Στις περίπου δύο δεκαετίες που κράτησε η κυριαρχία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, δεν ήταν μόνο τα μεγάλα ονόματα που έγραψαν ιστορία· υπήρξαν και αρκετοί ηθοποιοί που διακρίθηκαν σε μικρούς ρόλους, και μαζί με την αύρα των ταινιών, ταξίδεψε και η δική τους μέσα στην αιωνιότητα. Κι ας μην έχουν μια κορυφαία ερμηνεία στην καριέρα τους.
Έγιναν αγαπητοί και πέρασαν στην ιστορία με το σύνολο των εμφανίσεών τους στον κινηματογράφο, όπως έγινε με τον Νάσο Κεδράκα.
Η γενιά του πολέμου
Γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1915 στα Τρίκαλα. Για τα παιδικά του χρόνια ή την οικογενειακή του κατάσταση δεν είναι τίποτα γνωστό, καθώς ο ίδιος δεν ήθελε να κάνει αναφορά στην προσωπική του ζωή. Τα μόνα που έχουν γίνει γνωστά ήταν πως από νεαρή ηλικία ήταν ενταγμένος στην Αριστερά και είχε παντρευτεί δύο φορές. Η πρώτη ήταν σε νεαρή ηλικία, η δεύτερη με το στέλεχος του ΚΚΕ, Κικίτσα Κεδράκα. Πάντως προπολεμικά είναι στην Αθήνα και σπουδάζει στη δραματική σχολή του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, αλλά και στη Νομική.
Ανεβαίνει στο σανίδι για πρώτη φορά το 1941, στο έργο του Κάρλο Γκολντόνι Η βεντάλια. Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, και μάλιστα με μεγάλη γκάμα ρεπερτορίου, από κλασικά έργα μέχρι τα σκετς και τις παρλάτες του Μίμη Τραϊφόρου, σημειώνοντας ανεπανάληπτη θεατρική επιτυχία.
Μετά το τέλος του πολέμου υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της αριστερής θεατρικής πρωτοβουλίας «Ενωμένοι Καλλιτέχνες», πλάι στους άλλους μεγάλους ΕΑΜίτες ηθοποιούς.
Το 1946 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο σινεμά, στη σπουδαία (αν και παραγνωρισμένη) ταινία του Γιώργου Τζαβέλα Πρόσωπα λησμονημένα, και ακολουθεί ένας κατάλογος 200 ταινιών. Ο αριθμός αυτός τον κατατάσσει ανάμεσα στους ηθοποιούς με τις περισσότερες συμμετοχές σε ταινίες.
Ο Νάσος Κεδράκας έγινε αγαπητός σε μικρούς ρόλους καθημερινών ανθρώπων. Αυτών της διπλανής πόρτας, που θα λέγαμε και σήμερα.
Χαμογελάστε, παρακαλώ
Ακόμα και για το μακρινό και αγνό 1977, είναι λίγο απορίας άξιο πώς γυρίστηκε και προβλήθηκε ο «Φωτογράφος του χωριού». Το γύρισμα θύμιζε εποχές νεορεαλισμού: αν και η σειρά χαρακτηρίστηκε ως κωμική, και αν και προβλήθηκαν μόνο 16 επεισόδια, θεωρείται κλασική και αγαπημένη γιατί έδειχνε το αληθινό πρόσωπο της ελληνικής περιφέρειας, χωρίς φτιασίδια ή καταγγελτικό λόγο. Γι’ αυτό και η επιλογή του Νάσου Κεδράκα, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ξένισε μεν στην αρχή αλλά στο φινάλε δικαίωσε όσους τον επέλεξαν.
Όλα ξεκίνησαν το 1970, όταν ο ευθυμογράφος Γιώργος Καραμάνος είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο Ο φωτογράφος του χωριού. Τα διηγήματα αναφέρονταν σε περιστατικά τα οποία είχε βιώσει ο συγγραφέας, καθώς ο πατέρας του Γιάννης, αλλά και ο ίδιος, είχαν ασχοληθεί επαγγελματικά με τη φωτογραφία ως περιπλανώμενοι φωτογράφοι στα χωριά της Αργολίδας. Ο Καραμάνος υπέγραψε και την τηλεοπτική διασκευή της σειράς, που όμως διαδραματιζόταν σε ένα ερημωμένο από τη μετανάστευση χωριό του Παρνασσού, τη Βάργιανη.
Στο χωριό ο πρωταγωνιστής, ο κυρ Στέλιος, ασχολείται με το μεράκι του ως φωτογράφος, αλλά και ως καπνοκαλλιεργητής προκειμένου να τα βγάλει πέρα. Πολλοί από τους συγχωριανούς του, αλλά και άλλοι από τα γειτονικά χωριά, τον επισκέπτονται για φωτογράφηση, ενώ η προσωπική τους ιστορία γίνεται το θέμα κάθε επεισοδίου. Ευτυχώς η σειρά έχει διασωθεί στο αρχείο της ΕΡΤ.
Μια ήσυχη ζωή
Παράλληλα ο Νάσος Κεδράκας υπήρξε καθηγητής Δραματολογίας στη σχολή του Εθνικού Ωδείου. Ζούσε στην Ηλιούπολη όπου ανέπτυξε σπουδαία καλλιτεχνική δραστηριότητα, ακόμα και όταν συνταξιοδοτήθηκε. Δυστυχώς άφησε την τελευταία του πνοή σαν σήμερα το 1981 χτυπημένος από καρδιακή προσβολή, και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Ηλιούπολης. Ήταν μόλις 66 χρόνων.
Για την ιστορία, το 1976 ανέβηκε για τελευταία φορά στο θεατρικό σανίδι. Ήταν στο Εθνικό, στη Δωδεκάτη νύχτα του Σαίξπηρ.
https://www.youtube.com/watch?v=xJNcxGjU18g&feature=emb_logo
