Όταν ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος, στις 15 Ιουλίου του 1977 (ξέρω, κάποιοι φκάλουν σπιρούθκια ακόμα τζιε να ακούουν το όνομάν του), αποκήρυξε της συνομιλίες και τη Διπεριφερειακή Ομοσπονδία, είπε: «αφού η Τουρκία δεν μετακινείται από τις θέσεις της, γιατί συνομιλούμε; Για να μετακινηθούμε εμείς στις θέσεις τις Τουρκίας;».
Δυστυχώς μας άφησε ορφανούς πολύ νωρίς, και επάνω στην πιο κρίσιμη καμπή του Κυπριακού. Κρίσιμη γιατί η τελευταία του ομιλία ήταν η προκήρυξη αλλαγής στρατηγικής στο Κυπριακό.
Γιατί είχε καταλάβει ότι με τις συνομιλίες, μέσα στο πλαίσιο και με τον τρόπο που διεξάγονταν, δεν υπήρχε περίπτωση να βρούμε λύση που να μας δικαιώνει. Δεν πρόλαβε να βάλει το νερό στο αυλάκι, και έκτοτε πελαγοδρομούμε.
Για να προλάβω παρερμηνείες, ναι το Κυπριακό θα λυθεί με συνομιλίες, δεν θεωρώ ότι ο πόλεμος είναι η λύση. Από την άλλη, θεωρώ ότι έστω και μικρή, η Εθνική Φρουρά αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς στρατό και δεν υπάρχει στρατός χωρίς κράτος. Η μικρότητα της Εθνικής Φρουράς, από μόνη της, δεν εισακούει αδυναμία να αντέξουμε σε ένα πόλεμο με την Τουρκία. Το ανέλυσε πολύ παραστατικά ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων, Κώστας Γρίβας, στο πλαίσιο της Β΄ Διασκεπτικής για το Κυπριακό. Το μέγεθος και η τοπογραφία της Κύπρου επιτρέπουν, με τους σωστούς εξοπλισμούς, όχι μόνο να κάνουμε αμυντικό αγώνα, αλλά και επιθετικό. Και μάλιστα με χαμηλό κόστος αγοράς, και πληθώρα προμηθευτών.
Ο Μακάριος, λοιπόν, όταν προκήρυξε τον μακροχρόνιο δεν εννοούσε μακροχρόνιες συνομιλίες και παραχωρήσεις. Εννοούσε τη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Έναν μακροχρόνιο αγώνα ενημέρωσης και διαφώτισης στο διεθνές πεδίο για τα εγκλήματα της Τουρκίας στην Κύπρο. Την πρόκληση πολιτικού και οικονομικού κόστους στην Τουρκία.
Μακροχρόνιο, γιατί γνώριζε ότι το επιχείρημα ήταν δύσκολο και επίπονο και ότι θα χρειάζονταν πολλές θυσίες για να τα βάλεις με τα συμφέροντα των μεγάλων που πατρονάριζαν την Τουρκία.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γονατίσεις την Τουρκία. Μόνο μέσα από έναν μακρύ οικονομικό και πολιτικό αποκλεισμό θα την γονατίσουμε εκ των έσω. Προκαλώντας τόσο μεγάλο κόστος, ώστε οι εθνικοί πόθοι να πνιγούν κάτω από την εθνική οικονομική εξαθλίωση και απομόνωση.
Αυτό το παιγνίδι μάς το αντέστρεψαν οι Τούρκοι. Ο δικός τους μακροχρόνιος (από το 1956) ήταν ένα ψυχολογικό παιγνίδι άλωσης των διαπραγματευτικών μας ικανοτήτων και αντιστάσεων. Ένα παιγνίδι καταναγκασμού στο οποίο ο δυνατός επιβάλλει το δίκαιό του διά πυρός και σιδήρου, αλλά και διά εξαγοράς συνειδήσεων. Τα κακά νέα για την Τουρκία και για όσους ασπάζονται αυτή την θεωρία είναι ότι δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Αν ήταν, δεν θα έκαναν τόση υπομονή να τους υπογράψουμε τη λύση. Θα προσαρτούσαν τα Κατεχόμενα από καιρό και στη συνέχεια θα προχωρούσαν και για την υπόλοιπη Κύπρο. Τι τους σταματά; Αφού όπου φτωχός και η μοίρα του.
Όσο τουρκόφιλοι και εάν είναι οι Έμποροι των Εθνών, είτε αυτοί βρίσκονται στον ΟΗΕ, ή στην ΕΕ, ή στις διάφορες ΜΚΟ που εξαγοράζουν ψήφους και συνειδήσεις, δεν μπορούν να μας καβαλικέψουν εάν δεν γονατίσουμε.
Ποτέ δεν είναι αργά. Επιβάλλεται άμεση αλλαγή στρατηγικής στο Κυπριακό. Μιας διεκδικητικής στρατηγικής που θα διεκδικεί τα δίκαια και τα ποθητά του κυπριακού λαού. Και τώρα που οι διεθνείς συγκυρίες είναι ενάντια στην Τουρκία του Ερντογάν, είναι καιρός να δράσουμε. Τώρα που με το φυσικό αέριο η πλάστιγγα αρχίζει να γέρνει με το μέρος μας. Τώρα που τα συμφέροντα του Ισραήλ, της Αιγύπτου και όχι μόνο, συμπίπτουν με τα δικά μας. Τώρα που το κουρδικό κράτος δεν φαντάζει σαν όνειρο απατηλό αλλά σαν μία φυσιολογική εξέλιξη.
Υ.Γ.: «Παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα» (Άλμπερτ Αϊνστάιν).
Πλήρης αποτυχία στο Κραν Μοντανά. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο, αφού, εν τη σοφία μας, επιμένουμε να επαναλαμβάνουμε το ίδιο πείραμα εδώ και 60 χρόνια.
Αντώνης Κ. Σιβιτανίδης, M.Sc. B.Sc.
Εκπρόσωπος Τύπου, ΕΕ ΔΗΚΟ Πάφου
