Οι διεθνείς σχέσεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκονται στο στάδιο της αναδιαμόρφωσης, με τις αλλαγές που καταγράφονται να είναι ικανές να αλλάξουν το μέχρι πρότινος ισοζύγιο δυνάμεων που υπήρχε σε διάφορα επίπεδα, επισημαίνει ο δρ Αντώνης Στ. Στυλιανού, λέκτορας Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
Αναλύει τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται από την κρίση στις σχέσεις Άγκυρας- Ουάσινγκτον και πώς αυτές επιδρούν σε Λευκωσία και Αθήνα.
Ο δρ Στυλιανού εκτιμά ότι οι προθέσεις της Άγκυρας θα διαφανούν, ειδικά ως προς την επιδίωξη δημιουργίας τετελεσμένων στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και της επανατοποθέτησης του Κυπριακού, σε μια άλλη βάση. Πρόσθετα εκτιμά πως ο Τούρκος πρόεδρος προβαίνει σε κινήσεις που θεωρεί ότι εξυπηρετούν την υλοποίηση του οράματός του να καταστήσει την Τουρκία ηγέτιδα χώρα του μουσουλμανικού κόσμου και ταυτόχρονα περιφερειακή υπερδύναμη.
Σημειώνει επίσης τη σημασία των συνεργασιών της Κύπρου με χώρες της περιοχής και το πώς μπορεί μέσα από τη συνέχιση της εξωστρεφούς πολιτικής της η Κύπρος να καταστεί πυλώνας σταθερότητας, αναβαθμίζοντας ουσιαστικά το ρόλο της.
Οι διεθνείς σχέσεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκονται σε στάδιο αναδιαμόρφωσης. Εδώ διεξάγεται ένας άτυπος ανταγωνισμός επικράτησης. Τι μπορεί να σημαίνει για τις χώρες της περιοχής και ειδικότερα για την Κύπρο;
Είναι γεγονός ότι οι διεθνείς σχέσεις στην ευρύτερη περιοχή μας βρίσκονται σε ένα καινοφανές στάδιο αναδιαμόρφωσης. Ουσιαστικά, πραγματοποιούνται τεράστιες τεκτονικές γεωπολιτικές μετακινήσεις, ικανές να αλλάξουν το μέχρι πρότινος ισοζύγιο δυνάμεων που υπήρχε σε διάφορα επίπεδα, πρωτίστως στο ενεργειακό. Η ανακατανομή «σφαιρών επιρροής» δεν γίνεται πλέον μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων που είχαν (και εν πολλοίς έχουν ακόμα) λόγο και ρόλο στα γεωπολιτικής σημασίας δρώμενα της περιοχής, αλλά εμπλέκει και νέους «παίκτες» που αναφύονται σε μονιμότερη ή πιο προσωρινή βάση, όπως είναι για παράδειγμα η Τουρκία, το Ισραήλ και η Αίγυπτος.
Αντώνης Στ. Στυλιανού
Ο ανταγωνισμός επικράτησης καθίσταται πλέον τυπικός, με τους δρώντες στην περιοχή να ανοίγουν τα χαρτιά τους και να προβαίνουν σε στρατηγικές κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής. Ως παραδείγματα αναφέρω τη διαφαινόμενη επικράτηση του ρωσικού παράγοντα στη Συρία, την εισβολή της Τουρκίας στο μαλακό της υπογάστριο, αλλά και τον ρόλο των ΗΠΑ στο Ιράκ αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο. […] Σίγουρα, θα πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι όταν τσακώνονται οι ελέφαντες την πληρώνουν τα ποντίκια, εξού και πρέπει να επιλέξουμε ως χώρα σωστά τις δικές μας ισορροπίες, συνεχίζοντας την εξωστρεφή εξωτερική πολιτική μας, μη περιοριζόμενοι από «υποθήκες» του παρελθόντος και αξιοποιώντας έτι περισσότερο την ευρωπαϊκή μας παρουσία. Υπό το πρίσμα των πιο πάνω, η Κύπρος μπορεί κάλλιστα να αξιοποιήσει τη θέση και το ρόλο της στην περιοχή και να αναδειχθεί σε ένα πυλώνα σταθερότητας και εύρωστης παραγωγής πολιτικών που να συμβάλλουν στην ασφάλεια της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης των ενεργειακών πηγών της Ανατολικής Μεσογείου.
Οι σχέσεις Τουρκίας- Αμερικής δοκιμάζονται. Τι σημαίνει αυτό και πώς βλέπετε να διαμορφώνεται το σκηνικό; Αλλάζουν οι ισορροπίες και τα δεδομένα όπως τα γνωρίζαμε;
Όντως οι σχέσεις Τουρκίας-Αμερικής βρίσκονται ίσως στο χαμηλότερο τους επίπεδο. Η νέα Τουρκία, όπως την οραματίζεται ο Ερντογάν, επιδιώκει τη δημιουργία ενός τουρκικού κράτους που να διαδραματίζει ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης, γεγονός που επηρεάζει προφανώς τις σχέσεις μεταξύ του παραδοσιακού της συμμάχου, των ΗΠΑ. Εκτίμησή μου είναι ότι η Τουρκία θα συνεχίσει να απομακρύνεται ακόμα πιο πολύ από τη Δύση.
Διαβάστε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη.
- Πηγή: Φρίξος Δαλίτης / philenews.com.
