Για περισσότερες από δύο ώρες το βράδυ της Τετάρτης 14 Ιουλίου έξω από τα κρατητήρια του καινούργιου αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης νεαρός Τούρκος από το χωριό Σαδή της Τρίπολης του Πόντου, μάλωνε με τους άντρες της Ασφάλειας. Προσπαθούσε να πείσει τους αστυνομικούς ότι Ροζαλία Ελευθεριάδου σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί άτομο επικίνδυνο για την ασφάλεια της χώρας του.
Η καθηγήτρια Μουσικολογίας θεωρήθηκε για αδιευκρίνιστο λόγο persona non grata, έμεινε για 24 ώρες στα κρατητήρια του αεροδρομίου και τελικά της απαγορεύθηκε η είσοδος στην Τουρκία.
Άλλοτε με φωνές και εκνευρισμό, αδιαφορώντας για το ενδεχόμενο να βρεθεί και ο ίδιος ανά πάσα στιγμή στη φυλακή, και άλλοτε με επιχειρήματα και παράπονο, έλεγε στις Αρχές ότι η γυναίκα είναι φίλη του. Τους έλεγε ότι την περιμένουν στο χωριό για να τη φιλοξενήσουν, ότι τη γνωρίζουν πολύ καλά και ότι είναι μία επιστήμονας που βρέθηκε στην Τουρκία για το ερευνητικό της έργο.
Ωστόσο, η προσπάθεια του νεαρού Τούρκου απέβη άκαρπη. Οι Αρχές είχαν ήδη χαρακτηρίσει τη Ροζάλια Ελευθεριάδου ως άτομο επικίνδυνο για τη χώρα και η απόφαση αυτή δεν ήταν δυνατό να αλλάξει.
Έτσι εκείνος έφυγε από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης όταν συνειδητοποίησε ότι ο αγώνας του ήταν μάταιος και αφού είχε ήδη είχε νυχτώσει για τα καλά.
Απέδειξε, ωστόσο, ότι μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, Ελλήνων και Τούρκων που κατοικούν στις δύο πλευρές του Αιγαίου, μπορούν να δημιουργηθούν πολύ δυνατές φιλίες, που στηρίζονται στο σεβασμό, στην κατανόηση και στην αγάπη.
«Πηγαίνω τακτικά στο χωριό που κατάγομαι στον Πόντο, το Σαδή της Τρίπολης, από το οποίο ήρθαν οι πρόγονοί μου μετά τον ξεριζωμό. Έχω αναπτύξει πολύ καλές σχέσεις με τους Τούρκους που κατοικούν σε αυτό.
»Μια Ρωμιά είχε μείνει στο χωριό μετά την Καταστροφή. Κρύφτηκε, άλλαξε το όνομά της σε μουσουλμανικό και παντρεύτηκε Τούρκο. Μαζί του έκανε απογόνους, με τους οποίους εγώ τώρα έχω αναπτύξει πολύ φιλικές σχέσεις. Απόγονός της είναι ένας από τους νεαρούς που ήρθε στο αεροδρόμιο και μάλωνε με τους αστυνομικούς για να μου επιτρέψουν να μπω στη χώρα. Δεν τον άφησαν ούτε καν να με δει διότι δεν ήταν συγγενής μου», λέει στο pontosnews.gr η Ροζαλία Ελευθεριάδου.
Νωρίτερα η ίδια είχε επικοινωνήσει με μηνύματα με τον αδερφό του νεαρού και όταν του εξιστόρησε την περιπέτειά της της είπε: «Στέλνω τον αδερφό μου που βρίσκεται κοντά στην Κωνσταντινούπολη, για να σε βοηθήσει».
«Όταν τους ειδοποίησα ότι θα πάω στο χωριό ήταν απερίγραπτη η χαρά τους. Μου έλεγαν ότι όλοι με περιμένουν εδώ και πέντε χρόνια. Μάλιστα, κανονίσαμε να πάω στο Μπαϊράμι τους, για να μπορούμε να γλεντήσουμε. Δυστυχώς ό,τι κανονίσαμε παρέμεινε στα σχέδια», τονίζει με παράπονο η Ροζαλία Ελευθεριάδου.
«Ο παππούς και η γιαγιά κείτονται στον ίδιο τάφο»
Όταν οι Τούρκοι από το Σαδή συνειδητοποίησαν ότι τελικά δε θα μπορέσουν να δουν από κοντά την Ελληνίδα φίλη τους, και όσο εκείνη παρέμενε στο κρατητήριο, επικοινώνησαν πάλι μαζί της με μηνύματα, με τον μόνο τρόπο που μπορούσαν να το κάνουν.
«Μου ζήτησαν πολλές φορές συγγνώμη που δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι για να με βοηθήσουν. Μου έλεγαν ότι αποτελώ μέλος της οικογένειάς τους και ότι όλοι στο χωριό είναι πολύ στενοχωρημένοι. Μου έλεγαν ότι δεν είμαι ξένη, με αισθάνονται ως μία από εκείνους και ότι πάντοτε θα με περιμένουν για να με υποδεχτούν και να με φιλοξενήσουν. Τους εξήγησα ότι δεν φταίνε σε κάτι εκείνοι γι’ αυτό που έγινε», λέει.
Εκείνο που τη συγκλόνισε ήταν όταν ο συνομιλητής της από τη Σαδή τής έγραψε σε ένα μήνυμα –ίσως για να της τονίσει την αγάπη τους, ίσως όμως για να της δείξει ότι σε ένα κομμάτι της ψυχής του κατέχει μία θέση η Ελλάδα–, ότι η γιαγιά του (εννοώντας τη Ρωμιά) και ο παππούς μου κείτονται μαζί στον ίδιο τάφο.
«Έγινα λιώμα όταν μου το έστειλε αυτό. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχουν μια γιαγιά Ρωμιά και μου συμπεριφέρονται σαν να είμαστε συγγενείς. Κι εγώ τους αγαπώ πάρα πολύ. Όσες φορές πήγα στον Πόντο ποτέ δεν μου συμπεριφέρθηκαν άσχημα, ούτε μία στιγμή δεν ένιωσα άβολα. Πάντοτε με αντιμετώπιζαν με πολλή αγάπη. Μου τόνισαν ότι αν τελικά καταφέρω να πάω στο χωριό θα μείνω στο σπίτι τους.
»Μία φορά που είχα πάει, μία γυναίκα μου έδωσε το μαντίλι του γάμου της. Ήταν τεράστια τιμή για μένα, αφού αυτό οι μουσουλμάνες το φοράνε σε όλη τους τη ζωή. Εκτός από τους νεότερους με τους οποίους μπορούμε να συνεννοηθούμε ευκολότερα, πολλή αγάπη δείχνουν και οι ηλικιωμένοι», τονίζει η Ροζαλία Ελευθεριάδου.
«Με τσακίζει που νιώθω ότι δεν θα ξαναπάω στο χωριό»
Περίπου δύο εβδομάδες μετά την ταλαιπωρία που υπέστη στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, με πιο ήρεμη διάθεση πλέον, εκμυστηρεύεται στο pontosnews.gr ότι εκείνο που την τσακίζει είναι ότι έχει συνειδητοποιήσει ότι ποτέ ξανά δεν θα πάει στο χωριό της, ποτέ ξανά δεν θα δει τα χώματα των προγόνων της στον Πόντο.
«Πιστεύω ότι δεν θα μπορέσω να πάω ξανά όσο ζω στον Πόντο και αυτό με τσακίζει. Δεν μ’ ενδιαφέρει η ταλαιπωρία, δεν μ’ ενδιαφέρει τι πέρασα. Με καίει το ότι δεν θα μπορέσω να δω ξανά στη ζωή μου τα αγαπημένα μου μέρη», αναφέρει.
Η ίδια τονίζει ότι αν αύριο της έλεγαν ότι μπορεί να μπει στην Τουρκία, θα τα ξεχνούσε όλα, δεν θα κρατούσε καμία κακία. «Θα έμπαινα στο πρώτο αεροπλάνο και θα πήγαινα στον Πόντο. Εύχομαι να αλλάξει η πολιτική της Τουρκίας και να αρθούν αυτές οι απαγορεύσεις. Κάθε μέρα κλαίω. Οι απλοί άνθρωποι δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε», καταλήγει η Ροζαλία Ελευθεριάδου.
Ρωμανός Κοντογιαννίδης
*Όλες οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο της Ροζαλίας Ελευθεριάδου.
