Βλέποντας κάποιος ξαφνικά τα εκατοντάδες δεμάτια με πράσα στον ποταμό Κρύο Νερό της Δωροθέας Αλμωπίας θα μιλούσε για θαύμα της φύσης. Κάποιος άλλος ίσως να ξεγελιόταν, ότι πρόκειται για μπαμπού που ριζώνουν και φυτρώνουν στο νερό, μια εικόνα που παραπέμπει σε μακρινά εξωτικά μέρη.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι πρασοκαλλιεργητές της Δωροθέας στο νομό Πέλλας παραδίδουν τη σοδειά τους στα… χέρια της φύσης «προκειμένου να ολοκληρώσει ένα έργο που οι άνθρωποι όσο και να προσπαθούν δεν μπορούν να διεκπεραιώσουν ολοκληρωτικά ή για το πετύχουν τόσο καλά θα χρειάζονταν αμέτρητες εργατοώρες και σκληρή, κοπιαστική χειρωνακτική δουλειά».
Αυτό λέει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του χωριού και πρασοκαλλιεργητής, ο 46χρονος Κώστας Ηλιάδης. «Η ποικιλία που καλλιεργούμε εδώ και 100 χρόνια στο χωριό είναι ντόπια και ήρθε από τη Μικρά Ασία. Την αναπαράγουμε μόνοι μας και είναι από τις πιο γευστικές σε όλη τη χώρα», τονίζει.
Και αυτό γίνεται –όπως προσθέτει– γιατί σύμφωνα με μαρτυρίες των γηραιότερων του χωριού «η γη στη Δωροθέα είναι ευλογημένη». Άλλωστε, κατά τον ίδιο, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ακόμη και στα διπλανά χωριά απέτυχαν οι προσπάθειες που έγιναν για την καλλιέργεια της ντόπιας ποικιλίας πράσου.
Ο ποταμός Κρύο Νερό και η… πατέντα
Στο ένα χιλιόμετρο από το χωριό πηγάζει νερό μέσα από τη γη, το οποίο ρέει προς τη Δωροθέα δημιουργώντας έναν ποταμό, τον Κρύο Νερό, όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι. «Τον ονομάσαμε έτσι γιατί χειμώνα-καλοκαίρι η θερμοκρασία του παραμένει σταθερή. Στους 14 βαθμούς Κελσίου» εξηγεί ο Κώστας Ηλιάδης.
Πεντακόσια μέτρα από το χωριό οι πρασοκαλλιεργητές της Δωροθέας διαμόρφωσαν μια φυσική δεξαμενή όπου τοποθετούν δεμάτια 15-20 πράσων, βάρους έως και οκτώ κιλά και ύψους έως και 70 πόντους, με στόχο να ξεπλυθεί παντελώς το «μουστάκι τους», δηλαδή η ρίζα του φυτού ώστε να φτάσει καθαρό στους καταναλωτές.
«Η πρασοκαλλιέργεια είναι χειμερινό μεροκάματο», λέει ο πρόεδρος της Δωροθέας, σημειώνοντας ότι λίγες ομάδες καλλιεργητών στον πρωτογενή τομέα έχουν αυτή τη δυνατότητα να το διαθέτουν.
Είναι, βέβαια, μια κοπιαστική δουλειά. «Ξηλώνουμε ένα-ένα τα φυτά από τη γη. Στη συνέχεια τα μεταφέρουμε σπίτι όπου και τα καθαρίζουμε πάλι με το χέρι ένα-ένα και κατόπιν τα δένουμε με σπάγκους ή με το χέρι ή στη μηχανή και τα πάμε στον ποταμό όπου τα αφήνουμε από μία μέχρι και έξι ώρες προκειμένου να ξεπλυθούν καλά», σημειώνει.
Οικογενειακή υπόθεση η καλλιέργεια πράσου
Με την πρασοκαλλιέργεια ασχολούνται 45 οικογένειες του χωριού (περίπου 180 άτομα από τα 450 που κατοικούν στη Δωροθέα, από 25 έως 75 χρονών), που καλλιεργούν συνολικά 400 στρέμματα.
Η μέση ετήσια παραγωγή υπολογίζεται σε 1.600 τόνους, με την τιμή πώλησης να κυμαίνεται φέτος σε 50-60 λεπτά/κιλό και το κόστος παραγωγής σε 25-30 λεπτά/κιλό. «Έχουμε πιάσει και ένα ευρώ/κιλό, αλλά έχουμε βρεθεί και στα αζήτητα», υπογραμμίζει ο Κώστας Ηλιάδης, προσθέτοντας ότι η φετινή τιμή είναι ικανοποιητική.
Το 85% της παραγωγής κατευθύνεται στην Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης ενώ το υπόλοιπο 15% πωλείται από τους ίδιους τους παραγωγούς σε λαϊκές αγορές της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης.
- Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ / Έλενα Αλεξιάδου.
