Αν και έχουν περάσει 102 χρόνια από τις σφαγές και τον εκτοπισμό των Ελλήνων του Πόντου, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα θυμούνται την τραγωδία των γεγονότων αυτών.
Η Ελένη Ασμανίδου, που σήμερα κατοικεί στη Ροδόπη, θυμάται ακόμα τη γιαγιά της που έμενε στον Πόντο.
Όταν βρέθηκε, πριν δύο μήνες, στην επιμνημόσυνη δέηση εις την μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων στην Κομοτηνή, την θυμήθηκε με συγκίνηση.
«Η γιαγιά μου η Αναστασία, στον Πόντο τότε το ‘19 που έγιναν αυτά τα γεγονότα, είχαν πάει στην Πόλη και τα παιδιά της έκλαιγαν και ήθελαν να πάνε μαζί της, αλλά εκείνη φοβόταν μην τους επιτεθεί κάποιος στον δρόμο και έτσι άφησε τα παιδιά της δύο αγόρια και ένα κορίτσι στα αδέρφια της. Όταν γύρισαν το χωριό ήταν όλο καμένο, όλοι σκοτωμένοι και τα παιδιά τα είχαν μαζέψει. Μέρα δεν περνά που να μην θυμάμαι το μοιρολόγι της γιαγιάς μου[…]. Ο πατέρας μου όταν μεγάλωσε προσπάθησε πάρα πολύ μήπως βρει ένα παιδί της, αλλά δεν τα κατάφερε. Αυτή είναι η ιστορία της γιαγιάς μου και την θυμάμαι κάθε μέρα».
Πηγή: xronos.gr
