Σε παλαιότερο άρθρο μας, με τίτλο «Η κακοήθης ασυμφωνία», είχαμε αναφέρει την απόλυτα εύστοχη διάγνωση του μεγάλου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Είπε ο λαμπρός Έλληνας το 1958: «πάσχουμε από μια μόνιμο, πλήρη, και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του ήθους που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολο του».
Αυτήν την ασυμφωνία ανέδειξαν με τρόπο πασίδηλο τα δυο μεγάλα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Το αθάνατο ελληνικό έθνος, ο οικουμενικός ελληνισμός, δεν μπορεί πλέον να ανεχτεί αυτήν την ασυμφωνία.
Δεν μπορεί να ανεχτεί πλέον ηγεσίες οι οποίες αγνοούν επιδεικτικά ή –ακόμα χειρότερα– προσβάλλουν και λοιδορούν το ελληνορθόδοξο ήθος του.
Στην Ελλάδα θεμελιώθηκε η επιστήμη. Αυτής της κληρονομιάς θεματοφύλακας, ο ελληνικός λαός βροντοφώναξε με πάνδημο συλλαλητήριο προχτές στην οικουμένη ότι η επιστημονική αλήθεια δεν αλλοιώνεται και δεν παραποιείται. Ο ναζισμός κακοποίησε συστηματικά την αλήθεια στα επιστημονικά πεδία της Ιστορίας, της Αρχαιολογίας, αλλά ακόμα και της Βιολογίας, της Ανθρωπολογίας και της Ιατρικής, για να τεκμηριώσει τη βδελυρή θεωρία του περί άριας φυλής και της ανωτερότητάς της. Όσοι λοιπόν με βδελυγμία καταδικάζουν την παραποίηση της επιστημονικής αλήθειας, την προπαγάνδα και την πλύση του εγκεφάλου ως πρακτικές του ολοκληρωτισμού, θα πρέπει απερίφραστα να καταδικάσουν και τους Σκοπιανούς.
Και όχι βέβαια να αποδέχονται, να επικυρώνουν επίσημα και να επιβραβεύουν τη γκεμπελική προπαγάνδα τους.
Ποιοι είναι, λοιπόν, τελικά στο πνεύμα του ναζισμού και του φασισμού και ποιοι όχι; Αυτοί που είναι αντίθετοι με κάθε μορφή ολοκληρωτισμού καταδικάζουν τη στοχευμένη, σχεδιασμένη, κακόβουλη, μαζική και συστηματική παραποίηση της επιστημονικής αλήθειας από όπου κι αν προέρχεται (είτε από τους ναζιστές είτε από τους Σκοπιανούς). Αυτοί όμως που την καταδικάζουν στη μια περίπτωση, αλλά την αποδέχονται ή την επιβραβεύουν στην άλλη, είναι που έχουν μέσα τους το αυθεντικό σπέρμα του φασισμού.
Γιατί η επιλεκτική, συμφεροντολογική και ιδεοληπτική θεώρηση μιας τέτοιας πολιτικής πράξης και η κατά περίπτωση κρίση της ως αποδεκτής ή μη, αποτελεί το νοητικό αυγό του φιδιού που γεννά το φασισμό. Δηλαδή, με απλά λόγια: όταν το κάνουν οι άλλοι είναι κακό∙ αλλά όταν κάνουμε εμείς ακριβώς το ίδιο πράγμα είναι καλό κι αναγκαίο. Αυτή η αστήρικτη και νεφελώδης –αλλά αδίστακτη– αυτοδικαίωση είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο του δόγματος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», και κατ’ επέκταση ο σπόρος του ολοκληρωτισμού κάθε μορφής.
Είναι επομένως ο κοινός σπόρος του ναζισμού, του σταλινισμού, της ιεράς εξέτασης και της κάθε είδους πολιτικής ή θρησκευτικής τρομοκρατίας και του γκουρουισμού.
Επίσης, είναι ο σπόρος του «ύπουλου και αριστερόστροφου» φασισμού στον οποίο αναφέρθηκε ο μεγάλος μας Μίκης στην ομιλία του, αλλά και του ιδιότυπου κομματικού φεουδαλισμού που καταστρέφει την πατρίδα μας. Το ελληνορθόδοξο ήθος που έλαμψε στο συγκλονιστικό προχτεσινό συλλαλητήριο, ως σύστημα αξιών εξοντώνει αυτό το σπόρο και επομένως είναι ο κύριος ιδεολογικός αντίπαλος του ολοκληρωτισμού και της κάθε είδους μορφής εκμετάλλευσης του ανθρώπου.
Στην Ελλάδα γεννήθηκε η δημοκρατία. Αυτής της κληρονομιάς θεματοφύλακας, ο ελληνικός λαός προχτές έθεσε όχι μόνο την εγχώρια, αλλά και τη διεθνή πολιτική προ των ευθυνών της. Η κυνική, απολύτως συμφεροντολογική, άδικη, ανιστόρητη και αντιεπιστημονική πρακτική ανταμοιβής κι επικύρωσης του προϊόντος μιας αισχρής και γελοίας προπαγάνδας δεν είναι συμβατή με την ουσία της δημοκρατίας.
Η ονομασία με την οποία θα γίνει επίσημα αποδεκτό το κράτος των Σκοπίων σε διεθνείς οργανισμούς αποτελεί ξεκάθαρη δοκιμασία του δημοκρατικού ήθους για την πολιτική ηγεσία κάθε χώρας.
Εάν ένας από τους πιο γνωστούς, αναγνωρίσιμους και σπουδαιότερους ήρωες στην παγκόσμια ιστορία, εάν κάποιος που τον ξέρουν και οι πέτρες ως Έλληνα (από αμέτρητα βιβλία, ντοκιμαντέρ και ταινίες) όπως ο Μέγας Αλέξανδρος πολιτογραφηθεί επίσημα… Σκοπιανός; Εεε… τότε όλα είναι δυνατά πια! Η εποχή της εικονικής πραγματικότητας και του μεγάλου αδελφού έφτασε… Αλίμονο! Ας κλείσουν όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα Ιστορίας, Αρχαιολογίας, Γλωσσολογίας και κλασικών σπουδών ανά τον κόσμο… Τι λόγο ύπαρξης έχουν; Παραιτηθείτε καθηγητάδες! Κι ας έρθουν τα παιδιά να μάθουν γράμματα από τον βρακοφόρο Κρητικό αγρότη, την Πόντια γιαγιά και τον ελληνόψυχο Νιγηριανό της πλατείας Συντάγματος.
Στη συμβασιλεύουσα Θεσσαλονίκη αλλά και στη γενέτειρα πόλη της Δημοκρατίας Αθήνα o φωτοδότης ελληνισμός –επιτέλους!– ξεκαθαρίζει την ήρα από το στάρι. Κι αναγκάζει πολλούς από τους λύκους τους «βαρείς» να πετάξουν τις προβιές τους και ν’ αποκαλυφτούν (αν όχι να ξεγυμνωθούν). Το ιδεολογικό στίγμα και το πνεύμα του συλλαλητηρίων ήταν σαφές.
Η λαμπρή ελληνορθόδοξη ταυτότητα κι ο αγνός πατριωτισμός επανατοποθετούνται ως θεμελιώδη στοιχεία του ήθους που απαιτεί πολύς λαός από την ηγεσία της χώρας μας.
Πώς να μη δακρύσει κανείς από συγκίνηση με τη συγκλονιστική παρουσία του κόσμου, τη φωνή και το περιεχόμενο της ομιλίας του Μίκη, τις τοποθετήσεις του ιερού μας κλήρου και της καρδιάς της Ορθοδοξίας μας του Αγίου Όρους; Με την παρουσία του απόδημου ελληνισμού και όταν μυριάδες στόματα μαζί ψέλνουν τον Εθνικό μας Ύμνο και το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ»;
Αυτό το συναίσθημα ας γίνει ακόνι για το νου κι αλάνθαστο κριτήριο μπροστά στην επόμενη κάλπη για την καθολική αποδοκιμασία όλου του φάσματος του κομματικού φεουδαλισμού.
