Το φόρτωμα στην πλάτη ξύλων, χόρτων, γεωργικών ή κτηνοτροφικών προϊόντων περιγράφεται με τη λέξη σελέκ’ (ή σαλάκ’) της ποντιακής διαλέκτου (ή σακαλόπον, όταν το φορτίο είναι μικρό).
Πρόκειται για μια πρακτική που αφορά τον γυναικείο πληθυσμό και δεν έχει εκλείψει ακόμα και σήμερα σε χωριά της Τουρκίας, και δη στα ελληνόφωνα στα ορεινά της Τραπεζούντας.
Όπου οι δρόμοι ήταν (και είναι) στενοί και κακοτράχαλοι οι γυναίκες ήταν αυτές που αναλάμβαναν το κουβάλημα με την πλάτη, από το δάσος, από το χωράφι ή από την αποθήκη στο σπίτι. Αν και σκληρή δουλειά θεωρούνταν γυναικεία υποχρέωση, είτε γιατί οι άνδρες έλειπαν στην ξενιτιά είτε γιατί αναλάμβαναν ακόμα πιο βαριές δουλειές.
Το σελέκ’ της προκομμένης αναφέρεται συχνά στον Ανατολικό Πόντο, ιδιαίτερα στα τραγούδια της ξενιτιάς, στη ακριτικά τραγούδια, στους θρήνους και στα μοιρολόγια. Ένα από τα δίστιχα που έχει διασωθεί λέει το εξής: «Σελέκ’ εσελεκίασα ν’ αϊλί που θα φορτούται | άντραν που έχ’ σην ξενιτιάν ας πάει ρουζ’ και σκοτούται».
- Με πληροφορίες από την Εγκυκλοπαίδεια ποντιακού ελληνισμού.
