Μορφή αμοιβής των ιερέων κατά τη βυζαντινή εποχή που την εφάρμοζαν μετέπειτα και οι Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί στον Πόντο ήταν το καπνικόν.
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του ποντιακού ελληνισμού, ουσιαστικά η λέξη περιγράφει τη συνήθεια (και την ανάγκη, αφού οι ιερείς δεν πληρώνονταν από αλλού) να συνεισφέρουν κάθε χρόνο οι Έλληνες κάτοικοι των ποντιακών χωριών, ανάλογα με την οικονομική δύναμη κάθε οικογένειας.
Οι συνεισφορές αυτές παραδίνονταν στην κοινοτική Αρχή, η οποία και καθόριζε το ύψος της αμοιβής αυτής.
