Φθινόπωρο 1974. Η χώρα, άρα και οι τέχνες, αναπνέουν επιτέλους ελεύθερα. Επτά χρόνια σιωπής και φόβου έχουν ήδη τελειώσει. Η τραγωδία της Κύπρου φυσικά στέκεται σαν βρόγχος πάνω από τους Έλληνες, που όμως αισθάνονται ότι πλέον αναπνέουν ελεύθερα.
Μόνη πρωταγωνίστρια
Η προηγούμενη θεατρική σεζόν, δεν ήταν και ότι το καλύτερο για την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Μπορεί η Θεατρίνα που είχε ανεβάσει τότε να ήταν τεράστια επιτυχία και την δεύτερη σεζόν της, αλλά τα προβλήματα με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ ήταν πλέον καθημερινά. Με το ζόρι ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις, εξαιτίας των –σχεδόν–καθημερινών καυγάδων και εντάσεων του εθνικού ζευγαριού. Πριν το επίσημο διαζύγιο, προηγείται το από σκηνής. Έτσι η Μαντώ Μαυρογένους είναι η πρώτη παράσταση, ύστερα από μια 10ετία σχεδόν που η Αλίκη δεν είναι με τον Δημήτρη επί σκηνής. Από την άλλη εντύπωση κάνει η επιλογή του έργου, ειδικά τη συγκεκριμένη περίοδο.
Επί χούντας τα έργα με «εθνικό» περιεχόμενο, γυρίζονταν ενίοτε και ανέβαιναν στο θέατρο, κατά κορόν. Και ὀταν κάτι γίνεται συνέχεια, το κοινό κουράζεται και φεύγει. 2,5 χρόνια πριν, η Τζένη Καρέζη είχε γυρίσει τη Μαντώ Μαυρογένους στο σινεμά. Ταινία που ούτε εισπρακτικά, ούτε σε επίπεδο ποιότητας ήταν από τις καλύτερες της. Και αφού δεν πήγε ο κόσμος να δει την Καρέζη, φανταστείτε τι έγινε με τους άλλους.
Παρόλα αυτά η παράσταση της Αλίκης, ήταν πλούσια και αξιοπρεπέστατη. Και με μικρά ανοίγματα. Όπως για παράδειγμα ο υπότιτλος Προδομένος λαός, που τότε ήταν της εποχής ο λαός και οι διεκδικήσεις του. Ή η επιλογή του παρτενέρ της, που ήταν ο Νικήτας Τσακίρογλου. Από την άλλη θίασος ήταν πολυπληθής, στη σκηνοθεσία ήταν ο Κωστής Μιχαηλίδης, στο κείμενο ο Γεώργιος Ρούσσος με συνεργάτη τον Βαγγέλη Γκούφα.
Όσο για το ταμείο; Επιτυχία μεν, αλλά όχι από τις μεγαλύτερες της. Σε συνδυασμό με την τηλεοπτική Βασίλισσα Αμαλία –η τελευταία συνεργασία με τον Παπαμιχαήλ πριν το διαζύγιο– που δεν έγινε επιτυχία, ήταν οι αιτίες που η εθνική σταρ αποχαιρέτισε τις ηρωίδες που είχαν σχέση με την ιστορία.
Φάκελος «Κηποθέατρο»
Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της παράστασης ήταν ο Μάνος Κατράκης. Οι σχέσεις των δυο τους ήταν πολύ καλές, χωρίς να τους λες και κολλητούς. Ο Μάνος Κατράκης το 1955, ίδρυσε το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο», έναν από τους σημαντικότερους θιάσους της μεταπολεμικής περιόδου, επικεντρωμένος στην ανάδειξη του λαϊκού πολιτισμού. Μόνο που το 1967 η χούντα του έκλεισε το θέατρο στο Πεδίο του Άρεως. Στη μεταπολίτευση, ο δήμος αποφασίζει να δώσει ξανά το χώρο στο πάρκο, σε ιδιώτη. Ο Κατράκης λόγω ηλικίας και οικονομικών δεν είναι σε θέση να «χτυπήσει» το θέατρο. Σαν ρομαντικός και άνθρωπος μιας άλλης εποχής πίστευε ότι κανείς συνάδελφός του, δεν θα διεκδικούσε το Κηποθέατρο. Και να που το «χτύπησε» η συμπρωταγωνίστρια του, λίγες εβδομάδες πριν. Εννοείται Κατράκης και Βουγιουκλάκη δεν μίλησαν ποτέ ξανά.
Όσο για την ιστορία; Η τελευταία χρονιά που το κηποθέατρο ήταν ιδιοκτησία Αλίκης ήταν το 1984. Τη χρονιά που πέθανε ο Κατράκης. Μετά έμεινε στο δήμο, απαξιώθηκε και σιγά-σιγά η εγκατάληψη, συντέλεσε στην υποβάθμιση της περιοχής.
Σπύρος Δευτεραίος
