Απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου σε ηλικία 81 ετών ο πολυβραβευμένος Ελληνοαμερικανός ξυλογλύπτης Κωνσταντίνος Πυλαρινός.
Ο ξυλογλύπτης βυζαντινών έργων γεννήθηκε το 1940 στο Αχλαδόκαστρο της ορεινής Ναυπακτίας, έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 3 χρόνων και στα 14 του η μητέρα του τον έστειλε σε ορφανοτροφείο καθώς δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα με έξι παιδιά. Εκεί, ανακάλυψε την αγάπη του για την ξυλογλυπτική και το ταλέντο του στη χειροτεχνία.
Όπως είχε πει παλαιότερα σε συνέντευξη του. «Τα κομμάτια που φτιάχνω με το χέρι, στα οποία προσεύχονται οι άνθρωποι στην εκκλησία, είναι σαν τα παιδιά μου, Αυτό το ταλέντο προέρχεται από τη θρησκεία. Πρέπει λοιπόν να γνωρίζεις καλά τη θρησκεία σου για να γίνεις μάστορας της ξυλογλυπτικής», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το 1974 μετανάστευσε στην Αμερική, επηρεασμένος από το γεγονός ότι και ο πατέρας του κάποτε είχε ζήσει και εργαστεί εκεί παλιότερα. Εγκαταστάθηκε με την σύζυγο του Βασιλική Μυζήθρα στην Αστόρια και απέκτησε μαζί της δύο κόρες, την Παναγιώτα και την Αντωνία.
Έπειτα, άνοιξε το δικό του κατάστημα στη Λεωφόρο Μπούλεβαρντ, με όνομα το «Βυζάντιο» (Byzantion Woodworking Company), με κύριο αντικείμενο ενασχόλησης την δημιουργία εικονοστασίων, κάτι που τον έκανε γνωστό στο αντικείμενο και τον οδήγησε στο να φτιάξει έργα για πολλές εκκλησίες και μουσεία σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ και τον Καναδά.
Η Παναγιώτα Πυλαρινού, κόρη του ξυλογλύπτη και αρχιτέκτονας, δούλεψε μαζί του δημιουργώντας σχέδια για τα εικονοστάσια. Η ίδια, μίλησε για τον πατέρα της: «Έκανε μια σπάνια δουλειά με το χέρι του, δεν υπήρχαν τέτοιοι τεχνίτες εδώ. Ήταν δραστήριος με την ομογένεια και γνωστός στην Κοινότητα σε όλη την Αμερική και τον Καναδά. Eίμαστε υπερήφανες για τον πατέρα μας και για το ταλέντο του. Είχε φτιάξει πολλά έργα για εκκλησίες, ενώ είχε κάνει και ένα εικονοστάσι στο χωριό του, το Αχλαδόκαστρο», ανέφερε η κόρη του.
Η ίδια, πρόσθεσε πως ο πατέρας της ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος και έκανε τα πάντα για την οικογένειά του. «Δεν μας έλειψε τίποτα, κάθε χρόνο μας πήγαινε στην Ελλάδα γιατί ήθελε να ξέρουμε από πού καταγόμαστε, ήταν πολύ σημαντικό γι’ αυτόν να γνωρίζουμε. Μας έγραψε από μικρά στο ελληνικό σχολείο, στην Αγία Αικατερίνη και στον Αγιο Δημήτριο για να μάθουμε τη γλώσσα».
Ο Κωνσταντίνος Πυλαρινός, αν και είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα υγείας δεν σταμάτησε να δουλεύει. «Είχε πάθει εγκεφαλικό αλλά δεν ήθελε να σταματήσει τη δουλειά του. Του άρεσε πολύ, αγαπούσε αυτό που έκανε. Ομως αργότερα άρχισε να ξεχνάει και έτσι αναγκαστήκαμε να κλείσουμε το μαγαζί» είπε η Παναγιώτα Πυλαρινού.
Ο ομογενής ξυλογλύπτης είχε λάβει το βραβείο Εθνικής Κληρονομιάς από το Αμερικανικό Κογκρέσο, ενώ είχε συμμετάσχει μαζί με την κόρη του στη μεγάλη έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν. Εκεί, παρουσίασαν ιερά τέμπλα μοναδικής τεχνικής και τεχνοτροπίας σε πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες της έκθεσης.
Ο Κωνσταντίνος Πυλαρινός και η σύζυγός του είχαν κάνει πολλές δωρεές στο χωριό του, το Αχλαδόκαστρο, μεταξύ αυτών την εγκατάσταση του τέμπλου της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Επίσης, πριν πέντε χρόνια η σύζυγος του Βασιλική δώρισε τα σαράντα περίπου τελευταία έργα του συζύγου της σε μοναστήρι.
