Η Ελλάδα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ ταυτοχρόνως με την Τουρκία, αμέσως μετά το τέλος του Εμφυλίου και στην απαρχή του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου».
Δεδομένων των γεωπολιτικών συνθηκών που επικρατούσαν την περίοδο εκείνη, η επιλογή μας να ενταχθούμε στην Ατλαντική Συμμαχία ήταν μονόδρομος.
Όμως, αυτό που δεν υπολογίστηκε τότε από την πολιτική ηγεσία και τις ελίτ της πατρίδας μας, είναι το γεγονός ότι για το ΝΑΤΟ Ελλάδα και Τουρκία είναι ένας ενιαίος χώρος, μέσω ή εκ του οποίου η Συμμαχία εξυπηρετεί στρατηγικά της συμφέροντα. Και όταν μιλάμε για Συμμαχία, εννοούμε κυρίως τις ΗΠΑ και δευτερευόντως το Ηνωμένο Βασίλειο.
Και με δεδομένο ότι σε αυτόν τον ενιαίο χώρο η περιοχή που καταλαμβάνει η Τουρκία είναι πιο σημαντική για τη Συμμαχία από την περιοχή που καταλαμβάνει η Ελλάδα, η Τουρκία διεκδίκησε και εξασφάλισε την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, στην εκπλήρωση των εθνικών της στόχων εναντίον της Κύπρου, της Ελλάδας και του ελληνισμού.
Με την τεχνική και οικονομική υποστήριξη ΝΑΤΟϊκών μηχανισμών, η Διοίκηση Ανορθόδοξου Πολέμου της Τουρκίας (Özel Harp Dairesi, ÖHD), σύμφωνα με καταγεγραμμένες δηλώσεις Τούρκων αξιωματικών που υλοποίησαν τα σχέδια, έκανε εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, δημιούργησε τις παραστρατιωιτκές μονάδες της ΤΜΤ στην Κύπρο, σχεδίασε και υλοποίησε προβοκάτσιες που οδήγησαν στην απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο, που οδήγησε στην εισβολή και κατοχή της Μεγαλονήσου από τον τουρκικό στρατό.
Για να μη μιλήσουμε για τη στάση που κρατάει το ΝΑΤΟ στις άθλιες διεκδικήσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, στις παραβιάσεις, στις επιχειρήσεις κατάληψης ελληνικής νήσου που διεξάγουν υπό μορφή αποβατικών ασκήσεων οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, κάτω από τη μύτη του ΝΑΤΟ.
Η στάση του σε όλα αυτά, είναι αυτή του… Πόντιου Πιλάτου, που οδήγησε τον Ιησού στη σταύρωση, αν και θα μπορούσε να το αποτρέψει.
Τα ίδια γίνεται και με το ΝΑΤΟ, σε σχέση με τη βάρβαρη επιθετικότητα της Τουρκίας απέναντι στην πατρίδα μας.
Αν αναρωτηθεί κανείς γιατί τα αναφέρουμε αυτά καλοκαιριάτικα, υπάρχει η απάντηση.
Είναι η εξωφρενική στήριξη που παρέχει το ΝΑΤΟ στην Τουρκία, που έχει εισβάλει στη Λιβύη και –συνεργαζόμενη με τουρκικής καταγωγής κυβερνητικούς αξιωματούχους– λεηλατεί τον εθνικό της πλούτο.
Το ΝΑΤΟ που κάνει ότι δεν βλέπει ότι η Τουρκία έχει μεταφέρει στη Λιβύη τους πιο αιμοβόρους και επικίνδυνους τρομοκράτες, εκείνους που αποκεφάλιζαν αθώους ανθρώπους, που έκαιγαν ζωντανούς Ευρωπαίους για παραδειγματισμό, που πέταγαν τους ομοφυλόφιλους από τις στέγες των πολυκατοικιών, που έστησαν και πάλι σκλαβοπάζαρα, με αγοραπωλησίες νεαρών κοριτσιών από τη θρησκευτική ομάδα των Κούρδων γεζίντι.
Επίσης, το ΝΑΤΟ κάνει ότι δεν βλέπει αυτά που γίνονται στα λιμάνια και τα αεροδρόμια της Λιβύης, όπου ένα μέλος της Συμμαχίας παραβιάζει κατάφωρα το εμπάργκο του ΟΗΕ και επιτίθεται με μανία σε ένα άλλο μέλος, τη Γαλλία, η οποία θέλει να εφαρμοστεί το εμπάργκο.
Και όταν η Γαλλία φέρνει το θέμα της επιθετικής συμπεριφοράς τουρκικής φρεγάτας, που περιφρουρεί την παράνομη μεταφορά όπλων, να κινείται επιθετικά εναντίον της γαλλικής φρεγάτας, που θέλει να υπερασπιστεί τη διεθνή νομιμότητα.
Και σ’ αυτήν τη διαμάχη, το ΝΑΤΟ παίρνει το μέρος της Τουρκίας, επειδή με την παρουσία της στη Λιβύη θεωρούν οι επιτελείς στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες ότι εξισορροπούν την παρουσία της Ρωσίας στη Λιβύη.
Η Συμμαχία στην οποία ανήκουμε, λοιπόν, παραβλέποντας όλα αυτά, ζητάει από την Ελλάδα να μην στηρίζει τον Χαφτάρ, ξεχνώντας ότι η Τουρκία προέβη σε εχθρική πράξη εναντίον της Ελλάδας, κλέβοντας τεράστιο μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, μετά από μια επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψε, συνεργαζόμενη με τη δοτή και εξωνημένη κυβέρνηση της Τρίπολης.
Με άλλα λόγια το ΝΑΤΟ, μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν έστω και κατ’ ελάχιστο τα συμφέροντα της Ελλάδας που παραβιάζει βάναυσα ένα άλλο κράτος μέλος της Συμμαχίας, μας ζητά να μην αμυνθούμε και –καθόλου παράξενο– ίσως μας ζητήσει να παρέχουμε και διευκολύνσεις στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό να επικρατήσει στην περιοχή, επ’ ωφελεία του ΝΑΤΟ, για να γίνει έτσι πιο εύκολη η λεηλασία του εθνικού μας πλούτου από την Τουρκία στην ΑΟΖ νοτίως και ανατολικά της Κρήτης, της Ρόδου και του Καστελόριζου.
Συγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι συμμαχία. Συμμαχία σημαίνει κοινά συμφέροντα, και όχι να στηρίζουμε τον έναν σύμμαχο όταν αυτός στρέφεται εναντίον του άλλου.
Από μια άποψη ευτυχώς που έχει προκύψει η κατάσταση με τη Γαλλία, γιατί αυτό αποτελεί μια ευκαιρία για την ελληνική διπλωματία να καταδείξει τον άθλιο ρόλο που έπαιξε το ΝΑΤΟ δεκαετίες τώρα στηρίζοντας την Τουρκία εις βάρος μια χώρας μέλους που έχει πληρώσει βαρύ τίμημα για τη συμμετοχή της.
Με τη Γαλλία μαζί μπορούμε να εξηγήσουμε καλύτερα τα δίκαιά μας, αρκεί να το διεκδικήσουμε αυτό με θάρρος και αποφασιστικότητα και να ενισχύσουμε την παρουσία μας με άξιους διπλωμάτες και επιτελικούς αξιωματικούς στις δομές και τους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ, όπου η Τουρκία αλωνίζει.
Οι καιροί ου μενετοί.
