Στον Πόντο ο χειμώνας (χειμός ήχειμωγκός) ήταν πολύ βαρύς, ειδικά στα ορεινές περιοχές του. Ωστόσο, τις καρδιές των ανθρώπων «ζέσταιναν» τα Καλαντόφωτα, δηλαδή η περίοδος από τα Χριστούγεννα μέχρι την ημέρα των Φώτων, ή αλλιώς και Δωδεκαήμερο, όπου οι γιορτές, τα ήθη και τα έθιμα, τα βαφτίσια, οι αρραβώνες και οι γάμοι είχαν την… τιμητική τους!
Με μεγάλη χαρά οι Πόντιοι ετοιμάζονταν να «υποδεχτούν» τον ερχομό του Θεανθρώπου.
Την παραμονή των Χριστουγέννων σταματούσαν κάθε εξωτερική δουλειά και συμπλήρωναν τις ετοιμασίες για τη μεγάλη γιορτή. Στο τζάκι έκαιγε το χριστοκούρ’, ενώ σχεδόν σε κάθε σπιτικό, κάθε χρόνο τέτοια ημέρα, είχαν επιστρέψει και οι ξενιτεμένοι.
Την παραμονή το απόγευμα τα παιδιά έλεγαν τα κάλαντα και οι νοικοκύρηδες τα φίλευαν με διάφορα καλούδια. Τα χαράματα χτύπαγε η καμπάνα και πήγαιναν όλοι στην εκκλησία. Η απόλυση γινότανε με την ανατολή του ήλιου και η ημέρα ήταν αφιερωμένη στους ανθρώπους του σπιτιού, στην οικογένεια.
