Ο Φάρος Τυφλών Ελλάδας χόρεψε για τη Μικρασία – Ένα χειροκρότημα για την ικανότητα και όχι για την αναπηρία

Ένα από τα κλισέ θέλει τους ανθρώπους με προβλήματα ή απώλεια όρασης να «βλέπουν με τα μάτια της ψυχής». Αν όμως παρατηρούσε κανείς προσεκτικά τους χορευτές και τις χορεύτριες που ανέβηκαν στην εξέδρα που στήθηκε στον κήπο του Φάρου Τυφλών Ελλάδας στην Καλλιθέα, θα μπορούσε να αντιληφθεί τη σκληρή προετοιμασία και τις πολλές ώρες στις πρόβες.

Η φετινή γιορτή του φορέα για τη λήξη της περιόδου ήταν αφιερωμένη στα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ήταν όμως και η πρώτη μετά από δύο χρόνια μέτρων λόγω της πανδημίας.

Ίσως είναι λίγοι αυτοί που γνωρίζουν –ή που μπορούν να αντιληφθούν– ότι άνθρωποι χωρίς όραση είναι σε θέση να συντονιστούν όλοι μαζί και να παρουσιάσουν κάτι που μπορεί να το ζηλέψει οποιαδήποτε χορευτική ομάδα. «Σας ευχαριστώ που το λέτε, είναι μεγάλη τιμή για τα παιδιά» απάντησε ο Χριστόφορος Σιζόπουλος στο σχόλιο ότι το αποτέλεσμα ήταν άρτιο, τα βήματα σωστά. «Η μεγάλη δυσκολία είναι στην έκφραση. Αυτή την κατακτούν όσοι χορεύουν περισσότερα χρόνια» πρόσθεσε.

Μιλήσαμε με τον καθηγητή φυσικής αγωγής και υπεύθυνο των χορευτικών ομάδων του Φάρου Τυφλών Ελλάδας με αφορμή την εκδήλωση κατά την οποία αποδόθηκαν χοροί από την Καππαδοκία, την Κωνσταντινούπολη, την Κύζικο και τα μικρασιατικά παράλια. Ήταν όμως μία πρώτης τάξης ευκαιρία για να αναδειχθεί η επιμονή, η υπομονή και η… βουτιά στην κοινωνικοποίηση που κάνουν αγόρια και κορίτσια, άνδρες και γυναίκες με προβλήματα όρασης.

Πριν από την πανδημία οι χορευτικές ομάδες αριθμούσαν 90-100 άτομα απ’ όλη την Αθήνα, από τα οποία τουλάχιστον τα 70 θα λάμβαναν μέρος στην παράσταση που τελικά δεν έγινε λόγω των μέτρων. Η επιστροφή στη χορευτική τάξη έγινε με δειλά βήματα.

«Ήταν λίγο δύσκολο γιατί με τα μέτρα ήταν πάρα πολύ σημαντικό να πείσουμε τα παιδιά να έρθουν να κάνουν πρόβες και μαθήματα, γιατί αντιλαμβάνεστε ότι όταν υπάρχει πρόβλημα όρασης μπαίνουν και άλλα ζητήματα. Εμείς ξεκινήσαμε Νοέμβριο, γιατί υπήρχε το άγχος από τον φορέα για τα κρούσματα. Όμως ξεκινήσαμε, το παλέψαμε και τελικά το καταφέραμε» σημείωσε ο Χριστόφορος Σιζόπουλος.

Τα τμήματα χωρίζονται ανάλογα με το χορευτικό επίπεδο των συμμετεχόντων. Φέτος υπήρξαν τέσσερα, τα οποία έδειξαν συνολικά 20 χορούς. Συμμετείχαν 35-40 άτομα, το οποίο είναι ένα μέσο χορευτικό δυναμικό για το Φάρο Τυφλών Ελλάδας. Χοροδιδάσκαλοι ήταν η Δέσποινα Λαζάρου και ο Αντώνης Καραμήτσος.

«Είχαμε και τρεις εθελοντές-χορευτές, την Ελένη Μπόμπου, τον Γιάννη Βασιλάκη και τον Δημοσθένη Καπακλή. Αυτοί μπήκαν ανάμεσα και βοήθησαν να κρατηθεί ο κύκλος, το πώς θα κλείσουν, κάποια τεχνικά δηλαδή σημεία. Πραγματικά η βοήθειά τους ήταν σημαντική» εξήγησε ο Χριστόφορος Σιζόπουλος.

Στην εκδήλωση καλεσμένοι ήταν ο Ηγέχορος Πειραιά, η λαϊκή χορωδία του Συλλόγου «Κυψέλη Πολιτισμού» Καλλιθέας –για πρώτη φορά όλα ξεκίνησαν με τραγούδια, μικρασιατικά φέτος–, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Διώνη και ο Μικρασιατικός Σύλλογος Καισαριανής.

Πολλοί από τους χορευτές και τις χορεύτριες του Φάρου ανέβηκαν για πρώτη φορά στο… σανίδι. «Τα δικά μας τα παιδιά ήταν όλα πάρα πολύ ευχαριστημένα· τους έλειψε πάρα πολύ και έκαναν μεγάλο κόπο για να μπορέσει να βγει αυτή η παράσταση. Και πραγματικά ήταν υπέροχο το συναίσθημα, γιατί πήγαν καλά και χορευτικά. Διότι μέσα από το μάθημα του χορού υπολογίζουμε και άλλες δεξιότητες, όπως είναι η κίνηση. Είναι πολύ σημαντικό άνθρωποι με πρόβλημα όρασης να αφήνονται και να χορεύουν. Και να μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε εκδήλωση εκτός Φάρου, είτε με τις οικογένειές τους, είτε με τους φίλους. Να μην κάθονται σε μία καρέκλα και να έχουν το άγχος τι θα πει κάποιος. Ψυχολογικά τους βοηθά πολύ», σημείωσε ο συντονιστής των χορευτικών ομάδων.

Φέτος υπήρξε και μία καινοτομία, καθώς έγινε ακουστική περιγραφή – η ιδέα ήταν της προέδρου του φορέα, Μαρίας Τζεβελέκου. Έτσι ανάμεσα στους θεατές βρέθηκαν και πολλά άτομα με προβλήματα όρασης, τα οποία φορώντας ακουστικά μπορούσαν να αντιλαμβάνονται τι γινόταν στη σκηνή. Την περιγραφή έκαναν εθελοντές του φορέα – και τα βήματα και τις φορεσιές, και τα πάντα. Μάλιστα το πείραμα κρίθηκε τόσο επιτυχημένο που ακουστική περιγραφή πρόκειται να υπάρξει και σε εκδηλώσεις άλλων τμημάτων, όπως είναι το θεατρικό.

Τις περιγραφές έκαναν η Εύα Φωτεινιά και η Μαρίνα Ακλήρου, εθελόντριες στο Φάρο. Πριν από κάθε χορευτική ενότητα υπήρξε και μία αφήγηση σε κείμενα της Δέσποινας Λαζάρου και εκφώνηση του Αλβέρτου Σιζόπουλου.

«Εμείς από την πρώτη ημέρα που ξεκινήσαμε το χορευτικό ο σκοπός μας ήταν να φτιάξουμε μία ομάδα η οποία όταν λαμβάνει στο τέλος της παράστασης το χειροκρότημα, να το λαμβάνει λόγω της χορευτικής της αξίας και όχι λόγω της αναπηρίας. Και ένας λόγος που μπορέσαμε και έχουμε πάρα πολλά παιδιά στα τμήματα είναι διότι διακρίνουν ότι και η αυστηρότητα υπάρχει την ώρα που χρειάζεται, και η επανάληψη την ώρα που χρειάζεται. Και αντιλαμβάνεστε ότι είναι μία δραστηριότητα για να αναδειχθούν και το πρόβλημα και η ικανότητα των ατόμων αυτών, ότι μπορούν να βρίσκονται στον ίδιο ακριβώς χώρο με τους βλέποντες», τόνισε ο Χριστόφορος Σιζόπουλος.

Όπως εξήγησε, το μεγαλύτερο ποσοστό των μελών των χορευτικών ομάδων έχουν ολική απώλεια όρασης.

«Αυτό λίγο μας εξιτάρει εμάς τους δασκάλους. Διότι ο μερικώς βλέπων ή αυτός που έχασε την όραση από μία ηλικία και μετά έχουν ερεθίσματα. Το δικό μας στοίχημα είναι να καταφέρουν να κάνουν να χορέψουν όσοι δεν έχουν δει ποτέ» πρόσθεσε.

Τα μαθήματα γίνονται δύο φορές την εβδομάδα, και αν υπήρχε η δυνατότητα οι χορευτικές ομάδες να χρησιμοποιούν την αίθουσα κατ’ αποκλειστικότητα, τότε θα ήταν καθημερινά. «Όμως επειδή δεν μπορούμε να δεσμεύσουμε μία αίθουσα που χρησιμοποιείται και για άλλες δραστηριότητες, αντιλαμβάνεστε ότι μας χαροποιεί το αποτέλεσμα», είπε ο συντονιστής των χορευτικών ομάδων.

Οι χορευτικές ομάδες του Φάρου Τυφλών Ελλάδας έχουν αποδεχθεί προσκλήσεις και άλλων συλλόγων, παρουσιάζοντας διάφορα προγράμματα. «Και εννοείται ότι όποιο κάλεσμα έχουμε θα το δεχτούμε με χαρά. Εννοείται, δεν το συζητάμε. Εμείς θέλουμε να βγαίνουμε προς τα έξω, δεν μας ενδιαφέρει μόνο ο χώρος ο δικός μας. Θέλουμε να δείξουμε σε όλον τον κόσμο τις ικανότητες που έχουν τα άτομα με προβλήματα όρασης» κατέληξε ο Χριστόφορος Σιζόπουλος.

Γεωργία Βορύλλα