Πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα βότανα παγκοσμίως. Κάθε καλοκαίρι ο βασιλικός στολίζει μπαλκόνια και αυλές, και στο άρωμά του κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί. Το σχετικό λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια του ποντιακού ελληνισμού αναφέρει, μεταξύ άλλων, και τις φαρμακευτικές του ιδιότητες.
Στον Πόντο ήταν γνωστό με το αραβικό όνομα ρεϊχάν’ ή ρεϊχάνιν.
Προέρχεται από τον ελλαδικό χώρο και καλλιεργείται σχεδόν σε όλο τον κόσμο για τα αρωματικά φύλλα του χρήσιμα στη φαρμακευτική, την αρωματοποιία, την ποτοποιία κτλ. Τα άνθη του είναι πλούσια σε νέκταρ, το οποίο προσελκύει τις μέλισσες.
Παρόλο που αντέχει στην ξηρασία, προτιμά τα εδάφη με πλούσια υγρασία και έντονη ηλιοφάνεια. Το αφέψημα των αποξηραμένων φύλλων του είναι τονωτικό για το πεπτικό σύστημα. Καταπολεμά τη δυσπεψία, τους κολικούς των εντέρων, τις γαστρεντερίτιδες και τα εντερικά παράσιτα.
Ακόμη, ο βασιλικός έχει ηρεμιστική και διουρητική δράση. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες οφείλονται στα αιθέρια έλαια, που είναι αξιόλογο αντισπασμωδικό της κοιλιακής χώρας. Εξωτερικά τα φύλλα χρησιμοποιούνται κατά της ακμής, δερματικών παθήσεων και δηγμάτων εντόμων. Χρησιμοποιείται ως αρτυματικό για το έντονο άρωμά του από την Αρχαιότητα αλλά και τη ρωμαϊκή εποχή.
- Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια του ποντιακού ελληνισμού, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη.
