Το 1967 πήρε το απολυτήριο το δημοτικού με άριστα, ωστόσο η γεννημένη και μεγαλωμένη στη Νέα Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης Σουλτάνα Παρτάλη τότε δεν μπόρεσε να εκπληρώσει το όνειρό της και να συνεχίσει το σχολείο. Ο πατέρας της Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου είχε τρία παιδιά, ήταν εργάτης και η οικογένεια δεν μπορούσε να στηρίξει οικονομικά τις σπουδές στα γειτονικά Κουφάλια.
Έτσι, η 76χρονη για δεκαετίες έμεινε με τον καημό. Μέχρι που αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία. Μετά από 54 χρόνια πήρε απολυτήριο και από το λύκειο, με άριστα, 19,8.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά έδωσε και Πανελλήνιες. «Η καθηγήτριά μου είπε πως τα πήγα καλά και να μην ανησυχώ. Θα μου συμπληρώσει αυτή το μηχανογραφικό, όταν έρθει η ώρα», αναφέρει η Σουλτάνα Παρτάλη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
«Οι γονείς μου δεν είχαν τη δυνατότητα να με στείλουν σχολείο και τότε δεν υπήρχε κι ενδιαφέρον από τους φορείς του χωριού να βοηθήσουν ένα παιδί με δυνατότητες. Τι ήταν πέντε δραχμές να πάω και να γυρίσω; Δεν με έστειλαν όμως… Προσπάθησα την επόμενη χρονιά να συνεχίσω το σχολείο, αλλά πάλι δεν έγινε» θυμάται, προσθέτοντας ότι τότε είχε θυμώσει πάρα πολύ που δεν μπορούσε να κάνει κάτι που σήμερα είναι αυτονόητο.
Έμαθε όμως κομμωτική και μοδιστρική, δούλεψε και σε φυτώριο και στα καμίνια και παράλληλα έριχνε… κλεφτές ματιές στα βιβλία των παιδιών της γειτόνισσας. Στα 20 παντρεύτηκε τον συνοδοιπόρο της στη ζωή μέχρι σήμερα, τον Σάββα Παρτάλη.
Όπως λέει η αγάπη της για τα γράμματα είναι τέτοια που βοήθησε με κάθε τρόπο τον μικρό της κουνιάδο να τελειώσει την οδοντιατρική. «Μέχρι να πάρω σύνταξη είχαμε κάβα με τον σύζυγο. Πήρα σύνταξη ως επαγγελματίας», λέει περήφανη για όσα κατάφερε στη ζωή της επαγγελματικά.
Την ίδια αφοσίωση έδειξε και στο σχολείο, όταν μερικά χρόνια πριν, αποφάσισε να ξανακαθίσει στα θρανία. Μία τραπεζικός που γνώρισε την ώθησε να γραφτεί στο γυμνάσιο δεύτερης ευκαιρίας και μετά στο εσπερινό ΓΕΛ Δράμας.
«Συνέχεια είχα τα βιβλία στο τραπέζι και όταν είχα χρόνο διάβαζα. Πάντα ήθελα να πηγαίνω διαβασμένη στο σχολείο και άκουγα πολύ και τους καθηγητές μου. Δεν αισθανόμουν ότι είμαι μεγάλη και πρέπει να με σέβονται. Αισθανόμουν ότι είμαι όπως οι υπόλοιποι μαθητές και πρέπει ν’ ακούω προσεκτικά και να είμαι άψογη» τονίζει.
Με τον σύζυγό της ζει στο Λάκκωμα, και παρά το γεγονός ότι είχε και τη στήριξη των παιδιών της, πιστεύει ότι χωρίς εκείνον δεν θα τα κατάφερνε. Μάλιστα, δηλώνει σίγουρη πως θα τη στηρίξει ακόμη κι αν τελικά καταφέρει να διαβεί την πόρτα του πανεπιστημίου.
