Ο «Επιπόλαιος» του ελληνικού τραγουδιού, το «Δελφίνι- Δελφινάκι» του λαϊκού πενταγράμμου, «Το Λεβεντόπαιδο» που μας ταξίδεψε στο «Παραμυθάκι» του μαζί με τον «Σταμούλη τον Λοχία», ο Γιάννης Καλατζής δεν βρίσκεται πια μαζί μας. Ο δημοφιλής ερμηνευτής, ο οποίος μεγαλούργησε τις δεκαετίες του 1960 και 1970, άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα σε ηλικία 74 ετών. Σύμφωνα με πληροφορίες αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.
Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο στις 10:30 στο νεκροταφείο του Βύρωνα.
Ο Γιάννης Καλατζής γεννήθηκε το 1943 στην Θεσσαλονίκη από γονείς που είχαν βρεθεί στην πόλη πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Έχασε τον πατέρα του σε μικρή ηλικία και βγήκε πολύ νωρίς στην βιοπάλη, κάνοντας διάφορες δουλειές. Ξεκίνησε την καριέρα του στη μουσική ως μέλος του Τρίο Μορένο, ωστόσο γρήγορα κατέβηκε στην Αθήνα μετά από παρότρυνση του Τώνη Μαρούδα.
Φυσικά δεν ήταν και ο μόνος που ενθουσιάστηκε με το ταλέντο του. Ο Γιώργος Μητσάκης ακούγοντας τον νεαρό Σαλονικιό να παίζει μπουζούκι και να τραγουδά στην περίφημη «Γιορτή του κρασιού» στο Δαφνί τον πήγε στη δισκογραφική Odeon-Parlophone για να περάσει από ακρόαση. Αυτό ήταν μονάχα η αρχή… Ακολούθησε η συνεργασία με το δίδυμο Δερβενιώτη-Βίρβου στο τραγούδι «Τα Χρυσά κλειδιά». Το κομμάτι αυτό γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία που έδωσε το όνομά του σε ένα νυχτερινό κέντρο της εποχής.
Το 1968 η σύμπραξή του με τον αξέχαστο Μάνο Λοΐζο και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο δημιούργησε το άλμπουμ Σταθμός, στο οποίο μεταξύ άλλων περιλαμβάνονταν τα τραγούδια «Το παλιό ρολόι» και το «Δελφίνι, δελφινάκι». Το κομμάτι αυτό έγινε μεγάλη επιτυχία, κάνοντας τον Σαλονικιό τραγουδιστή ένα από τα σημαντικότερα ονόματα εκείνης της εποχής.
Ο Γιάννης Καλατζής ερμήνευσε μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του ελληνικού λαϊκού ρεπερτορίου. «Κυρα-Γιώργαινα», «Ο Σταμούλης ο λοχίας», «Το παλιό ρολόι», «Να’ χαμε, τι να’ χαμε», «Ο Κουταλιανός», «Τζαμάικα», «Παποράκι του Μπουρνόβα», «Μη γαρύφαλλό μου», «Άσπρα θα φορέσω», «Ξενάκι είμαι και θα έρθω» ήταν μερικές από τις αξέχαστες επιτυχίες του.
Στο αποκορύφωμα της καριέρας του συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τη Λίτσα Διαμάντη, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Βασίλη Δημητρίου, τον Γιάννη Σπανό και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Τη δεκαετία του 1970 η σύμπραξή του με τον Νίκο Καρβέλα και τη Βαρβάρα Τσιμπούλη έφερε δύο δίσκους που περιλαμβάνουν τα σουξέ «Στη Χονολουλού», «Τεκίλα-τεκίλα στο Μέξικο» και «Τώρα πλάκα μου κάνεις».
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απείχε από τη δισκογραφία κάνοντας μόνο εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά. Μετά από μια μακρά περίοδο σιωπής, το 2004 επέστρεψε στο στούντιο για να κυκλοφορήσει ένα διπλό CD με τίτλο Τα αυθεντικά.
