Το ημερολόγιο έγραφε 18 Σεπτεμβρίου 1834 όταν με ένα διάταγμα της αντιβασιλείας του Όθωνα η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, «νικώντας» το Ναύπλιο, που μέχρι τότε ήταν η πρωτεύουσα, αλλά και το Άργος, την Κόρινθο και τον Πειραιά.
Η ένδοξη ιστορία της Αθήνας, ίσως και η λατρεία σε αυτήν από τον βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκο, ήταν οι αιτίες που οδήγησαν στη συγκεκριμένη επιλογή.
«Η καθέδρα ημών μετατίθεται κατά την α’ Δεκεμβρίου τρέχοντος έτους εκ Ναυπλίου εις Αθήνας […], η πόλις Αθήναι θέλει επονομάζεσθαι απ’ εκείνης της ημέρας Βασιλική Καθέδρα και Πρωτεύουσα», αναφέρεται στο διάταγμα.
Εκείνη την εποχή η πόλη ήταν ένα «μεγάλο χωριό» καθώς οι κάτοικοι δεν ξεπερνούσαν τους 7.000, σε αντίθεση με την Πάτρα που είχε 15.000 κατοίκους και τη Θεσσαλονίκη που είχε 60.000 κατοίκους. Το κέντρο ήταν στην Πλάκα και η Αθήνα εκτεινόταν κυρίως γύρω από την Ακρόπολη, περίπου από την περιοχή του Ψυρρή έως την περιοχή της οδού Μακρυγιάννη.
Βασικά προβλήματα της νέας πρωτεύουσας ήταν η έλλειψη συστήματος ύδρευσης, δημόσιου φωτισμού, συγκοινωνιών και υπηρεσιών. Το πολεοδομικό της σχέδιο και την επέκταση προς το βορρά ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Σταμάτης Κλεάνθης και Έντουαρντ Σάουμπερτ μαζί με τον βασιλικό σύμβουλο Λέο φον Κλέντσε, ωστόσο το σχέδιο κρίθηκε πολυδάπανο και δεν προχώρησε.
