Λένε ότι ίσως να μην υπάρχουν πιο αφοσιωμένοι και παθιασμένοι άνθρωποι από αυτούς που λαμβάνουν μέρος στους μαραθωνίους, συνήθως γιατί παλεύουν κόντρα στο ίδιο τους το σώμα, το οποίο το προετοιμάζουν συχνά με επίπονο τρόπο. Το να καταφέρει κάποιος να τερματίσει θεωρείται ένας προσωπικός άθλος. Ο πρώτος που το δίδαξε αυτό είναι ο Καναδός Terry Fox (Τέρι Φοξ).
O Τέρι Φοξ έδωσε έναν διαφορετικό αγώνα που δεν κέρδισε. Κατάφερε όμως να γίνει πηγή έμπνευσης για χιλιάδες καρκινοπαθείς στον κόσμο.
Γεννήθηκε στον Καναδά στις 28 Ιουλίου 1958. Από μικρός είχε έφεση στον αθλητισμό. Ξεκίνησε παίζοντας ποδόσφαιρο, ράγκμπι και μπέιζμπολ, για να καταλήξει τελικά στο μπάσκετ που ήταν και η μεγάλη του αγάπη, αν και δεν είχε ούτε το απαραίτητο ύψος, ούτε κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. Εντούτοις, κατάφερε να φύγει από τον… πάγκο της κολεγιακής ομάδας, να γίνει βασικός και κατακτήσει τον τίτλο του καλύτερου αθλητή της χρονιάς.
«Εορτασμός για τον Terry Fox». Το doodle που σχεδίασε η Lynn Scurfield για την Google
Όλα έμοιαζαν ιδανικά μέχρι τη στιγμή ενός τροχαίου, τον Μάρτιο του 1977, κατά τη διάρκεια του οποίου χτύπησε το γόνατό του. Μιας και ήθελε να τελειώσει τη χρονιά με την ομάδα μπάσκετ, δεν έδωσε σημασία στον τραυματισμό. Περίπου έξι μήνες μετά, και ενώ ο πόνος δεν υποχωρούσε, διαγνώστηκε με οστεοσάρκωμα, μιας μορφής καρκίνου που ξεκινά από τα οστά. Στους γιατρούς του δεν ήταν σαφές αν η καθυστέρηση στη διάγνωση επιδείνωσε την εξέλιξη της νόσου, αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Ο Τέρι Φοξ έπρεπε να ξεκινήσει άμεσα χημειοθεραπείες μετά τον ακρωτηριασμό του δεξιού ποδιού. Οι πιθανότητες επιβίωσης εκείνη την εποχή ήταν στο 50%. Νικώντας τη στατιστική, περπάτησε άμεσα με το πρόσθετο μέλος, εντάχθηκε σε ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο και κέρδισε τρεις εθνικούς τίτλους σε τρία χρόνια.
(Φωτ.: The Terry Fox Foundation)
Ωστόσο, έμπνευση αποτέλεσε ένα άρθρο για τον Ντικ Τράουμ, τον πρώτο αθλητή με πρόσθετο μέλος που τερμάτισε στον μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Ακολουθώντας 14μηνο πρόγραμμα προπόνησης ανακοίνωσε στην οικογένειά του ότι θα έτρεχε κι εκείνος έναν μαραθώνιο.
Τον Αύγουστο του 1979 ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο του Πρίγκιπα Γεωργίου στον Καναδά. Αν και τερμάτισε στην τελευταία θέση, όλοι αναγνώρισαν την τεράστια προσπάθειά του. Τότε αποφάσισε να διασχίσει τον Καναδά και να μαζέψει χρήματα για την έρευνα πάνω στον καρκίνο – στόχος ήταν ένα δολάριο για κάθε Καναδό, δηλαδή 24 εκατομμύρια.
Μαζί του ως συνοδοιπόρο είχε τον καλύτερό του φίλο. Εκείνος τον ακολουθούσε με ένα φορτηγάκι στο οποίο ζούσαν. Ξεκίνησε τo «Μαραθώνιο της Ελπίδας» στις 12 Απριλίου 1980. Το ταξίδι επίπονο, όπως και η συνεχής προσπάθεια που έκανε. Έτρεξε κάθε μέρα επί 143 μέρες μια απόσταση σχεδόν ίση με έναν μαραθώνιο.
Στην αρχή της προσπάθειάς του δεν υπήρξε η ανταπόκριση που περίμενε και χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός μέχρι να γίνει γνωστός ο αγώνας του. Τότε, όμως, σε κάθε του άφιξή του σε κάποια πόλη αποθεωνόταν, ενώ αργότερα σύμμαχός του έγινε και η τηλεόραση.
Μετά από λίγους μήνες το σώμα του άρχισε να εξαντλείται· αναγκάστηκε να σταματήσει την 1η Σεπτεμβρίου 1980 έχοντας διανύσει συνολικά 5.373 χιλιόμετρα. Αρνήθηκε οποιαδήποτε πρόταση να ολοκληρώσει τον αγώνα του κάποιος εθελοντής.
(Φωτ.: Gail Harvey)
Όταν διαγνώστηκε η μετάσταση του καρκίνου στους πνεύμονες, ο Τέρι Φοξ είχε συγκεντρώσει 1,7 εκατομμύρια δολάρια. Το ποσό μέχρι τον Απρίλιο του 1981, λίγο προτού φύγει από τη ζωή, έναν μήνα πριν από τα 23α γενέθλιά του, είχε φτάσει τα 23 εκατομμύρια μέσω δωρεών, πάρα πολύ κοντά στο στόχο που είχε θέσει.
Στις 28 Ιουνίου 1981 ο άνθρωπος που στον Καναδά θεωρείται ήρωας και ένας από τους σπουδαιότερους πολίτες στην ιστορία άφησε την τελευταία του πνοή. Η χώρα βυθίστηκε στο πένθος, ενώ οι σημαίες κυμάτισαν μεσίστιες.
Η ιστορία του Τέρι Φοξ είναι πλέον γνωστή σε όλον τον κόσμο και ο ίδιος ένα πρότυπο θάρρους και γενναιότητας, καθώς κατάφερε να κοιτάξει στα μάτια τον καρκίνο και να επιβληθεί στο άρρωστο κορμί του ώστε να αφήσει κάτι στις επόμενες γενιές. «Αποφάσισα να συμβιβαστώ με τον καρκίνο. Δε θέλω οι άνθρωποι να με λυπούνται. Θέλω να κάνω οτιδήποτε μπορούσα, οτιδήποτε μπορούσε να γίνει», είχε δηλώσει, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε αναφερθεί στους αφόρητους πόνους που ένιωθε κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής.
Η διαδρομή που πρόλαβε να κάνει ο Terry Fox (πατήστε πάνω στη φωτογραφια για το ημερολόγιο που κρατούσε)
Από το 1981 στη μνήμη του διοργανώνεται στον Καναδά το Terry Fox Run, στο οποίο οι συμμετέχοντες περπατούν, τρέχουν ή κάνουν ποδήλατο συγκεντρώνοντας χρήματα για την έρευνα κατά του καρκίνου. Σήμερα υπολογίζεται ότι οι δωρεές, μέσω και του ιδρύματος που φέρει το όνομά του, ξεπερνούν τα 800 εκατομμύρια, ενώ αντίστοιχες δράσεις έχουν γίνει και σε άλλες χώρες.
«Δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος επιχείρησε να τρέξει κατά μήκος του Καναδά. Ωστόσο ήταν ο πρώτος που έτρεξε κόντρα στην άνεμο». Με αυτά τα λόγια προλόγισε η δημοσιογράφος της Τορόντο Σταρ το ντοκιμαντέρ για τον αγώνα του Τέρι Φοξ. Αυτή άλλωστε ήταν όλη η (σύντομη) ζωή του. Ένας διαρκής αγώνας.
