Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος επέτρεψε σε ανθρώπους και χώρες να δείξουν το πιο άσχημο πρόσωπό τους. Μερικές από τις θηριωδίες που διεπράχθησαν είναι πλέον γνωστές. Το Ολοκαύτωμα, η σφαγή της Νανκίνγκ είναι πλέον αποτυπωμένες στη γενική συνείδηση με μία υπόσχεση να μην ξανασυμβούν, αλλά είναι και άλλα γεγονότα, που οι υπαίτιοι τους κατάφεραν να κρύψουν καλά, αφήνοντας πίσω θύματα που δεν δικαιώθηκαν ποτέ.
Η Οκινάουα είναι ένα νησί που ανήκει στην Ιαπωνία, αλλά αν και διοικητικά είναι κομμάτι της χώρας, διαφέρει πολύ από το κύριο τμήμα της, πολιτισμικά και γλωσσικά.
Έτσι πολλές φορές δεν δίνεται τόση σημασία, στα ζητήματά της, από τα μεγαλύτερα νησιά του Χοκάιντο, Χόνσου, Σικόκου και Κιούσου.
Εκεί λειτουργεί σήμερα μία ομάδα που ονομάζεται «Η Ομάδα Γυναικών Πολιτών της Οκινάουα Ενάντια στη Βία του Στρατού». Πρόκειται για μία φεμινιστική ομάδα, που πολεμάει για να κάνει γνωστή την ακραία σεξουαλική κακοποίηση που δέχονται οι γυναίκες του ιαπωνικού νησιού από τους Αμερικάνους στρατιώτες.
Πέρσι εξέδωσαν ένα βιβλίο με όλα τα σεξουαλικά εγκλήματα των Αμερικάνων στρατιωτών στο νησί της Ιαπωνίας. Αν και η έκδοση μιλάει για φρικιαστικά εγκλήματα, που συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες, εκτός της Ιαπωνίας έγινε ελάχιστα γνωστά.
Θύματα των στρατιωτών είναι μαθήτριες δημοτικού, αλλά ακόμα και ένα βρέφος εννέα μηνών, το οποίο όπως αναφέρεται στο βιβλίο, βιάστηκε από έναν Αμερικάνο φαντάρο και πέθανε λίγες ώρες αργότερα.
Η Σουζούγιο Τακαζάτο είναι η επικεφαλής της Ομάδας Γυναικών και έχει συλλέξει πάνω από 350 ιστορίες γυναικών που έχουν πέσει θύματα βιασμού από Αμερικάνους στρατιώτες.
Τα εγκλήματα ξεκινάνε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν Αμερικάνοι και Ιάπωνες πολεμούσαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Η ιστορία είναι γνωστή, οι Αμερικάνοι βρίσκονταν σε πόλεμο με την Ιαπωνία, όταν έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι με τις πυρηνικές βόμβες και ανάγκασαν τους Ιάπωνες να παραδοθούν. Κάπως έτσι έφτασαν και κατέλαβαν και την Οκινάουα τότε, ξεκινώντας αυτή την φρικιαστική ιστορία βιασμών. Οι Αμερικάνοι ήταν νικητές, όμως, έτσι τα εγκλήματα τους, δεν έγιναν γνωστά.
Από εχθροί σύντομα οι δύο χώρες έγιναν σύμμαχοι με τους Αμερικάνους να έχουν βάσεις σε Ιαπωνικό έδαφος και άρα στρατός να βρίσκεται ακόμα σε περιοχές της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου.
Αυτή τη στιγμή στο νησί υπάρχουν 32 στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ. Πάνω από το 60% των βάσεων, δηλαδή, βρίσκεται στην Οκινάουα, ενώ έντεκα από αυτές είναι βάσεις πεζοναυτών. Κοντά το ένα πέμπτο του εδάφους του νησιού ελέγχεται από τις ΗΠΑ και το στρατό τους.
Ένα γνωστό περιστατικό ήταν αυτό του 1995, όταν το νησί εξεγερθεί μετά το βιασμό μιας δωδεκάχρονης μαθήτριας του δημοτικού. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους απαιτώντας να φύγουν οι Αμερικανοί από εκεί, έτσι ώστε κορίτσια και γυναίκες να μπορούν να κυκλοφορούν χωρίς φόβο. Δόθηκαν υποσχέσεις για μέτρα, τα οποία δεν τηρήθηκαν ποτέ, αφού ένα χρόνο μετά είχαμε και πάλι βιασμό ανήλικης.
Από τη διοίκηση του στρατού, η αντιμετώπιση δεν ήταν καλύτερη. Ο διοικητής των Πεζοναυτών στον Ειρηνικό Ναύαρχος Ρίτσαρντ Μακ είχε απορήσει με τον βιασμό, αλλά όχι εξαιτίας, της αποκρουστικής πράξης, αλλά επειδή, όπως είχε πει, θα ήταν πιο φθηνό να πάνε σε κάποιον οίκο ανοχής, από το να νοικιάσουν το αμάξι με το οποίο μετακινήθηκαν.
Οι ανήλικοι και ανήλικες φαίνεται ότι είναι συχνός στόχος των πεζοναυτών. Από τον Ιανουάριο του 2015 ως τον Δεκέμβριο του 2020 καταδικάστηκαν για σεξουαλικά εγκλήματα κατά ανηλίκων 69 Αμερικάνοι πεζοναύτες, μόνο στην Οκινάουα, όπου τα εγκλήματα αυτά δεν καταγγέλλονται συχνά. Είναι άγνωστο αν οι καταδίκες αφορούν σε κατοίκους της Οκινάουα ή σε παιδιά Αμερικάνων πολιτών.
Οι ιστορίες είναι πολλές και η μία είναι πιο συνταρακτική από την άλλη. Τη δεκαετία του ’50 μαθήτρια γυμνασίου βιάστηκε μπροστά στον πατέρα και τον αδελφό της και τρελάθηκε. Το 1984 κορίτσι απήχθη και βιάστηκε από τρεις Αμερικάνους στρατιώτες. Η φρίκη δεν έχει τέλος.
Για πολλές από τις γυναίκες ο εφιάλτης δεν τελείωσε εκεί, αφού έμειναν έγκυες. Κάποιες έκαναν άμβλωση, μερικές το γέννησαν και το έδωσαν για υιοθεσία, ενώ άλλες το μεγάλωσαν. Εξάλλου σε μία παραδοσιακή, συντηρητική και πατριαρχική κοινωνία, όπως αυτή της Ιαπωνίας, πολύ συχνά θα ακουστεί, μέχρι και σήμερα το «αυτή το προκάλεσε, αυτή φταίει».
Έπρεπε να περάσουν σχεδόν 30 χρόνια για να έρθει έστω μία μορφή τιμωρίας για τους στρατιώτες αυτούς. Μέχρι το 1972, όταν η νότια άκρη της Ιαπωνίας, η περιφέρεια της Οκινάουα, πέρασε ξανά σε ιαπωνικά χέρια, ακόμα και αν γινόταν καταγγελία, απλά την αγνοούσαν.
Πριν το 1995, όπου υπήρχαν μαζικές αντιδράσεις και πάλι λίγοι ήταν αυτοί που αντιμετώπιζαν συνέπειες για τις πράξεις τους. Τα εγκλήματα ήταν γνωστά από το 1949, απλά κανείς στην εξουσία δεν έκανε κάτι γι΄αυτό.
Στα τέλη εκείνου το χρόνου, το περιοδικό ΤΙΜΕ, σε άρθρο με τον τίτλο «Οκινάουα, το ξεχασμένο νησί» έγραφε πως μες στους πρώτους μόλις μήνες του 1949 οι αμερικανοί στρατιώτες «είχαν διαπράξει 29 φόνους, 18 βιασμούς, 16 ληστείες και 33 επιθέσεις». Πόσες από τις επιθέσεις ήταν εις βάρος γυναικών δεν καταγράφονταν.
Ακόμα και το 2021 υπήρξαν περιστατικά. Τον Φεβρουάριο ένας Αμερικάνος στρατιώτης υποχρέωσε νεαρή γυναίκα να τον φιλήσει πριν της βγάλει το εσώρουχο. Ευτυχώς εκείνη κατάφερε να ξεφύγει.
«Είναι αμέτρητες οι γυναίκες που ζουν στη ντροπή, τον πόνο, το φόβο και που δεν μπορούν να μιλήσουν για όσα υπέστησαν σε κανέναν. Και εμείς πρέπει να φέρουμε στο φως την ύπαρξη αυτών των γυναικών που βιάστηκαν στη σιωπή», λέει η 80χρονη Σουζούγιο Τακαζάτο.
Η ατιμωρησία που λαμβάνει χώρα στο νησί δεν μπορεί να γίνει περισσότερο ξεκάθαρη από την περίπτωση ενός 23χρονου Αμερικανού στρατιώτη, ο οποίος το 2017 πήγε σε παρκινγκ γνωστού εμπορικού κέντρου και άρχισε να αυνανίζεται, ενώ πληθώρα κόσμου περνούσε. Έγινε καταγγελία και οι Αρχές τον βρήκαν μέσω του αυτοκινήτου του, αλλά είπαν πως για να έχει δικαιοδοσία η Ιαπωνία πρέπει το έγκλημα να είχε γίνει εκτός υπηρεσίας, το οποίο δεν διασταυρώθηκε, έτσι η υπόθεση δόθηκε στην αμερικανική πλευρά.
Η περίπτωση του δικάστηκε και ο ίδιος όχι μόνο το παραδέχθηκε, αλλά είπε ότι τα έχει ξανακάνει άλλες τέσσερις φορές. Η ποινή του ήταν 90 ημέρες φυλάκισης και ατιμωτική απόλυση, αλλά ούτε αυτές δεν πέρασε στη φυλακή, αφού έκανε συμφωνία με τους κατηγόρους του – όλοι Αμερικάνοι- και εν τέλει έκανε 30 μέρες φυλακή και έφυγε «κοινή συναινέσει» (under administrative separation) από το ναυτικό. Δεν ήταν υποχρεωμένος, επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, να μπει στο περίφημο Μητρώο Σεξουαλικών Εγκληματιών ( sexual offender registry).
Το γεγονός στη Δύση έγινε γνωστό δύο χρόνια μετά, το 2019 χάρη στις επίμονες προσπάθειες του δημοσιογράφου Τζων Μίτσελ, του Ιντερσεπτ. Στο ίδιο άρθρο αναφέρει ό,τι «από το 2017 ως το 2019 έγιναν από την NCIS ακόμη επτά έρευνες για επιθέσεις Αμερικάνων στρατιωτών κατά ιαπωνίδων γυναικών στην Οκινάουα, και καμιά από αυτές δεν δημοσιοποιήθηκε». Κανείς δράστης δεν παραδόθηκε να δικαστεί με βάση τον ιαπωνικό νόμο και καμία από τις υποθέσεις δεν συμπεριελήφθη στην ετήσια έκθεση σεξουαλικών εγκλημάτων, αντιμετώπισης κι αποφυγής τους, που υποβάλλει το αμερικάνικο Πεντάγωνο στη Γερουσία.
Ως αποτέλεσμα της αμερικάνικης αποικιοκρατίας χαρακτηρίζει τη στάση των ΗΠΑ ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Χιρόσι Φουκουράι, μιλώντας στο δημοσιογράφο του Ιντερσεπτ. Όταν στα τέλη του 19ου αιώνα οι ΗΠΑ αποικιοκρατούσαν την Κούβα, τη Χαβάη, τις Φιλιππίνες, «ήθελαν να προστατεύσουν τους πολίτες τους από αυτά που θεωρούσαν παράξενους τοπικούς νόμους. Έτσι καθιέρωσαν τη νομική τους δικαιοδοσία στο εξωτερικό (extraterritorial jurisdiction) ώστε ο στρατός των ΗΠΑ και άλλοι Αμερικανοί να εξαιρούνται οποιασδήποτε τιμωρίας. Ακόμη και σήμερα αυτό το καθεστώς προστατεύει το προσωπικό των βάσεων και το στρατό από οποιαδήποτε δίωξη υπό Ιαπωνικό νόμο».
Η Οκινάουα είναι ένα νησί που δέχεται συνεχώς τον μεταφορικό και πρακτικό βιασμό των αποικιοκρατών του. Οι Ιάπωνες, λόγω των διαφορών τους και καθώς ανήκουν σε διαφορετικές εθνικές ομάδες, τους θεωρούν συχνά κατώτερους και τους έχουν στο περιθώριο. Οι Αμερικάνοι έχουν βρει την ελευθερία και την έλλειψη τιμωρίας ως μία ευκαιρία για να βιάζουν τις γυναίκες της Οκινάουα, οι οποίες εδώ και οχτώ δεκαετίες ζουν κάτω από ένα καθεστώς φόβου.
Πηγή: The Press Project, Λαμπρινή Θωμά
