Μία, ίσως, αναπάντεχη συνέπεια της πανδημίας του κορονοϊού είναι το πως επηρέασαν το σπάσιμο των πιάτων εγχώρια, αλλά και παγκόσμια.
Το σπάσιμο το πιάτων αποτελεί μία εικόνα που συνήθιζε να είναι συχνή σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα έχει αποτελέσει ατραξιόν για τουρίστες, αλλά και γάμους σε όλη τη χώρα. Το σπάσιμο των πιάτων είναι γνωστή ελληνική «παράδοση» που έχει ταξιδέψει και εκτός συνόρων και συχνά ακολουθεί γλέντια Ελλήνων ανά την υφήλιο.
Τα κέντρα διασκέδασης, όμως, που συχνά φιλοξενούσαν τέτοιου είδους ψυχαγωγία είναι εδώ και καιρό κλειστά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι μετρημένοι στα δάχτυλα βιοτέχνες γύψινων πιάτων να έχουν σταματήσει την παραγωγή και οι παραγγελίες να έχουν παγώσει.
«Έκλεισα πρώτος την επιχείρηση και θα ανοίξω τελευταίος από όλους», δηλώνει στο ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Κωνσταντίνος Γκέντζος, μοναδικός κατασκευαστής γύψινων πιάτων σε ολόκληρη τη βόρεια Ελλάδα και ένας εκ των δύο μεγαλύτερων σε ολόκληρη τη χώρα.
Το συγκεκριμένο έθιμο, που ξεκίνησε περίπου το 1930, είχε μεγάλη απήχηση έως και τη δεκαετία του ’90, όταν τα λουλούδια αντικατέστησαν τα πιάτα στην πίστα των νυχτερινών κέντρων διασκέδασης. Ωστόσο, η ιστορία συνεχίζεται καθώς τα ζητούν οι επιχειρηματίες μαγαζιών για να διοργανώσουν ελληνικές βραδιές σε τουριστικές περιοχές, με τους ξένους να αναζητούν για τη διασκέδαση τους στη διάρκεια των διακοπών το ζεϊμπέκικο που συνοδεύεται από το σπάσιμο πιάτων.
