Σε εξέλιξη, σύμφωνα με την πυροσβεστική, συνεχίζει να βρίσκεται το μέτωπο που κατακαίει από χθες δασική έκταση στα Γεράνεια Όρη στην ευρύτερη περιοχή της Κινέτας. Για την κατάσβεση της πυρκαγιάς επιχειρούν 150 πυροσβέστες με 74 οχήματα, και 17 άτομα πεζοπόρο τμήμα. Επιπλέον, συμμετέχουν τέσσερα οχήματα εθελοντών, είκοσι υδροφόρες και έξι μηχανήματα έργου από την Περιφέρεια Αττικής και τους Δήμους Μεγαρέων, Λουτρακίου, Βάρης-Βουλιαγμένης. Τρία μηχανήματα έργου έστειλαν οι Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ από αέρος επιχειρούν επτά ελικόπτερα και ένα αεροσκάφος.
Στην περιοχή επικρατεί απόγνωση και άλλοτε θυμός, οργή και αναπάντητα ερωτηματικά.
Οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής παραδόθηκαν στις φλόγες και οι ζημιές είναι ανυπολόγιστες, χωρίς ευτυχώς να υπάρχουν απώλειες σε ανθρώπινες ζωές όπως συνέβη στην ανατολική Αττική. «Έχουμε τρελαθεί από τη στεναχώρια μας, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Κάηκε το μισό μας σπίτι και ολοσχερώς η επιχείρηση του γιου και του εγγονού μας», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιάννης Πικρός. Όπως και ο Κυριάκος Ιωσηφίδης, μόνιμος κάτοικος και αυτός της Κινέτας, καταγγέλλει ότι ποτέ δεν πήγε το νερό στην περιοχή.
«Μας φέρνουν νερό με βυτία. Προσπαθούσαμε να σβήσουμε τη φωτιά για να σώσουμε τα σπίτια μας και δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε ούτε τη βρύση, να ρίξουμε έναν κουβά νερό. Η βασική αιτία της εξάπλωσης της φωτιάς ήταν η έλλειψη νερού», σημειώνει ο Κυριάκος Ιωσηφίδης γεμάτος οργή.
Το σπίτι του ο Πέτρου Καλκαντζάκου είναι από τα πρώτα που φτιάχτηκαν στην Κινέτα, πριν από τη δεκαετία του 1950. Η οικογένειά του απουσίαζε και δεν πρόλαβε να φτάσει έγκαιρα μιας και οι δρόμοι είχαν κλείσει. «Δεν ξέρω, ίσως ήταν καλύτερα, ίσως χειρότερα. Ευτυχώς που δεν κινδυνέψαμε, δυστυχώς που δεν μπορέσαμε να γλιτώσουμε τίποτε. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε νερό. Τόσα χρόνια πέρασαν και δεν έχουμε ακόμη δίκτυο υδροδότησης», επισημαίνει.
«Αυτό που ζήσαμε ήταν απερίγραπτο. Καπνός παντού και ο κόσμος να βγαίνει στους δρόμους για να φύγει, για να γλιτώσει», αναφέρει ο Γιάννης Δημητρίου, μόνιμος κάτοικος και αυτός. Όπως λέει νιώθει σαν ναυαγός στο πέλαγος, και τονίζει ότι υπήρξε έλλειψη οργάνωσης και πρόληψης σε μια δασική περιοχή για την οποία υπήρχε πρόβλεψη για ισχυρούς ανέμους.
Νερό από τη θάλασσα πήρε για να σβήσει τη φωτιά που έκαιγε το μαγαζί της η Ασπασία Πιπεράκη-Αναστασοπούλου. «Τόσα χρόνια υποσχέσεις και τίποτε. Τώρα κάηκαν όλα και δεν μας έμεινε τίποτε. Πότε θα ξαναζωντανέψει αυτός ο τόπος; Ο φόβος μας τώρα είναι οι πλημμύρες που θα έρθουν μετά τις πυρκαγιές με τα πρώτα πρωτοβρόχια», καταλήγει.
