Είναι ωραία η κουβέντα με έναν ένθερμο ακτιβιστή της τέχνης και της ζωής. Που δεν επαναπαύεται, δεν στρογγυλοκάθεται, δεν ησυχάζει. Που ψάχνεται, τρέχει, επενδύει αφειδώς ψυχικά αποθέματα, επειδή αξιώθηκε το χάρισμα να τα παράγει. Είναι ωραίος ένας τέτοιος άνθρωπος. Γιατί τα ’χει βρει με τον εαυτό του.
Έχει καθησυχασμένη τη συνείδησή του και παιχνιδίζει με τη δική σου συνείδηση.
«Άντε να δω μέχρι πότε θα κουβαλάς την ενοχή σου!» σχολιάζει ένα μονότονα επαναλαμβανόμενο «συγγνώμη» μου, επειδή οι οδηγίες μου για το σημείο της συνάντησής μας ήταν ανακριβείς και την μετέτρεψαν για ώρα πολλή σε σβούρα στο κέντρο της Αθήνας. Ο προσανατολισμός είναι το αδύνατο σημείο των γυναικών. Όσο κι αν η μία κλείνει συνωμοτικά το μάτι στην άλλη, όταν η αναζήτηση του προορισμού αγγίζει τα όρια της αγωνίας, ενοχλεί. Εκτός αν έσκαψες τόσο βαθιά μέσα σου, που κατάφερες να εντοπίσεις τον μηχανισμό να εξωραΐζεις τις οδύνες. Από τις μεγάλες έως τις μικρές στιγμιαίες.
Η Μαρία Αλιφέρη είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Ένα «γιατί» καθοδήγησε τη ζωή της ίσαμε τώρα. Αυτό παραμένει και η αιχμή της μόνιμης ανησυχίας της. «Έτσι θα πηγαίνω. Ψάχνοντας. Ως τα 100…».
Γιατί συμπεριφερόμαστε έτσι; Γιατί αντιδρούμε έτσι; «Ξέρεις, αν αναζητήσεις τη ρίζα στη στάση ενός ανθρώπου, ή και στη δική σου στάση, ερμηνεύεις τα πάντα. Αμβλύνονται και οι οργές και οι πίκρες, αποδεσμεύεσαι και πας παρακάτω. Μέσα μας είναι η δύναμη. Μέσα μας και η γνώση. Εκεί, στο βάθος της ψυχής μας είναι όλα καταχωρισμένα. Οι άνθρωποι δεν ανακαλύπτουν καινούργια πράγματα, λέει ο Πλάτωνας. Τα βίωσαν όλα στον κόσμο των ιδεών και τα ανακαλούν στη μνήμη τους». […]
Έφηβη κατάλαβε ότι γεννήθηκε για ψυχολόγος, αλλά σπούδασε δικηγόρος και κατέληξε ηθοποιός. Η απόλυτη ανισορροπία, θα σχολίαζε ο ανυποψίαστος παρατηρητής. Η Νομική είναι τόσο αιχμηρή επιστήμη που θα μπορούσε εύκολα να τραυματίσει την απόπειρα διερεύνησης μιας ψυχής. Πολλώ δε μάλλον για τη γυναίκα, που επέλεξε την υποκριτική αναζητώντας επικοινωνία με τους ανθρώπους! Κόντρα διακονία γι’ αυτήν η τετράγωνη Νομική, ή καλύτερα κόντρα ρόλος. Στην πραγματικότητα, όλα συνδέονται μεταξύ τους με έναν μοιραίο τρόπο. «Ήμουν 16 όταν έπεσε στα χέρια μου ένα ογκώδες βιβλίο ψυχολογίας. Με συνεπήρε. Αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου, είπα. Αλλά τότε δεν υπήρχε κλάδος ψυχολογίας ανεξάρτητος από την Ψυχιατρική, κι αυτό προϋπέθετε χρόνια σπουδών στην Ιατρική κι ύστερα αγροτικό και πάει λέγοντας. Μπήκα στη Νομική με την κεκτημένη ταχύτητα του νέου που θέλει να σπουδάσει. Εμείς ήμασταν και τρία αδέλφια, παιδιά αγροτικής οικογένειας, που θέλαμε το πανεπιστήμιο. Πήρα το πτυχίο μου, γνωρίζοντας από πολύ νωρίς ότι δεν θα ασκήσω δικηγορία. Φοιτήτρια ούσα ακόμα έκανα μια βόλτα στα δικαστήρια και τρομοκρατήθηκα. Είδα δικηγόρους να παθιάζονται επιχειρηματολογώντας υπέρ θυμάτων και θυτών… Τότε είπα “Όχι. Δεν είναι για μένα αυτό”». […]
Οι όροι αυτής της ιδιότυπης πολύωρης συζήτησης, κατά τη διάρκεια της οποίας έχει καπνίσει ένα πακέτο τσιγάρα και έχω πιει αρκετό κρασί, αντιστρέφονται για λίγο. Καμιά φορά, η εναλλαγή των ρόλων είναι εξαιρετικά ανακουφιστική. Και στο θέατρο και στη ζωή… «Αναπολείς το παρελθόν;» με ρωτάει. «Πολύ συχνά» απαντώ. «Γιατί;». «Είναι οικείο. Μου δημιουργεί την αίσθηση της ασφάλειας. Με καθησυχάζει, όταν νιώθω φόβο. Βλέπω και τα λάθη μου. Και μετανιώνω. Εσύ;».
«Γενικά στη ζωή μου έκανα λάθη. Πολλά. Ασφαλώς και μετάνιωσα. Αυτή είναι η ζωή. Αλλά δέχθηκα και πολλά. Χυδαίες παρενοχλήσεις, επιθέσεις ανηλεείς, άδικους διωγμούς. Τα έζησα, πήραν τον χώρο και τον χρόνο τους, τα άφησα πίσω. Τα πράγματα τακτοποιήθηκαν μέσα μου. Δεν θέλω να επιστρέφω. Δεν έχω λόγο να αναπαράγω. Αργά ή γρήγορα, διαπιστώνεις πως δεν μπορείς να περνάς τον χρόνο σου αναπολώντας ή θρηνώντας. Μεγαλώνοντας αποθησαυρίζεις βιώματα. Τα εκλογικεύεις, τα αποσυνθέτεις. Γίνονται σοφία. Συνεχίζεις. Αν δεν το κάνεις, δεν έχεις πολλές επιλογές. Αναχωρείς. Κι εγώ αναχωρήτρια δεν είμαι».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.
- Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Τόνια Α. Μανιατέα.
