Ο Νίκος Καπετανίδης, ο σπουδαίος δημοσιογράφος και εθνομάρτυρας, τον Ιανουάριο του 1919, όταν οι γενοκτονικές τάσεις των Νεότουρκων έφταναν στο απόγειο τους, συνέχιζε να γράφει στην εφημερίδα του, διαμαρτυρόμενος για την κατάσταση.
Στο άρθρο, στην εφημερίδα του Εποχή, με τίτλο «Διαμαρτυρόμεθα», που δημοσιεύτηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1919, έγραφε για την κατάσταση που επικρατούσε.
«Με καταματωμένη καρδία και με πόνο που μας σφίγγε τη ψυχή, με ιερή αγανάκτηση και άπειρη την οδύνη, διαμαρτυρόμαστε για τα ατέλειωτα άγρια κακουργήματα και για τον απέραντο ωκεανό του αίματος, μέσα στον οποίο πλέει ο μαρτυρικός Ελληνισμός της περιφέρειας μας», έγραφε.
Στη συνέχεια αναφέρεται στα δύσκολα τέσσερα χρόνια, που έχουν προηγηθεί και στους αδελφούς του, που θυσιάστηκαν, δίνοντας μας μία εικόνα για τη ζοφερή κατάσταση της εποχής.
«Άγριο έρχεται πάλι το χέρι του δολοφόνου και πνίγει τον άνδρα κα σφάζει τη γυναίκα και κλωτσοπατά το παιδί», λέει.
Διαμαρτύρεται για όλα όσα έχουν περάσει, διαμαρτύρεται σε μία κυβέρνηση, που αντί να τους προστατέψει, τους σκοτώνει και στον τουρκικό Τύπο, που ποτέ δεν τους στήριξε.
Παρ’όλες τις δυσκολίες, όμως, ο Νίκος Καπετανίδης δεν φοβήθηκε, ούτε δείλιασε. Έμεινε να διαμαρτύρεται , να τηρεί το καθήκον του ως δημοσιογράφος, να γράφει για της θηριωδίες που περνούσε το γένος του. Τελικά, το 1921 απαγχονίστηκε από το κίνημα του Κεμάλ, αλλά ποτέ δεν έκανε βήμα πίσω.
