Οικογένεια Τσακιριάν: Ένας αιώνας οργανοποιοί

Εδώ και περίπου έναν αιώνα η οικογένεια Τσακιριάν κατασκευάζει μουσικά όργανα. Με μία ιστορία που ξεκινάει από τη Μικρασιατική Καταστροφή, έχουν ακόμα πολλά να διδάξουν στον κόσμο της οργανοποιίας.

«Από το 1922 όταν έγινε η Μικρασιατική Καταστροφή οι γονείς μου ήρθαν από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας και ο πατέρας μου ο Αγκόπ Τσακιριάν ασχολήθηκε με την κατασκευή εγχόρδων μουσικών οργάνων», λέει ο Αράμ Τσακιριάν, δεύτερης γενιάς οργανοποιός.

Η οικογένεια Τσακιριάν, με καταγωγή από Αρμενία, έμενε στη Σμύρνη, πριν την Καταστροφή.

Ο Αγκόπ Τσακιριάν αρχικά έμαθε την τέχνη αυτή από τον γαμπρό του Αράμ Παπαζιάν, που ήταν επίσης Αρμένιος από την Σμύρνη. Ο δεύτερος θεωρείτο ένας από τους καλύτερους κατασκευαστές εγχόρδων οργάνων, ενώ είχε και το δικό του εργαστήριο στον Πειραιά.

Μετά την καταστροφή και όταν αναγκάστηκαν να έρθουν στην Ελλάδα, εκεί άνοιξε και το δικό του εργαστήριο, το 1924, ο Αγκόπ.

Όταν αρρώστησε ο Αράμ Παπαζιάν, ο πρώην μαθητευόμενος του ξαναγύρισε στο εργαστήρι του και έτσι μετονομάστηκε σε «Παπαζιάν-Τσακιριάν».

Ο Αράμ Παπαζιάν πέθανε το 1944 και το εργαστήριο πέρασε εξ ολοκλήρου στον Αγκόπ, ο οποίος μάλιστα ονόμασε τον μικρό γιο του Αράμ. Ο μεγαλύτερος γιος ήταν ο Οννίκ Τσακιριάν ο οποίος έγραψε και αυτός τη δική του σημαντική ιστορία στην τέχνη της οργανοποιίας, ανοίγοντας το δικό του εργαστήριο στην Αθήνα.

Η τέχνη αυτή, έτσι περνάει από γενιά σε γενιά.

Στον πρώτο εργαστήριο «μάθαμε από τον πατέρα μας την τέχνη του οργανοποιού. Αργότερα ο αδελφός μου Οννίκ Τσακιριάν παντρεύτηκε και άνοιξε το δικό του εργαστήριο στην Αθήνα και εγώ παρέμεινα με τον πατερά μου στο παλιό εργαστήριο της οδού Φωκίωνος 7 στον Πειραιά.

»Πολύ αργότερα το εργαστήριο κατεδαφίστηκε και εγώ με τον πατερά μου μεταφέραμε το εργαστήριο ακριβώς απέναντι, επί της οδού Φωκίωνος 8 και Αλιπέδου όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα», λέει ο Αράμ Τσακιριάν.

Η επιχείρηση στη συνέχεια επεκτάθηκε και άρχισε να περιλαμβάνει και την εισαγωγή μουσικών οργάνων.

Από το εργαστήριο τους, έχουν περάσει μερικοί από τους μεγαλύτερους ρεμπέτες της εποχής: ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιόβαν Τσάους και πολλοί άλλοι.

Η φήμη του εργαστηρίου ξεπέρασε, ακόμα και τα εγχώρια σύνορα και έφτασε και στους μετανάστες-οργανοπέχτες της Αμερικής, Αυστραλίας, Γερμανίας, Βελγίου, Νορβηγίας, κλπ, οι οποίοι έκαναν εκεί την καλλιτεχνική τους σταδιοδρομία στο εξωτερικό.

Στο εργαστήριο τους, εκτός από τα μπουζούκια, φτιάχνουν και ανατολίτικα όργανα, όπως πολίτικη λύρα και ούτια.

«Ειδικότερα τα ούτια μας είχαν αποκτήσει τεράστια φήμη καθώς τα χρησιμοποιούσαν μεγάλα ονόματα της εποχής εκείνης, όπως ο παγκοσμίως γνωστός Αρμένιος εκ Τουρκίας  σολίστας Ουντί Χραντ του οποίου όλα τα ούτια τα κατασκευάζαμε κατ’ αποκλειστικότητα το εργαστήριο μας», λέει ο Αράμ.

Έτσι μία οικογένεια, που βίωσε το ξεριζωμό και την καταστροφή και αναγκάστηκε να αλλάξει όλη τη ζωή της, με τη βοήθεια της τέχνης της κατάφερε να μεγαλουργήσει και να δημιουργήσει τη δική της ιστορία.

Πηγή: tsakirian.com