Οι καραγκιοζοπαίκτες της Θεσσαλονίκης είναι λίγοι σε αριθμό -μόλις έξι- αλλά γνήσιοι υπηρέτες της τέχνης τους. Πρόκειται για επαγγελματίες που δεν είναι μόνο ταλαντούχοι καλλιτέχνες, αλλά άνθρωποι που «αγγίζουν» τον παλμό της εποχής και με αριστοτεχνικό τρόπο, μεταλαμπαδεύουν στις νέες γενιές, την ιστορία και την παράδοση κάθε τόπου.
Ο καραγκιοζοπαίχτης Δημήτρης Καρόγλου, εξηγεί πώς καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρον των παιδιών, στην εποχή του διαδικτύου και των βιντεοπαιχνιδιών:
«Κατά κάποιον τρόπο, ο Καραγκιόζης είναι κομμάτι της κουλτούρας μας κι έτσι τα παιδιά έστω κι αν δεν έχουν ξαναδεί ποτέ πριν θέατρο σκιών, περιμένουν ότι θα δουν κάτι ευχάριστο και θα διασκεδάσουν», δήλωσε, για να συμπληρώσει ότι πλέον οι παραστάσεις και τα αστεία έχουν έναν πιο γρήγορο ρυθμό ώστε να διατηρούν τον ενθουσιασμό του κοινού τους.
Προσφυγόπουλο έμαθε ελληνικά μέσα από τις παραστάσεις του Καραγκιόζη
O Δημήτρης Καρόγλου μιλάει και για ένα περιστατικό που καταδεικνύει τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει το θέατρο σκιών και άλλα παραδοσιακά πολιτιστικά δρώμενα σε ένα μικρό παιδί: «Ένα άλλο που θυμάμαι, που μού είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν όταν είχα παρουσιάσει μια παράσταση Καραγκιόζη στη Γαλλία, όταν μια νηπιαγωγός μού είχε πει πως είχε ένα παιδάκι που ήταν προσφυγάκι και δεν μιλούσε καθόλου ελληνικά, με συνέπεια να είναι απομονωμένο από τα υπόλοιπα παιδάκια.
Είχε τύχει να δει παράστασή μας, τού άρεσε κι ενθουσιάστηκε με τον Καραγκιόζη. Έμαθε ελληνικά βλέποντας συνεχώς βιντεάκια με τον Καραγκιόζη, έφτιαξε τις φιγούρες του, τη σκηνή του και άρχισε να παίζει παραστάσεις στους συμμαθητές του. Με αυτό τον τρόπο εντάχθηκε στην ομάδα μέσω του Καραγκιόζη», αναφέρει συγκινημένος.
Λίγοι, αλλά με πάθος για την τέχνη
Την αγάπη του για τη δουλειά του μοιράστηκε και ο Οδυσσέας Κανλής: «Πιστεύω πως είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους! Την παιδική μου τρέλα, το παιδικό μου παιχνίδι τα έκανα επάγγελμα. Ξεκίνησα να ασχολούμαι από πολύ μικρή ηλικία με τον Καραγκιόζη. Έφτιαχνα φιγούρες, έπαιζα ερασιτεχνικές παραστάσεις στην γειτονιά, παρακολουθούσα, βοηθούσα και μαθήτευα την τέχνη δίπλα στους λίγους καραγκιοζοπαίχτες της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς λιγοστοί ακόμα είναι στην πόλη. Έξι στην Θεσσαλονίκη και γύρω στους πενήντα στης υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας. Λίγοι αλλά με πάθος, ζήλο και αγάπη για την τέχνη μας».
Οι δύο καραγκιοζοπαίκτες μίλησαν και για τη διακοπή των παραστάσεων που έφερε η καραντίνα, τον αντίκτυπο που είχε στη δημιουργικότητά τους αλλά και την ευτυχία τους όταν το καλοκαίρι μπόρεσαν να ξεκινήσουν και πάλι τις παραστάσεις σε ανοιχτά θέατρα παρέα με τους μικρούς φίλους του Καραγκιόζη.
Πηγή: AΠΕ-ΜΠΕ / Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου
