Κριμαϊκός Πόλεμος. Έτσι έμεινε στην Ιστορία η ένοπλη σύγκρουση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της τσαρικής Ρωσίας αρχικά, με εμπλοκή αργότερα των Ευρωπαίων συμμάχων προκειμένου να κερδίσουν επιρροή στα ανατολικά εδάφη της παραπαίουσας αυτοκρατορίας.
Ένας πόλεμος… καινοτομιών (για πρώτη φορά καλύφθηκε εκτενώς δημοσιογραφικά, για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν σε τακτικό επίπεδο ο σιδηρόδρομος και ο τηλέγραφος), αλλά και πόλεμος σφαλμάτων εφοδιαστικής και στρατηγικής φύσης, κατάληξε στη Συνθήκη των Παρισίων (1856).
Στις 30 Νοεμβρίου 1853, με το «καλημέρα» του πολέμου, στο λιμάνι της Σινώπης ο τσαρικός στόλος βούλιαξε τον οθωμανικό, προκαλώντας ντελίριο στην Αγία Πετρούπολη, καθώς το μη δοκιμασμένο και ευρέως μισητό ρωσικό ναυτικό είχε καταφέρει ευρεία νίκη και πλέον όλες οι δαπάνες για την ανάπτυξή του φάνταζαν δικαιολογημένες.
Στην Κωνσταντινούπολη, από την άλλη, οι αντιδράσεις κυμαίνονταν από την ανησυχία έως τον απόλυτο πανικό, καθώς η Ρωσία απέκτησε ένα σημαντικό λιμάνι και ουσιαστικά τον επιχειρησιακό έλεγχο στον Εύξεινο Πόντο.
Επικεφαλής των ρωσικών δυνάμεων κατά τη Ναυμαχία της Σινώπης ήταν ο ναύαρχος Παύλος Στεφάνοβιτς Ναχίμοφ, ο οποίος πήρε προσωπικά την απόφαση να επιτεθεί στον οθωμανικό στόλο. Χρησιμοποίησε έξι πλοία της γραμμής πάνω στα οποία έβαλε 700 κανόνια, δύο φρεγάτες και τρία οπλισμένα ατμόπλοια.
Οι οθωμανικές δυνάμεις υπό τον Οσμάν πασά αριθμούσαν επτά πλοία της γραμμής, τρεις κορβέτες και δύο οπλισμένα ατμόπλοια. Από τη ναυμαχία γλίτωσε μόνο ένα σκάφος, το ατμόπλοιο Taif, που στις 2 Δεκεμβρίου έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ενημερώνοντας για τη βαριά ήττα στη Σινώπη.
Ο απολογισμός για την Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν δύο βυθισμένα πλοία, εννέα με σοβαρές ζημιές, 2.960 νεκροί και 150 αιχμάλωτοι. Η άλλη πλευρά είχε τρία πλοία με σοβαρές ζημιές, 37 νεκρούς και 229 τραυματίες.
Και ενώ στην Αγία Πετρούπολη γιόρτασαν το τσαρικό ναυτικό με μία μεγάλη παρέλαση, στη Δύση είχε αρχίσει να φουντώνει ένα αντιρωσικό κύμα (ο βρετανικός Τύπος παρουσίασε τη ναυμαχία ως τη «Σφαγή της Σινώπης), το οποίο ενίσχυσε τις πολεμικές φωνές σε Βρετανία και Γαλλία που ζητούσαν εμπλοκή στον πόλεμο ώστε να περιοριστεί η ρωσική στρατοκρατία.
