Οι ενεργειακοί πόροι στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αποτελούν μια αξιόπιστη εναλλακτική πηγή που δύναται να βοηθήσει την Ευρώπη να διαφοροποιήσει και να ενισχύσει τον ενεργειακό της εφοδιασμό και την ασφάλεια διαμετακόμισης, δεδομένου ότι η παραγωγή φυσικού αερίου στην Ευρώπη βρίσκεται σε πτωτική τάση, ενώ η ζήτηση σε ανοδική.
Εκτός από τις παραδοσιακές πηγές εφοδιασμού με φυσικό αέριο από τη Ρωσία, τη Νορβηγία και τη Βόρειο Αφρική, η Ευρώπη αναζητά νέες προμήθειες μέσω του «νότιου διαδρόμου» που περιλαμβάνει τον «τέταρτο διάδρομο» στην Κασπία (Αζερμπαϊτζάν και πιθανώς το Τουρκμενιστάν), και τον «πέμπτο διάδρομο» στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σύμφωνα με επίσημη ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), η ΕΕ σκοπεύει να εισαγάγει αρχικά 10 ΔΚΜ αερίου ετησίως όταν ο νέος διάδρομος ανοίξει το 2019-2020, που προβλέπονται να αυξηθούν σε 80 με 100 ΔΚΜ ετησίως στο μέλλον.
Οι φυσικοί πόροι της Κασπίας δεν επαρκούν για τη διαφοροποίηση του ευρωπαϊκού εφοδιασμού με φυσικό αέριο. Επιπλέον, η μεταφορά φυσικού αερίου μέσω του αγωγού TANAP, διά μέσου της επισφαλούς τουρκικής επικράτειας, όπου το δίκτυο αγωγών έχει υποστεί επανειλημμένες επιθέσεις προκαλώντας σοβαρές διακοπές, συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για τη διαμετακόμιση.
Αν το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου μεταφερόταν επίσης μέσω της Τουρκίας, η ασφάλεια διαμετακόμισης θα πληττόταν αρνητικά, όπως απέδειξαν οι κρίσεις διαμετακόμισης ρωσικού φυσικού αερίου μέσω Ουκρανίας το 2006 και το 2009. Ένα άλλο ζήτημα είναι κατά πόσον συμφέρει στην ΕΕ η αρπαγή και των φυσικών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου από την Τουρκία για σκοπούς ανεξαρτητοποίησης από τη Ρωσία ή αν η ΕΕ θέλει αυτό το πλεονέκτημα για τον εαυτό της.
Η συνέχεια της ανάλυσης του Παναγιώτη Τήλλυρου στο infognomonpolitics.blogspot.gr.
