Ποτάμι το αίμα, ποτάμι τα δάκρυα. Εάν δεν ήταν το πρώτο ποτάμι που πήρε παραμάζωμα τις ζωές των Ελλήνων του Πόντου, εκεί στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι βέβαιο πως καταδικάστηκαν να ανταμώσουν το δεύτερο ποτάμι. Οι Οθωμανοί Τούρκοι είχαν φροντίσει για αυτό με κάθε λεπτομέρεια και βάσει οργανωμένου σχεδίου. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Εξάλλου η εντολή ήταν σαφής: οι άπιστοι Έλληνες έπρεπε να πεθάνουν και η φυλή που μεγαλουργούσε στα παράλια του Εύξεινου Πόντου έπρεπε να εξαφανιστεί!
Παιδιά, γυναίκες, άνδρες, νέοι και γέροι έσβησαν σε μια στιγμή. Δεν είχε σημασία ποιος ήταν, πόσο χρονών ήταν. Ήταν Έλληνας του Πόντου. Αυτό είχε σημασία. Κάποιοι… τυχεροί που δεν σφαγιάστηκαν, βρήκαν άλλου τύπου θάνατο. Έμειναν να θρηνούν για τους γονείς τους που κάηκαν ζωντανοί, για τα βρέφη τους που πέθαναν ενώ τα βασάνιζαν, τους άνδρες τους που κρεμάστηκαν ή τις γυναίκες τους που κακοποιήθηκαν. Πολλοί ξεριζώθηκαν.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε: Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες του Πόντου δεν χάθηκαν σε πόλεμο. Εάν χάνονταν σε πόλεμο «αναμενόμενες απώλειες», θα έλεγαν οι ειδικοί. Όμως οι Έλληνες του Πόντου δολοφονήθηκαν επειδή απλά ήταν Έλληνες και χριστιανοί. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου πρέπει να αναγνωριστεί. Χθες.
Διαβάστε μερικές από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες που συγκέντρωσε το pontos-news.gr:
- Η αποφράς ημέρα του Χερίζ Νταγ.
- Εγύμνωσαν άνδρες και γυναίκες».
- Εμείς όντι έπαθαμε, έπαθαμε. Έκαψανε τον πατέρα σ’. Εσείς φυέστε τουλάχιστον…
- «Δεκαπέντε Τούρκοι κυνηγούσαν τον πατέρα μου στην Τραπεζούντα».
- Ο Σοφοκλής Παπαδάκης γράφει στα παιδιά του πριν από την αγχόνη στην Αμάσεια – Ανέκδοτο ντοκουμέντο.
- «Κι εσείς πώς γλιτώσατε γιαγιά;» – Η γιαγιά αφηγείται στον εγγονό.
- Διαβάστε περισσότερα για τη Γενοκτονία των Ποντίων στη σχετική ενότητα του pontos-news.gr.
