Καραντίνα. Πριν από τον Μάρτιο του 2020 ήταν απλά μία λέξη που δεν συνδεόταν με την Ελλάδα. Επί πολλές δεκαετίες τη συναντούσαμε σε διηγήσεις ομογενών από εμπόλεμες περιοχές και παππούδων-γιαγιάδων που έζησαν την περίοδο της Κατοχής, μαθαίναμε για αυτή από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και για μακρινές χώρες που την εφάρμοσαν, κατά τ’ άλλα όμως ήταν απλά μια λέξη στα λεξικά. Ίσως για αυτό ήχησε και τόσο παράξενα όταν ακούσαμε ότι η κυβέρνηση θα την επιβάλει προκειμένου να περιορίσει/αποτρέψει τη διασπορά του φονικού κορονοϊού SARS-CoV-2 στη χώρα μας.
Πολλοί από εμάς πιεστήκαμε αφόρητα. Άλλοι το διαχειριστήκαμε αρκετά καλά. Όλοι όμως ανησυχούμε για το μέλλον. Το pontos-news.gr ζήτησε από ποντιακής και μικρασιατικής καταγωγής συμπατριώτες μας να μοιραστούν μαζί μας αυτό που βίωσαν και πώς φαντάζονται την επόμενη μέρα. Οι ερωτήσεις έγιναν σε διαφορετικές φάσεις της καραντίνας και κρύβουν διαφορετικού τύπου συναισθήματα.
Σήμερα, πρώτη μέρα της σταδιακής άρσης της καραντίνας, φιλοξενούμε την Ειρήνη Σαχταρίδου, φοιτήτρια νοσηλευτικής και δημιουργό της διαδικτυακής σχολής e-aggeion όπου διδάσκει αγγείο (τουλούμ’).
Οι απαντήσεις της αναφέρονται στην περίοδο του εγκλεισμού μας.
Πώς βιώνετε την κατάσταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας και των αυστηρών μέτρων προστασίας λόγω του νέου κορονοϊού SARS-CoV-2;
Σίγουρα ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Πειθαρχώ απόλυτα στις υποδείξεις των ειδικών, με την ευχή-προσευχή, να βοηθήσει ο Θεός να ξεπεράσουμε αυτή την κρίση μια ώρα νωρίτερα. Μένω σπίτι λοιπόν! Και προσπαθώ να περνώ το χρόνο μου όσο πιο ευχάριστα και δημιουργικά γίνεται. Οικογενειακά αλλά και συνομιλώντας έστω και εξ´ αποστάσεως, με αγαπημένα πρόσωπα και φίλους.
Η σχολή μου, το e-aggeion επίσης, είναι μια πολύ ευχάριστη νότα, μια πολύ ευχάριστη συντροφιά. «Ταξιδεύω» έστω και νοερά σε καθημερινή βάση, σε όλο τον κόσμο με τα διαδικτυακά μας μαθήματα.
Γενικά αντιμετωπίζω με πολύ αισιοδοξία αυτή τη δύσκολη συγκυρία. Ιδιαίτερα όταν σκέφτομαι, ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν μεγάλο αγώνα καθημερινά για να σώσουν ανθρώπινες ζωές.
Η Ειρήνη Σαχταρίδου
Γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, σώματα ασφαλείας… Μακριά από την οικογενειακή θαλπωρή. Ώρες ατελείωτες στα νοσοκομεία, μακριά από το σπίτι τους, με αντίξοες συνθήκες πολλές φορές. Για να σώσουν και να προστατεύσουν, όσο το δυνατόν περισσότερες ανθρώπινες υπάρξεις. Και αυτό με αγγίζει όχι μόνο ως άνθρωπο αλλά και ως μελλοντική νοσηλεύτρια, μιας και πέρα από την ενασχόληση μου με την ποντιακή μουσική, σπουδάζω στο τμήμα της Νοσηλευτικής. Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή…
Έχετε σκεφτεί πώς θα είναι η «επόμενη μέρα» στην Ελλάδα;
Ο λαός μας λέει πολύ εύστοχα κάτι. Ότι, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός βλέπει από πάνω και γελά.
Θα το πω ποντιακά! Όπως το λέει και η γιαγιά μου η Σανξαρίνα. Ο Θεόν να ελεά μας! Ας μη χάνουμε την πίστη μας.
Πέρασε πολύ χειρότερα αυτός ο τόπος. Δεν τα ζήσαμε. Τα διαβάσαμε, τα ακούσαμε από περιγραφές. Μια ευχή θα κάνω μόνο. Το τέλος όλου αυτού, να έλθει σύντομα. Να μας βρει υγιείς, ενωμένους, πρόθυμους να αγωνιστούμε για το καλύτερο. Όχι κρυμμένοι πίσω από το πληκτρολόγιο μας, τον καναπέ μας αλλά παντού…Μετά όλα έρχονται από μόνα τους…
