Πριν από δύο εβδομάδες ο ελληνικός αθλητισμός γιόρταζε άλλη μια μεγάλη επιτυχία σε διεθνές επίπεδο. Η Έλενα Χατζηλιάδου, με το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μαδρίτης, ανέβαζε τη χώρα μας στο πόντιουμ των νικητών και χάριζε στιγμές χαράς και συγκίνησης σε πάρα πολύ κόσμο. Τα πιο έντονα συναισθήματα, ωστόσο, τα ζούσαν οι δικοί της άνθρωποι, τα μέλη της οικογένειάς της: ο πατέρας, η μητέρα και η (μικρότερη) αδερφή της. Όχι μόνο επειδή είναι τα πιο αγαπημένα της πρόσωπα.
Αλλά και διότι όλη η οικογένεια (που θα πρέπει να σημειώσουμε ότι έχει ποντιακές ρίζες και από τους δύο γονείς) ζει και μεγαλώνει πολλά χρόνια με το καράτε!
Φαίνεται πως τα… γονίδια του αθλήματος έχουν περάσει για τα καλά στο σώμα, το μυαλό και την ψυχή της Ελληνίδας πρωταθλήτριας, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κατερίνη και πλέον σπουδάζει Ιατρική στη Θεσσαλονίκη (σ.σ.: έχει τελειώσει Φυσικοθεραπεία στη Λαμία). Βλέπετε, ο πατέρας και προπονητής της συνάμα, ο Μάξιμος Χατζηλιάδης, υπήρξε παλιά δόξα του αθλήματος και μέλος της Εθνικής ομάδας. Το ίδιο και η μητέρα της, η Κωνσταντίνα Χατζηλιάδου-Ταμτακηρίδου, ενώ στα ίδια βήματα πατά πλέον και η Γεωργία Χατζηλιάδου, που αν και μόλις 19 χρόνων, έχει καταγράψει τις πρώτες διακρίσεις στο βιογραφικό της.
Το pontos-news.gr συνάντησε την οικογένεια Χατζηλιάδη μερικές μέρες μετά τη «χρυσή» επιτυχία της 25χρονης Έλενας στο Παγκόσμιο. Φτάνοντας στο ραντεβού, αντικρίσαμε φωτεινά χαμόγελα και τέσσερις ανθρώπους που εξέπεμπαν σεμνότητα και ήθος. Η Έλενα, φορώντας τη φόρμα της Εθνικής ομάδας και με το «βαρύ» μετάλλιο περασμένο στο λαιμό της, έδειχνε να ξαναζεί τις υπέροχες στιγμές της Μαδρίτης: «Όταν ανέβηκα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, τα συναισθήματα ήταν πάρα πολύ έντονα. Ένιωθα υπερηφάνεια, ότι σηκώνω στην πλάτη μου εκείνη την ώρα όλους τους Έλληνες. Αισθανόμουν πως έστελνα κι ένα μήνυμα δύναμης και ελπίδας, ότι παρά τις πολύ δύσκολες συνθήκες στις οποίες βρίσκεται η πατρίδα μας, εμείς μπορούμε ως άνθρωποι και ως Έλληνες να τα καταφέρουμε.
»Ένιωσα σαν να περνούσε η ελληνική ιστορία από μπροστά μου, καθώς και η δική μου η ιστορία, η προσωπική, καθώς πέρασα πάρα πολλές δυσκολίες στη ζωή μου και εμπόδια που βρέθηκαν στο δρόμο μου. Αλλά κατάφερα να τα ξεπεράσω, και με τη δύναμη του Θεού και την τύχη με το μέρος μου, να επιστρέψω στην πατρίδα μου και να είναι πλέον ευνοϊκά τα πράγματα για μένα».
Τα λόγια της Έλενας Χατζηλιάδου αντικατοπτρίζουν μια Ελλάδα που μάχεται και που παλεύει κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά και που δεν τα παρατά. Το ίδιο άλλωστε έπραξε και εκείνη. Στα 21 της, κι ενώ ήδη είχε επιτυχίες στο ενεργητικό της (τόσο σε πανελλήνια πρωταθλήματα όσο και σε διεθνείς διοργανώσεις), αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στη Γερμανία και να εργαστεί εκεί ως φυσικοθεραπεύτρια. «Δεν είχα οικονομική υποστήριξη εδώ. Ο πατέρας μου πλήρωνε μια ζωή για να κάνω προπονήσεις, να κατεβαίνω στους αγώνες. Αισθανόμουν ότι αυτό δεν πήγαινε άλλο, κι έτσι πήγα στη Γερμανία για δουλειά», περιγράφει.
Εκεί που ήταν έτοιμη να παρατήσει τον πρωταθλητισμό, άκουσε τις επίμονες προτροπές του πατέρα της και γύρισε στην Ελλάδα.
Λίγο καιρό αργότερα, φάνηκε φως στην άκρη του τούνελ. Μέσω της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ), και συγκεκριμένα του προέδρου της Επιτροπής Σπύρου Καπράλου και του Νίκου Ιατρού, με το πρόγραμμα «υιοθεσίας» αθλητή, βρέθηκε μια εταιρεία χορηγός που στέκεται πλέον στο πλευρό της παγκόσμιας πρωταθλήτριας. «Με βοήθησε πάρα πολύ, αλλά χρειάζονται και άλλοι χορηγοί γιατί πλέον πρέπει να πηγαίνω σε διεθνείς αγώνες όσο πιο καλά οργανωμένη και προετοιμασμένη γίνεται, έτσι ώστε να διεκδικήσω με πολλές πιθανότητες τη συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο», συμπληρώνει.
Ήδη πλέον μαζί με τον πατέρα της σχεδιάζουν το αγωνιστικό πρόγραμμα για τους επόμενους μήνες. «Αυτό το μετάλλιο είναι αποτέλεσμα μιας επίπονης προσπάθειας πολλών χρόνων. Η Ελένη ξεκίνησε από πολύ μικρή τις προπονήσεις και σιγά-σιγά φτάσαμε σε αυτό το επίπεδο. Είχαν προηγηθεί κι άλλες διακρίσεις σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια. Το αφιερώνω όχι μόνο στην κόρη μου, αλλά και σε όλους τους αθλητές του καράτε που προσπαθούν, φτάνουν κοντά σε ένα μετάλλιο αλλά από μια μικρή λεπτομέρεια ή από μια ατυχία δεν τα καταφέρνουν», λέει στο pontos-news.gr ο Μάξιμος Χατζηλιάδης και καλεί τον κόσμο, μικρούς αλλά και πιο μεγάλους, να έρθουν κοντά στο καράτε, να το γνωρίσουν και να ασχοληθούν με το άθλημα.
Και όχι απαραίτητα να κάνουν πρωταθλητισμό, όπως σημειώνει. «Ο πρωταθλητισμός θέλει υπομονή, επιμονή, και σκληρή προσπάθεια επί χρόνια. Να αντέχεις στον πόνο, να είσαι δυνατός χαρακτήρας. Για εμάς είναι η δουλειά μας, όλη η ζωή μας είναι γύρω από το καράτε. Η Ελένη πάλεψε πολύ και για πολλά χρόνια, και τολμώ να πω πώς αν δεν ήταν δικό μου παιδί, ώστε να επιμείνω κι εγώ τόσο πολύ, ίσως και να μην τα είχε καταφέρει να φτάσει εδώ που έφτασε. Θα ήταν μια “φωτοβολίδα”, δηλαδή θα είχε κάνει μια-δυο επιτυχίες και μπορεί να τα είχε παρατήσει όπως πολλά παιδιά με ταλέντο στον αθλητισμό», εξηγεί.
«Είναι πάντως σκληρό άθλημα το καράτε, και ειδικά για κορίτσια, έτσι δεν είναι;», ρωτάμε τον πατέρα της παγκόσμιας πρωταθλήτριας. «Εντάξει, δεν είναι και για Barbie (σ.σ.: γέλια). Σίγουρα είναι ένα άθλημα που θέλει πάρα πολλή υπομονή και ισχυρό χαρακτήρα», απαντά ο Μ. Χατζηλιάδης που ασχολείται επαγγελματικά με το καράτε στην Κατερίνη εδώ και 35 χρόνια περίπου (έχει τον Πιερικό Σύλλογο Καράτε).
Εξάλλου, η συγκεκριμένη πολεμική τέχνη στάθηκε η αφορμή για να γνωριστεί με τη μετέπειτα σύζυγό του, την Κωνσταντίνα, με την οποία συνυπήρξαν στην Εθνική ομάδα. «Ήμουν κι εγώ αθλήτρια του καράτε, και συγκεκριμένα του συζύγου μου Μάξιμου Χατζηλιάδη, που υπήρξε και προπονητής μου στον Πιερικό Σύλλογο Καράτε. Ήμασταν συναθλητές στην Εθνική ομάδα, αλλά εγώ θέλω πιο πολύ να μιλήσω για τον Μάξιμο ως άνθρωπο», τονίζει στο pontos-news.gr. Και συνεχίζει λέγοντας: «Να σας το πω σχηματικά: Ο Μάξιμος αν βρει ένα πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα θα το μαζέψει, θα το γιατρέψει, θα το φροντίσει, και στο τέλος, όταν γίνει και πάλι δυνατό, θα το αφήσει να πετάξει. Όταν μπήκα Εθνική ομάδα ήμουν 22 ετών και η Έλενα ενός έτους. Κάναμε καθημερινά προπονήσεις, τα σαββατοκύριακα κατεβαίναμε στην Αθήνα, και παράλληλα εργαζόμουν κιόλας στο γυμναστήριο του Μάξιμου. Έκανα πολλές θυσίες, στο τέλος έπαθα υπερκόπωση. Όταν είπαν και στον Μάξιμο ότι ήταν μεγάλος σε ηλικία για να είναι στην Εθνική ομάδα, τότε σταμάτησα κι εγώ και στραφήκαμε πιο πολύ στα παιδιά μας.
(Φωτ.: Έλενα Χατζηλιάδου / Facebook)
»Ως οικογένεια, αισθανόμαστε πολύ περήφανοι για τη διάκριση της Έλενας, αλλά και της Γεωργίας. Τη χαρά του πρόσφατου παγκόσμιου χρυσού μεταλλίου θέλουμε να τη μοιραστούμε με όλους τους Έλληνες και να περάσω κι ένα μήνυμα προς την ελληνική οικογένεια, να κάνει έναν επαναπροσδιορισμό των ηθικών αξιών, να πιστεύει στα παιδιά, να κάνει θυσίες γι’ αυτά και να τα προτρέπει να ακολουθήσουν τον αθλητισμό και ειδικά το καράτε».
Σύμφωνα με τον Μάξιμο Χατζηλιάδη, η βενιαμίν της οικογένειας, η Γεωργία, έχει όλες τις προδιαγραφές να γίνει μια μεγάλη αθλήτρια όπως η αδερφή της. Άλλωστε, είναι ήδη χρυσή πρωταθλήτρια Ελλάδας και χρυσή Βαλκανιονίκης, καθώς και πρωταθλήτρια στις Νεανίδες (54 κιλά), με τέσσερα βαλκανικά μετάλλια και με πλασάρισμα στη δεκάδα στο Ευρωπαϊκό που έγινε πριν από τρία χρόνια. «Προσπαθώ κι εγώ τώρα να προπονούμαι όσο γίνεται περισσότερο, στην Κομοτηνή όπου σπουδάζω (σ.σ.: Γυμναστική Ακαδημία). Πέρσι είχα έναν συναθλητή στην Εθνική και κάναμε μαζί προπονήσεις. Τώρα όμως τελείωσε το μεταπτυχιακό του και έφυγε, οπότε αναγκαστικά κάνω μόνη μου προπονήσεις στο σπίτι, προς το παρόν τουλάχιστον. Θέλω να φτάσω κι εγώ όσο πιο ψηλά γίνεται. Αυτό το διάστημα προετοιμάζομαι για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Δανία». Θα πάρει άραγε τη σκυτάλη από την αδερφή της στο δρόμο των μεγάλων επιτυχιών; «Το σίγουρο είναι ότι το θέλω πολύ και θα προσπαθήσω κι εγώ να φτάσω πολύ ψηλά, να ανέβω στο βάθρο σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις», μας λέει η 19χρονη Γεωργία.
Όσον αφορά την Έλενα Χατζηλιάδου, να αναφέρουμε ότι είναι 16 φορές πανελλήνια πρωταθλήτρια, ενώ στο παλμαρέ της έχει πολλές διακρίσεις σε βαλκανικά, παγκόσμια τουρνουά, κύπελλα και πρωταθλήματα. Ξεχωρίζουν όμως η 2η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών του Λιντς (2016), η 3η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών του Παρισιού (2012), η 2η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Γυναικών του Νόβι Σαντ (2011), η 2η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών της Σερβίας (2018) και η 2η θέση στους Μεσογειακούς αγώνες Γυναικών της Ταραγόνας (2018).
