Τη «γλώσσα των πουλιών», η οποία μάλιστα έχει μελετηθεί και κωδικοποιηθεί από γλωσσολόγους διεθνούς φήμης, μιλούν σε μερικά χωριά της επαρχίας Τσανακτσί του νομού Κερασούντας, όπου τα σπίτια των χωρικών είναι χτισμένα σε πλαγιές και κορυφές όπου δεν υπάρχει οδική πρόσβαση. Οι κάτοικοι, πολύ πριν ανακαλυφθεί το τηλέφωνο, δημιούργησαν έναν κώδικα επικοινωνίας με σφυρίγματα.
Παρόμοια γλώσσα, η οποία επίσης χάνεται, μιλούν και οι κάτοικοι του χωριού Αντιά στη νοτιοανατολική Εύβοια.
Περίπου 10.000 άτομα μιλούν τη σφυριχτή γλώσσα στην Κερασούντα, και ο αριθμός τους βαίνει μειούμενος. Στο πλαίσιο αυτό, και προκειμένου η «γλώσσα των πουλιών» να συνεχίσει να υπάρχει, η UNESCO την ενέταξε στη λίστα με τα στοιχεία άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς που απειλούνται και χρειάζονται άμεση προστασία, καθώς κινδυνεύουν με εξαφάνιση.
Σύμφωνα με τον διεθνή οργανισμό, αν και οι κάτοικοι της επαρχίας Τσανακτσί αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι να μπορέσουν να διατηρήσουν την ιδιαίτερη γλώσσα τους, η τεχνολογική εξέλιξη και η μετανάστευση έχουν οδηγήσει στη μείωση των ανθρώπων που τη χρησιμοποιούν. Ταυτόχρονα παρατηρείται μειωμένο ενδιαφέρον από τη νέα γενιά, με αποτέλεσμα η γλώσσα να διαχωρίζεται από τη θεμελιώδη χρησιμότητά της και να είναι «μόνο για ψυχαγωγία».
Πριν από 50 χρόνια η συγκεκριμένη γλώσσα ήταν αρκετά διαδεδομένη σε Τραπεζούντα, Ριζαίο, Αρτβίν και Μπαϊμπούρτ, ωστόσο στις συγκεκριμένες περιοχές πλέον χρησιμοποιούνται μόνο κάποιες λέξεις, κυρίως από βοσκούς. Η «γλώσσα των πουλιών» θεωρείται ένα εξαιρετικό δείγμα της ανθρώπινης δημιουργικότητας μιας και για να τη μιλήσει κάποιος θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα δάκτυλά του, τη γλώσσα του, δόντια, χείλη και μάγουλα.
