Με φόντο τα φημισμένα βυζαντινά λουτρά του Αγκίστρου, του βορειότερου χωριού του νομού Σερρών, πραγματοποιείται και φέτος, για πέμπτη χρονιά το Φεστιβάλ «Χωρίς Σύνορα», μια μουσική συνάντηση που φιλοδοξεί να φέρει κοντά γειτονικές βαλκανικές χώρες. Η πρωτοβουλία ανήκει στον Λαογραφικό Όμιλο Αγκίστρου.
Στις 19 Αυγούστου, η Λιζέτα Καλημέρη και ο Ορφέας Περίδης θα συναντηθούν με φόντο το παλιό χαμάμ που χρονολογείται στο 950 μ.Χ., και θα πουν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα.
Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο πρόεδρος του Λαογραφικού Ομίλου Αγκίστρου και υπεύθυνος της διοργάνωσης Άνθιμος Γεωργιάδης «θέλαμε εξ’ αρχής να δημιουργήσουμε ένα φεστιβάλ με μουσικούς των γειτονικών σε μας χωρών, της Βουλγαρίας, των Σκοπίων, της Σερβίας, της Ρουμανίας, ακόμη και της Τουρκίας. Για αυτό και δώσαμε το όνομα “Χωρίς Σύνορα”. Αυτή είναι η προσπάθεια που σιγά σιγά χτίζεται, αλλά για οικονομικούς λόγους δεν έχει διευρυνθεί».
Στο χωριό, όπως είπε, ζουν «χειμώνα-καλοκαίρι 350 κάτοικοι, ανάμεσα στους οποίους πολλοί νέοι. Έχουμε ένα δημοτικό σχολείο με 25 παιδιά και έναν παιδικό σταθμό με δέκα» και πρόσθεσε ότι «λειτουργούν 15 ξενοδοχεία που υποστηρίζουν την χειμερινή λειτουργία του Χαμάμ, το οποίο, εξάλλου, από μόνο του έχει δημιουργήσει 18 σταθερές θέσεις εργασίας».
Το αρχαιότερο χαμάμ της Ελλάδας
Το Άγκιστρο είναι το βορειότερο χωριό του νομού Σερρών, χτισμένο στους πρόποδες του ομώνυμου όρους, ακριβώς δίπλα στη συνοριακή γραμμή με τη γειτονική Βουλγαρία. Το βυζαντινό χαμάμ του θεωρείται το παλιότερο της Ελλάδας, ενώ οι πηγές του από τις καλύτερες στην Ευρώπη. Επί τουρκοκρατίας, χρησιμοποιούσαν το χαμάμ ο τοπικός μπέης και το χαρέμι του. Επί βασιλείας Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας (4ος αιώνας π.Χ.), λειτουργούσαν στο όρος Άγκιστρο, μεταλλεία σιδήρου και χρυσού, που χρηματοδότησαν, μαζί με το Παγγαίο, την εξόρμηση κατά των Περσών, με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία.
Την ίδια εποχή, αξιοποιούνται και οι θερμές πηγές, που εξασφαλίζουν συνεχή ανθρώπινη παρουσία ανά τους αιώνες.
Με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων, το καλοκαίρι του 1913, λίγα μέτρα βορειότερα του χωριού καθορίστηκαν τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Το 1923, η έλευση προσφύγων από την περιοχή του Πόντου, μετά τη μικρασιατική καταστροφή, ενισχύει πληθυσμιακά το χωριό, δίνοντας ώθηση στην τοπική οικονομία (το 1920 ο πληθυσμός του χωριού άγγιζε τους 965 κατοίκους και στην επόμενη απογραφή, του 1928, οι κάτοικοι φτάνουν τους 1.240). Κατά την κήρυξη του ελληνοιταλικού πολέμου (1940) το Άγκιστρο και οι τέσσερις οικισμοί του, εκκενώθηκαν από τον πληθυσμό, λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων και της επικείμενης γερμανικής εισβολής. Όλοι οι οικισμοί του Αγκίστρου, καταστράφηκαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε, ενώ το Άγκιστρο υπέστη σοβαρές καταστροφές.
