Το 1981 η οικογένεια Κανακίδη επέστρεψε από την Κεντρική Ασία στην περιφέρεια του Κρασνοντάρ και επέλεξε για μόνιμη εγκατάστασή της την παραθαλάσσια πόλη Νοβοροσίσκ. Ο Γεώργιος Κανακίδης αμέσως βρήκε την επιθυμητή γι’ αυτόν θέση εργασίας, η οποία ήταν παρόμοια με την προηγούμενη, στο Ντζαμπούλ. Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Κανακίδης ξεκίνησε να εργάζεται στη θέση του αναπληρωτή διευθυντή εμπορικού τμήματος του παραρτήματος της Εταιρείας Εμπορίου Τροφίμων στις παραθεριστικές περιοχές του Νοβοροσίσκ.
Το 1985, μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια, διορίστηκε αναπληρωτής διευθυντής του γραφείου Εταιρείας Εμπορίου Τροφίμων στις ίδιες περιοχές. Η καριέρα του μόλις ξεκινούσε, και έδειχνε πως είχε πολλές δυνατότητες προόδου. Η εργασία σε προνομιούχα περιοχή τον ευνοούσε, όμως ταυτόχρονα τον φόρτωνε με πολλές ευθύνες.
Το Νοβοροσίσκ κατείχε ειδική θέση στην ΕΣΣΔ, λόγω της γνωστής μάχης στα χρόνια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στην οποία έλαβε μέρος ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Ιλίτς Μπρέζνιεφ.
Ο ηγέτης του κόμματος και της χώρας ευνοούσε την πόλη φροντίζοντας να υπάρχει επάρκεια εμπορευμάτων, αν και οι ελλείψεις στην ΕΣΣΔ ήταν συχνό φαινόμενο.
Από τις πρώτες μέρες της ζωής του στο Νοβοροσίσκ, ο Γεώργιος Κανακίδης ασχολήθηκε στενά με την κοινωνική ζωή της πόλης του. Οι κάτοικοι της περιοχής Οκτιάμπρσκι τον εξέλεξαν στη θέση του βουλευτή της Δημοτικής Δούμας της πόλης. Αργότερα ο Κανακίδης έγινε μέλος του Α΄ Σοβιέτ των λαϊκών αντιπροσώπων του Νοβοροσίσκ.
Η καριέρα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ
Η ζωή της οικογένειας Κανακίδη στο Νοβοροσίσκ κυλούσε ομαλά. Όλα άλλαξαν με την πολιτική και την οικονομική κρίση στην ΕΣΣΔ.
Ο Γεώργιος Κανακίδης δεν έχασε την ψυχραιμία του ως οικογενειάρχης και ως επαγγελματίας, όταν το Δεκέμβριο του 1991 η πρώτη στον κόσμο ένωση των σοσιαλιστικών κρατών κατέρρευσε.
Η τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα ήταν άστατη σε όλη την επικράτεια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Στην αρχή της δεκαετίας του 2000 ξεκίνησε η νέα επαγγελματική άνοδος του Γεώργιου Κανακίδη. Το 2004 έγινε γενικός διευθυντής της εταιρίας «ΟΟΟ ΚΑΡΕ». Από το 2014 εργαζόταν στη θέση του γενικού διευθυντή της εταιρίας «ΟΟΟ Όφις-Τσεντρ». Οι επιτυχίες του στον επαγγελματικό τομέα έδωσαν ώθηση και στην ενασχόληση με τα κοινά. Άλλαξε και το κλίμα στο χώρο της δημόσιας αυτοδιοίκησης. Ανέβαζε τους ρυθμούς και η οργάνωση του κοινωνικού κινήματος των Ελλήνων της Ρωσίας. Ο Κανακίδης ήταν δίπλα σε όλους τους κατοίκους του Νοβοροσίσκ και στους ομοεθνείς του. Στις εργασίες του Συλλόγου των Ελλήνων του Νοβοροσίσκ και με την Εθνικοπολιτιστική Αυτονομία των Ελλήνων της πόλης και της Ρωσίας ενεπλάκη περισσότερο ο γιος του, Ηλίας.
Ο Γεώργιος Κανακίδης δεν μπορούσε να μείνει εκτός της κοινωνικής ζωής της πόλης του τη δύσκολη περίοδο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Όμως η αντίληψή του για το χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης ήταν διαφορετική. Δεν υπέβαλε υποψηφιότητα του για τις πρώτες τρεις μετασοβιετικές εκλογικές αναμετρήσεις. Κατά τη γνώμη του οι βουλευτές της Δημοτικής Δούμας εκείνη την περίοδο πρόσεχαν περισσότερο τα δικά τους συμφέροντα και δεν έλυναν τα προβλήματα των πολιτών.
Το 2004 τη θέση του δήμαρχου του Νοβοροσίσκ διεκδίκησε ο Βλαντίμιρ Σινιαγκόφσκι. Ο Γεώργιος Κανακίδης τον εμπιστεύτηκε, τον στήριξε και εκλέχτηκε μαζί του στη Δημοτική Δούμα. Ως αντιπρόσωπος των συμπατριωτών του συμμετείχε στα νομοθετικά ψηφίσματα, στην κοινωνικοπολιτική ζωή της πόλης και στη στήριξη των σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων, που κατοικούσαν ανέκαθεν στην περιοχή. Ο Γεώργιος Κανακίδης εκλεγόταν βουλευτής της Δημοτικής Δούμας του Νοβοροσίσκ των τριών συγκλήσεων (4ης, 5ης και 6ης) από τη 10η εκλογική περιφέρεια.
Ο Κανακίδης ασχολούνταν μόνο με τα ζητήματα που ήξερε καλά και μπορούσε να διαχειριστεί. Ως αντιπρόεδρος του Συμβουλίου των βουλευτών της Δημοτικής Δούμας ασχολήθηκε με τα ζητήματα της δημοτικής περιουσίας, του κτηματολογίου, του εμπορίου και των καταναλωτών.
«Ο κάθε Έλληνας πρέπει να κατέχει το θέμα του εμπορίου. Είναι ένα από τα βασικά εθνικά μας χαρακτηριστικά», τόνισε ο Γεώργιος Κανακίδης σε μία από τις κουβέντες μας μαζί του.
Η λύση των προβλημάτων των δημοτών έπαιρνε πολύ χρόνο. Όμως στον περίγυρο του Κανακίδη λειτουργούσε ένας απαράβατος κανόνας: Κανένας από τους δημότες δεν έπρεπε να εισπράξει άρνηση στο δικό του (έστω και παραμικρό) αίτημα. Στη δική του εκλογική περιφέρεια λειτουργούσαν τρεις τοπικές κοινωνικές αυτοδιοικήσεις με τους προέδρους τους, που συνεργάζονταν με τον βουλευτή.
«Εκτιμώ στους ανθρώπους την ειλικρίνεια, τη διαφάνεια, την ειλικρινή στάση απέναντι στους άλλους και στη δουλειά τους. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ζηλεύουμε τους άλλους, και ακόμα περισσότερο να ευχόμαστε την αποτυχία τους. Όλα τα ζητήματα λύνονται καλύτερα με τη συναίνεση, παρά με τα σκάνδαλα και τα δικαστήρια», έλεγε.
Οι βραβεύσεις και η εκτίμηση των συμπολιτών
Το 1987 ο Γεώργιος Κανακίδης βραβεύτηκε με το σήμα του Αριστούχου του Σοβιετικού Εμπορίου, το 1990 με το μετάλλιο του Βετεράνου της Εργασίας, το 1997 του αποδόθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Εργαζομένου του Τομέα Εμπορίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το 2006 του δόθηκε ένα ρολόι με αφιερωματική επιγραφή από το Ίδρυμα Στήριξης του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Πούτιν για τη συμβολή του στη διαμόρφωση του εμπορίου της Ρωσίας.
Το τιμητικό ρολόι ο Γεώργιος Κανακίδης το χάρισε στον νεογέννητο εγγονό του Γεώργιο, με την ευχή να πετύχει στη ζωή του.
Στο βιογραφικό του Γεώργιου Κανακίδη εκτός από βραβεύσεις λόγω των επαγγελματικών κατορθωμάτων υπήρχε και το μετάλλιο για τη σωτηρία ενός ανθρώπου. Το περιστατικό αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Τον συνάνθρωπο βοήθησε η καθημερινή συνήθεια του Γεώργιου Κανακίδη να κάνει την πρωινή βουτιά του –ανεξαρτήτως καιρού– στον Εύξεινο Πόντο. Μια μέρα, ενώ πλησίαζε την παραλία, είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα να παλεύει με τα κύματα και να καλεί για βοήθεια. Η γυναίκα σώθηκε και δεν ξέχασε τον σωτήρα της. Αλλά ούτε το κράτος ξέχασε αυτό το περιστατικό. Λίγο αργότερα, το 2009, τον τίμησαν με το «Μετάλλιο για τη σωτηρία του ανθρώπου, που κινδυνεύει με θάνατο», με διάταγμα του Πρόεδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Τα κατορθώματά του στον επαγγελματικό τομέα και η αγάπη του προς τους συμπολίτες του έφεραν και μια άλλη διάκριση.
Το 2014 τιμήθηκε με τον τίτλο «Ο Πατριώτης του Νοβοροσίσκ», και το αντίστοιχο μετάλλιο.
Τη στιγμή της βράβευσης από τον δήμαρχο Βλαντίμιρ Σινιαγκόφσκι, συγκινημένος ο Γεώργιος Κανακίδης δήλωσε πως γι’ αυτόν είναι η μεγαλύτερη αναγνώριση του σεμνού έργου του για το καλό της πόλης του.
Στις 19 Μαΐου 2016 τιμήθηκε με τον τίτλο «Επίτιμος δημότης της πόλης Νοβοροσίσκ». Εκείνη τη χρονιά η οικογένεια Κανακίδη έκλεισε τα 35 χρόνια από την ιστορική στιγμή της μετακόμισης της από το Ντζαμπούλ του Καζακστάν στο Νοβοροσίσκ της Ρωσίας. Δίπλα στον Γεώργιο Κανακίδη ήταν η σύζυγός του Βαλεντίνα, οι δυο γιοι του Κωνσταντίνος και Ηλίας, και τα εγγόνια τους.
Ο επίλογος…
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γεώργιος Κανακίδης ήταν πρόεδρος της ευεργετικής επιτροπής του Ναού του Αγίου Σπυρίδωνα, που κτιζόταν στο Νοβοροσίσκ.
Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, τα λείψανα του οποίου σήμερα βρίσκονται στην Κέρκυρα, ήταν έργο τιμής για τον Έλληνα του Εύξεινου Πόντου, απόγονο Πόντιων προσφύγων που εξορίστηκαν στα βάθη της Ασίας από το σταλινικό καθεστώς.
Στις 19 Οκτωβρίου 2017 ο Γεώργιος Κανακίδης απεβίωσε ενώ βρισκόταν στην Αθήνα. Κηδεύτηκε λίγες μέρες αργότερα, στο Νοβοροσίσκ.
Ο γιος του Ηλίας συνέχισε το έργο του, και από το 2018 εκλέγεται στη Δημοτική Δούμα του Νοβοροσίσκ από την 10η εκλογική περιφέρεια, όπως εκλεγόταν ο πατέρας του.
Οι δημότες στηρίζουν τις προσπάθειες του Ηλία, ο οποίος συνέχισε να ευεργετεί την ανέγερση του Ιερού Ναού του Αγίου Σπυρίδωνα και ασχολήθηκε με τους ομοϊδεάτες του με το ιερό έργο της δικής του ζωής, την ανέγερση του Ιερού Ναού Προφήτη Ηλία στο προάστιο του Νοβοροσίσκ.
Βασίλης Τσενκελίδης,
ιστορικός
