Μια παράσταση-ύμνο στην ανθρωπότητα, καθώς μπορεί να δείξει το κακό που μπορεί να κάνει μια γενοκτονία, χαρακτηρίζει τη χορευτική παράσταση Γενοκτονία ο δημιουργός της, Παύλος Κουρτίδης. Ο σκηνοθέτης και χορογράφος (Πόντιος και Έλληνας, όπως αυτοχαρακτηρίζεται) το περασμένο Σάββατο ανέβηκε για πρώτη φορά για τη φετινή θεατρική σεζόν στη σκηνή του Θεάτρου ΠΚ προκειμένου να δώσει σκληρές εικόνες στο κοινό, αλλά κυρίως να πει και να ξαναθυμίσει ιστορικά γεγονότα.
Με αφετηρία τη Γενοκτονία των Ποντίων, η οποία τον «αφορά» προσωπικά, ο Παύλος Κουρτίδης μιλά απευθείας στο συναίσθημα για τη γενοκτονία, ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
«Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να αισθανθώ ώριμος για να πω: Θα πάω να κάνω αυτή την παράσταση», ανέφερε ο δημιουργός στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Όπως εξήγησε, στο χωριό που μεγάλωσε άκουγε ιστορίες από τους Πόντιους συγγενείς του για τα όσα έγιναν στις αρχές του 20ού αιώνα, «οπότε όλα αυτά μου έχουν μείνει και περνώντας τα χρόνια τέθηκε μέσα μου κάποια στιγμή το ζήτημα το πώς θα μπορέσω αυτά να τα κάνω παράσταση. Γιατί είναι το μόνο μου όπλο να μπορέσω ως χορογράφος να φωνάξω κι εγώ».
(Φωτ.: Pavlos Kourtidis Company)
Συνολικά 18 άτομα αποτελούν το θίασο της Γενοκτονίας, ανάμεσά τους και παιδιά από 10 έως 14 ετών. Η Ζωή Σωτηροπούλου, βοηθός χορογράφου, χορεύτρια και επί χρόνια συνεργάτης του Παύλου Κουρτίδη, δίνοντας ένα κλίμα σημειώνει: «Όταν μου είπε εμένα ότι η επόμενη παράσταση θα είναι η συγκεκριμένη δεν είχε καν κατέβει η προηγούμενη». Από τη μεριά της η χορεύτρια Ιωάννα-Κορίνα Παλάσκα, που επίσης συνεργάζεται επί σειρά ετών με τον δημιουργό, σημειώνει ότι η παράσταση ήταν μια εσωτερική ανάγκη του Παύλου Κουρτίδη.
Κουρτίδης: Σχεδόν με συγκλονίζει αυτό το πράγμα. Κάθε φορά που τελειώνει η πρόβα υπάρχει μια βουβαμάρα δύο λεπτών. Είναι η φόρτιση. Τους βλέπω, είναι καταβεβλημένοι.
Περιγράφοντας τις δυσκολίες του εγχειρήματος, ο Παύλος Κουρτίδης σημειώνει ότι πρέπει αφενός να μην προσβάλλει την ιστορία και αφετέρου να είναι αντικειμενικός. «Εγώ δεν έρχομαι για να πω κάτι άλλο. Θα πω αυτά που έχουν εξιστορήσει οι παππούδες μας. Τα γεγονότα. Δεν θα τα αποκρύψω και δεν θα τα δώσω με λάθος τρόπο. Όταν έγινε η Γενοκτονία και υπήρξαν οι αγχόνες, εγώ αυτό θα στο δείξω, αλλά μελοποιημένα», επισημαίνει.
(Φωτ.: Pavlos Kourtidis Company)
Οι γυναίκες επικρατούν στο θίασο «γιατί η Γενοκτονία ήταν κυρίως πάνω στις γυναίκες και τα παιδιά». Όπως αναφέρει η Ζωή Σωτηροπούλου, «η διαφορά αυτής της παράστασης σκηνοθετικά και χορογραφικά είναι στο ότι πάει πιο πολύ στο συναισθηματικό παρά στο κομμάτι το χορογραφικό. Δηλαδή, είναι στημένο πιο πολύ πάνω στα συναισθήματα παρά στην κίνηση. Η κίνηση έχει βγει μέσα από αυτό».
Στην παράσταση ακούγεται ζωντανά μοιρολόι από τη φωνή της Φωτεινής Πασσά.
Την πρωτότυπη μουσική υπογράφει άλλη μία γυναίκα, η Λία Παρχαρίδου, η οποία είναι και αυτή ποντιακής καταγωγής. «Εμείς βγάλαμε το πένθος από πάνω και μας φούντωσε την περηφάνια», σημειώνει και εξηγεί ότι ακόμα και οι ήχοι των χορευτών πάνω στο δάπεδο είναι μέρος της μουσικής. Η Φωτεινή Πασσά, που δεν τραγουδά μόνο αλλά και χορεύει, τονίζει ότι τα συναισθήματα είναι έντονα και εναλλάσσονται. «Σε σχέση με αυτό που εγώ φαντάζομαι εκείνη τη στιγμή πώς συμβαίνει μπροστά μου, άλλες φορές θέλω αμέσως μετά να κάτσω και να μην κάνω τίποτα, και άλλες να αρχίσω να χτυπιέμαι», λέει, ενώ η Ζωή Σωτηροπούλου υποστηρίζει ότι τη στιγμή που ξεκινάει το τραγούδι της παράστασης επέρχεται μια μεγάλη ψυχική κάθαρση.
Μεγάλη είναι η συναισθηματική φόρτιση και για την Ιωάννα-Κορίνα Παλάσκα η οποία δηλώνει ότι σοκάρεται όταν αντιλαμβάνεται κάθε φορά που βρίσκεται στη σκηνή ότι πρέπει να χορέψει για τέτοια γεγονότα. Πρόκληση είναι η Γενοκτονία για τη Ζέλικα Μουζάκη, καθώς η παράσταση ξεφεύγει από τα στενά όρια της δουλειάς, «γιατί έχεις να κάνεις με πραγματικά γεγονότα».
Η πλοκή της παράστασης ουσιαστικά αποτελείται από τρεις ενότητες χωρίς διάλειμμα. Ξεκινά δείχνοντας πώς ήταν η καθημερινότητα πριν από τη Γενοκτονία, σε έναν παραδοσιακό γάμο. Μετά μπαίνει σιγά-σιγά στη φάση της Γενοκτονίας, και φτάνουμε στον επίλογο που μιλά για τον αφανισμό αλλά και για τον Έλληνα του Πόντου που είναι ακόμα εδώ και πατάει στα πόδια του. «Η παράσταση δεν απευθύνεται μόνο σε Πόντιους. […] Πρέπει να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Πρέπει ως άνθρωποι πρώτα να στηρίξουμε την παράσταση», δηλώνει ο Παύλος Κουρτίδης που θεωρεί ότι θα έχει αποτύχει αν η παράσταση δεν παρουσιαστεί και σε άλλες πόλεις, στην Ελλάδα ή και στο εξωτερικό.
Η συνέντευξη δόθηκε στον Ανδρέα Σιδηρόπουλο για το ΑΠΕ-ΜΠΕ.
♦ Η παράσταση Γενοκτονία παρουσιάζεται στο Θέατρο ΠΚ (Κασομούλη 30, Νέος Κόσμος, 210 9011677) κάθε Σάββατο στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 20:00.
♦ Επί σκηνής: Παύλος Κουρτίδης, Ζωή Σωτηροπούλου, Ιωάννα-Κορίνα Παλάσκα, Χρίστος Καφετζής, Έλενα Τσικαλά-Βαφέα, Ζελίκα Μουζάκη, Θέμις Χατζή, Φωτεινή Πασσά, Μαργαρίτα Συμεωνίδου, Ιόλη Σπηλιοπούλου, Χριστίνα Μπίτου, Ελένη Δόικα, Ιουλία Δρακονταειδή, Σίλβια Ζύμα, Σάμπι Κλέτσι, Μαρία-Ματίλντα Κουρτίδου, Γιώργος Κούμπος.
- Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (γενική είσοδος), 13 ευρώ (μειωμένο), 10 ευρώ (ομαδικές κρατήσεις).
- Προπώληση στο ταμείο του θεάτρου, και μέσω του pktheater.gr και του ticket365.gr.
- Χορηγός επικοινωνίας: pontos-news.gr.
