Ο άγιος νεομάρτυς Δήμος ο αλιεύς υπήρξε πρότυπο απλοϊκού ανθρώπου με βαθιά πίστη, που τον οδήγησε στην εκούσια θυσιαστική προσφορά και την ένδοξη άθληση. Καταγόταν από τα μέρη της Αδριανουπόλεως και ασκούσε το επάγγελμα του αλιέως στα ιχθυοτροφεία της Σμύρνης. Η εργασία του όμως δεν απέδιδε οικονομικά οφέλη και ο εικοσιπεντάχρονος νεαρός δύσκολα τα έβγαζε πέρα. Το αφεντικό του ήταν Τούρκος, και παρά τις προσφερόμενες σ’ αυτόν υπηρεσίες έμενε πάντα χρεωμένος. Έτσι, όταν αγόρασε το ιχθυοτροφείο άλλος Τούρκος, ο Δήμος έκρινε ασύμφορη τη συνεργασία μαζί του και απομακρύνθηκε. Αυτή όμως η άρνηση συνεργασίας ανταμείφθηκε με τη συκοφαντική δυσφήμιση ότι τάχα είχε ορκιστεί ότι θα αλλαξοπιστήσει, πως θα γίνει δηλαδή μωαμεθανός.
Μάζεψε δε ο Τούρκος και αρκετούς ψευδομάρτυρες για να γίνει περισσότερο πιστευτός, και μαζί με αυτούς οδήγησε τον Δήμο στον Κριτή.
Εκεί ο νεαρός μάρτυρας με παρρησία και θάρρος που αντλούσε από τον Χριστό, που έλεγε ότι και όταν ακόμη σας παραδώσουν ενώπιον βασιλέων και ηγεμόνων «μη προμελετάν απολογηθήναι· εγώ δώσω υμίν στόμα και σοφίαν» (Λουκ. κα΄ 14), ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό και την απόφασή του να χύσει ακόμη και το αίμα του για την αγάπη Του. Αυτή η θαρραλέα απάντηση του Δήμου ήταν το έναυσμα του μαρτυρίου του, που το υπέμεινε με καρτερία ανείπωτη. Τον φυλάκισαν και του έσφιξαν τα πόδια σ’ ένα κούτσουρο γεμάτο αιχμηρά αντικείμενα, για να του αυξήσουν τον πόνο. Δεν στάθηκαν όμως τα βασανιστήρια ικανά να μειώσουν τη δύναμη της πίστης του, που είχε και τη συμπαράσταση ενός χριστιανού από τη Λέρνη, τακτικού επισκέπτη του στις δύσκολες αυτές στιγμές.
Έτσι στο κενό έπεφταν κάθε τόσο και οι κολακείες και οι υποσχέσεις του Κριτή για ζωή τρυφηλή και ωραία αν αλλαξοπιστούσε, ακόμη και οι απειλές του για περισσότερα και επώδυνα βασανιστήρια. Ο αποκεφαλισμός του δεν άργησε να ακολουθήσει, και πραγματοποιήθηκε στις 10 Απριλίου του έτους 1763.
Οι χριστιανοί της περιοχής, αφού πλήρωσαν τους δήμιους, πήραν το μαρτυρικό λείψανο και το έθαψαν στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Ο Χριστός μας, για να τιμήσει τον μάρτυρα, τον κατέστησε πηγή θαυμάτων αστείρευτη. Έτσι, πτωχού πληγωμένου ράφτη το δάκτυλο θεράπευσε, την ασθένεια οφθαλμών γυναίκας γιάτρευσε, και την κεφαλαλγία ταπεινού ικέτη του απομάκρυνε. Τρία χρόνια μετά το ηρωικό μαρτύριο του νεομάρτυρα Δήμου έγινε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του.
Κατά την ώρα της εκταφής αυτά απέπνεαν άρρητη ευωδιά, που έκανε όλους τους παρευρισκομένους να θαυμάσουν και να αναφωνήσουν: «Τις Θεός μέγας, ως ο Θεός ημών»!
Ο ιερομόναχος Ματθαίος ο Χίος, που βοήθησε στην ανακομιδή, πήγε μετά σε κάποια συνοικία της Σμύρνης όπου έμεναν πολλοί συμπατριώτες του. Ένας από αυτούς αισθανόταν γλυκύτατη ευωδιά να εξέρχεται από τα ράσα του. Στην ερώτησή του, απάντησε ότι τα λείψανα του νεομάρτυρα ευωδίαζαν και η άυλη και άρρητη αυτή ευωδιά μεταφέρθηκε και στα ενδύματά του για πιστοποίηση του θαυμαστού αυτού γεγονότος, που τιμά τον αθλητή Δήμο και δοξάζει τον μεγάλο αθλοθέτη Χριστό.
Δρ Χαράλαμπος Μπούσιας
Υμνογράφος
- Πηγή: proskynitis.blogspot.com.
