Οι Τούρκοι την αποκαλούν Τσακίρκαγια Κιλισεσί (Çakırkaya Kilisesi), για τους Έλληνες όμως ήταν η μονή του Αγίου Γεωργίου της Χερίανας (ή Δεβρεντζή). Ο βράχος έγινε τοίχος για τη μονή που είχε ιδρύσει ο Γαβράς ο Χαίνος στο βυζαντινό ελληνικό χωριό Κελώρια κοντά στο φρούριο της Λευκόπετρας, όπου σύμφωνα με την παράδοση είχε τα θερινά του ανάκτορα ο Βασίλειος Διγενής Ακρίτας.
Το ανδρικό αυτό μοναστήρι της Χερίανας (τουρκικά: Şiran) στον ανατολικό Πόντο, στα απώτατα όρια του ελληνισμού και στα όρια της λεγόμενης Μικρής Αρμενίας, καταστράφηκε από τους μουσουλμάνους και το επανίδρυσε το 1848 ο επίσκοπος Νικοπόλεως Χατζή-Ιερεμίας Γεωργιάδης.
Πλέον η μονή βρίσκεται στο επίκεντρο του τουριστικού σχεδιασμού της νομαρχίας Αργυρούπολης. Δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο αναφέρουν ότι ετοιμάζεται σχέδιο αναστήλωσης ώστε να αποτελέσει πόλο έλξης «στα πρότυπα της Παναγίας Σουμελά στο νομό Τραπεζούντας». Όπως δήλωσε ο νομάρχης Οκάι Μεμίς, η περιοχή έχει όλα τα… φόντα για να γίνει μια νέα Σουμελά, και τόνισε ότι οι εργασίες θα πραγματοποιηθούν με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον.
