Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε αυτό το άρθρο με τη φράση «Αυστηρώς ακατάλληλο». Γιατί Ο χορός της φωτιάς είναι μια παράσταση που πολλούς θα ξενίσει, καθώς δεν έχει καμία σχέση με το ποντιακό… φολκλόρ. Με λόγο ποιητικό και με ρυθμό που παραπέμπει σε Χορό αρχαίας τραγωδίας, με πλήρη απουσία οποιουδήποτε αμιγώς ποντιακού στοιχείου για αρκετή ώρα –ούτε μία λέξη στην ποντιακή διάλεκτο, ούτε μία νότα από λύρα–, πολλοί θα παραξενευτούν. «Μια παράσταση για τον Πόντο» χωρίς τον Πόντο;
Κι όμως, ο Πόντος είναι εκεί και είναι παντού!
Είναι σε κάθε λέξη που εκφέρεται ξανά και ξανά από το εντυπωσιακό καστ σε κάθε τόνο και κάθε πιθανή απόχρωση, είναι σε κάθε κίνηση και κάθε λυγμό που βγαίνει από τα σώματα επί σκηνής που φωνάζουν/ψιθυρίζουν «ας βγούμε ματοβαμμένοι από δω, αρκεί να βγούμε ελεύθεροι»! Είναι φυσικά και σε κάθε ίνα των κορμιών που τρέμουν στο ρυθμό του πυρρίχιου (κοντά στη μέση της παράστασης), που προφανώς καταχειροκροτήθηκε…
Υπάρχουν στιγμές που ο θεατής έχει την ίδια αίσθηση που νιώθει όταν διαβάζει την «Καμπάνα του Πόντου»: κάτι πέρα από τη σφαίρα των απλών λέξεων, πέρα από το φάσμα των απλών εικόνων, κάτι που αυτός που το συνέλαβε (είτε Κτενίδης είτε Μπινιάρης), αν καταφέρει να το μεταδώσει, έχει κερδίσει το στοίχημα.
Και το στοίχημα του Άρη Μπινιάρη (κατά την ταπεινή μας άποψη) μπορεί και πρέπει να κερδηθεί. Γιατί βγάζει το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων όχι μόνο ένα ή δύο, αλλά πολλά βήματα μπροστά! Είναι σαν να του δίνει μια και να το βγάζει από τον στενό κλοιό της αυστηρής παράδοσης.
Σαν να του λέει «Ενηλικιώθηκες, πήγαινε πιο πέρα να δεις τι μπορείς να κάνεις».
Ναι, οι χοροί των συλλόγων δεν είναι απλώς καλοί, είναι απαραίτητοι για τις τοπικές κοινότητες, για τη συσπείρωση μελών και φίλων, για τη «διάσωση και διάδοση», όπως λέμε και εμφατικά υποστηρίζουμε. Και ο Μπινιάρης με το Χορό της φωτιάς (εικάζουμε) το ξέρει αυτό, το θεωρεί δεδομένο, απλώς απ’ το χορό «στην αίθουσα του σωματείου» προβιβάζει το ζητούμενο στην κεντρική σκηνή του θεάτρου. Σαν να θεωρεί τη διάσωση δεδομένη, και να επιζητά τη διάδοση λίγο πιο πέρα, σ’ αυτούς για παράδειγμα που δεν είναι απαραίτητα εξοικειωμένοι με τον ήχο της ποντιακής λύρας αλλά θα παρακολουθήσουν μια «σύγχρονη» τραγωδία και θα μάθουν τα πάθη των ανθρώπων που ακόμα κι αν δεν ήταν δικοί τους πρόγονοι, ήταν πρόγονοι (όχι μακρινοί, μια-δυο γενιές πίσω) φίλων, γειτόνων, συγγενών.
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, δύσκολο να βρεθεί Έλληνας χωρίς ρίζα ποντιακή, πολίτικη ή μικρασιάτικη.
Κείμενο, φωτογραφίες: Χριστίνα Κωνσταντάκη.
- Χορηγός επικοινωνίας: pontos-news.gr.
- Δείτε πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
