Ο Μιχάλης Καλιοντζίδης είναι ένας μουσικός που γράφει ιστορία στην ποντιακή μουσική. Προσφάτως παραχώρησε συνέντευξη στην κάμερα της ποντιακής ιστοσελίδας «Παρχάρτ’ς» για το νέο του δίσκο με τον Στάθη Νικολαΐδη Καλλίστου Πόντου, αλλά και για όλη την πορεία του.
Όπως αναφέρει, ο καινούργιος του αυτός δίσκος είναι μία δουλειά που είχε υποσχεθεί στον Στάθη Νικολαΐδη εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, αλλά ο φόρτος εργασίας δεν του επέτρεψε να την πραγματοποιήσει έως τώρα. Τελικά επικοινώνησαν ένα χρόνο πριν, και ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις.
Έτσι, όπως λέει: «Περάσαμε μια καραντίνα που καλύτερη δεν μπορούσε να γίνει».
Ο νέος δίσκος αποτελεί μια μακρινή συνέχεια του πρώτου που είχαν κάνει οι δυο τους, με τίτλο Αναδρομή από τον Πόντο στην Αθήνα.
Η επιλογή του Στάθη Νικολαΐδη έγινε γιατί ο μουσικός πίστευε ότι αυτός θα μπορούσε να δώσει κάτι παραπάνω.
Κατά κύριο λόγο στίχοι και μουσική είναι του Μιχάλη Καλιοντζίδη, ενώ μερικά τραγούδια τα έχει γράψει ο αείμνηστος Στάθης Πανιτσίδης από τη Βοστώνη, στον οποίο με αυτό τον τρόπο αποδίδουν και φόρο τιμής για τη βοήθεια που έχει προσφέρει στους Πόντιους μουσικούς.
Η προηγούμενη συνεργασία του με τον Στάθη Νικολαΐδη είχε πολλές επιτυχίες, «για αυτή θα δείξει ο χρόνος», λέει ο ίδιος.
Η μουσική του πορεία
Ο Μιχάλης Καλιοντζίδης μιλάει και για το πώς ξεκίνησε την πορεία του ως μουσικός. Όπως λέει, στην αρχή δεν ήξερε μουσική θεωρία, αλλά ούτε να διαβάζει τις νότες. Έτσι τον συμβούλεψαν να πάει σε ένα ωδείο, αλλά «να μην το αφήσει στα δύο χρόνια, να κάτσει σε αυτό αρκετά, ίσως πέντε με εφτά», για να μάθει καλά τη θεωρία της μουσικής.
Αργότερα, όταν βρισκόταν στη Βοστόνη, το 1987 έγραψε βιβλίο για τη λύρα για να βοηθήσει μελλοντικούς λυράρηδες να μάθουν.
Στη συνέχεια αποφάσισε να κάνει μία προσπάθεια να διδάξει. Η αρχή δεν ήταν εύκολη, αφού πολλοί πίστευαν ότι δεν υπήρχε λόγος να γίνονται μαθήματα για τη λύρα και, όπως λέει ο ίδιος, «σε κάθε αρχή υπάρχουν πολλοί που αμφισβητούν».
Αυτό που έπρεπε να κάνει, ουσιαστικά, ήταν να πείσει τον κόσμο ότι η λύρα διδάσκεται, όπως και το πιάνο ή το βιολί.
«Δεν μπορεί να χτιστεί ουρανοξύστης μόνο με την εμπειρία. Με την παιδεία και την εμπειρία χτίζεται ουρανοξύστης», λέει αναφερόμενος στο γεγονός ότι δεν γίνεται ένας μουσικός να βασίζεται μόνο στην εμπειρία, αλλά πολλές φορές χρειάζεται και η θεωρία.
Ο ίδιος αναφέρει ότι μικρός τον έλεγαν Λάλο και δεν ήξερε γιατί. Τελικά έμαθε ότι τον φώναζαν έτσι επειδή πήγαινε στα χωράφια στις φτέρες και έπαιζε λύρα τραγουδώντας «λάλο, λάλο», όπως του είπε ο Γεωργούλης Λαφαζανίδης.
https://www.facebook.com/parxarts.web/videos/485342666306229
- Πηγή: Παρχάρτ’ς – Ποντιακή Ιστοσελίδα.
