Η Σοφία Αλεξανιάν είναι μια νεαρή ανερχόμενη ηθοποιός και συγγραφέας, η οποία έζησε από πολύ μικρή το σκληρό πρόσωπο του πολέμου. Γεννήθηκε στο Σουχούμ της Αμπχαζίας από Πόντιο πατέρα και μητέρα Αρμένισσα, και μεγάλωσε με το ποντιακό στοιχείο να κυριαρχεί παντού. Το 1993 βίωσε τον πόλεμο Γεωργίας-Αμπχαζίας, χάνοντας τα ίχνη της μητέρας της, την οποία ξαναβρήκε τελικά έναν χρόνο αργότερα, κάτι που τη στιγμάτισε για πάντα. Όλα αυτά τα δύσκολα βιώματα η Σοφία Αλεξανιάν τα μετέφερε το μυθιστόρημά της Η ζωή αύριο, η ζωή χτες.
Σήμερα παίζει το ρόλο της Δόμνας στη δραματική σειρά «Το κόκκινο ποτάμι» και ξαναζεί από την αρχή τον πόλεμο και την ξενιτιά.
Η Σοφία Αλεξανιάν περιγράφει στο pontos-news.gr όλα όσα έζησε κατά τη διάρκεια του πολέμου: «Την ώρα που το ζούσα δεν καταλάβαινα τη σοβαρότητα ή τον κίνδυνο, είτε επειδή ήμουν μικρή (9 χρονών) είτε επειδή νόμιζα πως έτσι είναι η ζωή και δεν είναι αλλιώς. Το πιο τραγικό γεγονός που νόμιζα ότι ζούσα εκείνη την περίοδο, ήταν που έχασα τα ίχνη της μητέρας μου στον πόλεμο και δεν ήξερα αν ήταν ζωντανή ή σκοτώθηκε. Τελικά η ζωή μού έδειξε πως ο θάνατος είναι ωραίο πράγμα. Ξέρεις σίγουρα που είναι ο άλλος άνθρωπος και η ψυχή σου επαναπαύεται μαζί με τη ψυχή του νεκρού. Ένα συναίσθημα μπορεί να αποτυπώσει όσα ζήσαμε, ο φόβος».
Από τα γυρίσματα της σειράς «Το κόκκινο ποτάμι» (φωτ.: Σοφία Αλεξανιάν)
Μέσα από το βιβλίο της η ηθοποιός, που αυτή την περίοδο συμμετέχει στο «Κόκκινο ποτάμι», περιγράφει τον πόλεμο όπως ακριβώς τον έζησε. «Γράφω για ένα ποντιακό χωριό, το Οντίσι Πάβλαφκα, όπου ζήσαμε κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά. Για τις εκτελέσεις και τους ανθρώπους που χάθηκαν. Για τη μεγάλη διάσωση. Για τον ερχομό στην Ελλάδα. Για τους έρωτες ανάμεσα στους ανθρώπους και κυρίως για τα αποτυπώματα που αφήνει ο πόλεμος στις ψυχές των ανθρώπων, την ανάγκη για αλλαγή, για κάθαρση, τη λαχτάρα για μια νέα καλύτερη ζωή. Είναι μια αληθινή ιστορία, δίχως ίχνος μυθοπλασίας, γραμμένη σαν μυθιστόρημα» αναφέρει στο pontos-news.gr η Σοφία Αλεξανιάν.
Από τα γυρίσματα (φωτ.: Σοφία Αλεξανιάν)
«Η συμμετοχή μου στο “Κόκκινο ποτάμι” είναι για εμένα σαν δώρο Θεού. Αγαπώ πάρα πολύ αυτήν τη σειρά και είμαι περήφανη που συμμετέχω κι εγώ και που παίζω έναν ιδιαίτερο ρόλο, τη Δόμνα. Είναι σαν ένα μικρό κάρμα της ζωής: ξανά πόλεμος, ξανά Πόντιοι, ξανά ξενιτιά. Πράγματα που πρώτα τα έζησα, τώρα τα ζω υπό τη μορφή της τέχνης». Για τη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Μανούσο Μανουσάκη τονίζει: «Ο Μανούσος Μανουσάκης διατηρεί μια αίγλη του κλασικού κινηματογράφου με σύγχρονα μέσα, με πλάνα σαν πίνακες, δίνοντας αέρα στους ηθοποιούς για αυτοσχεδιασμό και εξέλιξη των χαρακτήρων που υποδύονται. Υπάρχει όντως κινηματογραφική ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, φυσικό φως και περιβάλλον. Ο ηθοποιός βρίσκεται με όλο του το είναι στην ατμόσφαιρα στην οποία παίζει – λάσπες, ποτάμια, νερά, αέρας, ήλιος, όπλα, άλογα, κάρα, βρέφη, είναι όλα αληθινά».
