Άρθρο του Εμίν Τσολασάν (Emin Çölaşan) στην εφ. Sözcü.
Αγαπητοί αναγνώστες, η τελευταία κρίση με την Ολλανδία είναι αδιανόητη. Θα αγνοήσεις τους κανόνες μιας χώρας, αυτά που σου ζητάει ευγενικά, δεν θα σεβαστείς τα κυριαρχικά της δικαιώματα και θα προσπαθήσεις να στείλεις με το ζόρι τους υπουργούς σου στο εδάφη αυτής της χώρας; Αυτό είναι αδιανόητο.
Ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ είχε πει τα εξής σε μια τηλεοπτική εκπομπή που συμμετείχε στο ATV: «Στις 15 Μαρτίου έχουν εκλογές στην Ολλανδία. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσουμε κάποια εκδήλωση σε εκείνη τη χώρα πριν από αυτή την ημερομηνία». Εσύ τα δηλώνεις αυτά πριν από μερικές μέρες για τις πολιτικές επιδείξεις που θέλεις να κάνεις, και μετά στέλνεις στην Ολλανδία δύο υπουργούς σου.
Η υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Φατμά Μπετούλ Σαγιάν Καγιά, παρόλο που δεν της δόθηκε άδεια, πήγε οδικώς στο Ρότερνταμ από τη Γερμανία, δεν της δόθηκε άδεια εισόδου στο προξενείο, την απέλασαν ευγενικά και την επέστρεψαν στη Γερμανία.
Επίσης δεν έδωσαν άδεια προσγείωσης στο αεροπλάνο του ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Ο κύριος υπουργός ήξερε από πριν ότι δεν θα του δοθεί άδεια, αλλά δεν δίστασε να κλιμακώσει την κατάσταση.
Μετά ξεκίνησαν οι λεκτικές επιθέσεις, οι απειλές και οι προσβολές: «Έι Ολλανδία, θα λογαριαστούμε!», «Φασίστες, ναζί…», «Θα μας το πληρώσετε», «Ποιος νοιάζεται που είσαι μέλος της ΕΕ;».
(Φωτ.: EPA / Cem Turkel)
Για ποιο πράγμα θα λογαριαστείτε; Σου το λένε πολύ ευγενικά από την αρχή: «ελάτε για το δημοψήφισμα, αλλά σε εμάς η κατάσταση είναι τεταμένη. Περιμένετε τις εκλογές μας και μετά ελάτε όποτε θέλετε».
Στο σημείο αυτό πρέπει να ρωτήσουμε κάτι: Αυτοί οι δύο υπουργοί πάνε στην Ολλανδία για επίσημες συναντήσεις; Πάνε για κρατικές εργασίες;
Όχι! Πηγαίνουν για να κάνουν προπαγάνδα για την εξουσία! Έχουν τα κρατικά αεροπλάνα, τους κρατικούς υπαλλήλους, όλα πληρωμένα.
Προσπάθησαν να πάνε για να κάνουν προπαγάνδα υπέρ του «Ναι». Να δημιουργήσουν επεισόδια και να επηρεάσουν με κρατικά λεφτά τους πολίτες μας που ζουν εκεί. Τώρα μετά τα επεισόδια τρίβουν τα χέρια τους. «Έπιασε η τακτική: καταφέραμε να επηρεάσουμε τους πολίτες μας, μετά από αυτά τα επεισόδια το ποσοστό του “Ναι” στο εξωτερικό ανέβηκε κατά δυο μονάδες». Αυτό ήταν το πολιτικό παιχνίδι που έπαιξαν.
Αυτοκόλλητο υπέρ του «Ναι» σε σπασμένο τζάμι μετά τα επεισόδια στο Ρότερνταμ (φωτ.: EPA / Koen van Weel)
Δεν μπορούμε να ξέρουμε από τώρα αν το αποτέλεσμα θα είναι θετικό για αυτούς. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι η εικόνα της Τουρκικής Δημοκρατίας, που έχασε την αξιοπρέπειά της και στο εξωτερικό, τραυματίστηκε βαριά από αυτό το γεγονός.
Να σας δώσω τώρα ένα παράδειγμα από την Τουρκία, από την περίοδο διακυβέρνησης του AKP!
Έχει άραγε το κράτος το δικαίωμα να πει σε κάποια άτομα που δεν θέλει «μην έρχεσαι»; Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο στην Τουρκία; Γιά να δούμε.
Έτος 2004… Το σχέδιο Ανάν, που ετοίμασαν τα Ηνωμένα Έθνη για την Κύπρο, ήταν να τεθεί σε δημοψήφισμα των δύο κοινοτήτων (της τουρκοκυπριακής και της ελληνοκυπριακής). Βάσει κανονισμού, για να τεθεί σε ισχύ θα πρέπει να το ψηφίσουν και οι δύο κοινότητες.
Και στις δυο πλευρές του νησιού γίνονται πολιτικές συγκεντρώσεις, συνελεύσεις, εργασίες προπαγάνδας. Η κυβέρνηση AKP και ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για να ψηφίσει «Ναι» η τουρκοκυπριακή πλευρά. Η παρασιτική νεοφιλελεύθερη ομάδα στην τουρκική πλευρά καταβάλλει μεγάλες δυνάμεις υπέρ του «Ναι». Το σύνθημά τους στην Κυπριακή διάλεκτο ήταν «Yes, ρε μάνα μου»!
(Φωτ.: EPA / Bas Czerwinski)
Σκοπός του ήταν να ενωθούν με την ελληνοκυπριακή πλευρά, να πάρουν διαβατήρια ΕΕ και να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο χωρίς βίζα. Και να επωφεληθούν από τις οικονομικές δυνάμεις της ΕΕ όπως η ελληνοκυπριακή πλευρά. Βλέπετε, η ελληνοκυπριακή πλευρά ήταν μέλος της ΕΕ.
Υπάρχει κάποιος όμως που αντιστέκεται ηρωικά σε αυτό. Ο πρόεδρος της ΤΔΒΚ Ραούφ Ντενκτάς. Σε αντίθεση με το AKP λέει στην τουρκοκυπριακή πλευρά: «Πείτε “Όχι”, διαφορετικά θα χαθούμε κάτω από την ελληνοκυπριακή καταπίεση, θα αφήσουμε την Κύπρο στους Έλληνες».
Ο ήρωας της εθνικής μας υπόθεσης της Κύπρου και ηγέτης της, ο Ντενκτάς, έρχεται στην Τουρκία και συνεχίζει και εδώ να καλεί τον κόσμο υπέρ του «Όχι».
Για να τεθεί σε ισχύ το σχέδιο, πρέπει και οι δυο πλευρές να ψηφίσουν «Ναι» στο δημοψήφισμα. Η τουρκοκυπριακή πλευρά ψήφισε «Ναι» με ποσοστό 65%, ενώ οι Ελληνοκύπριοι «Όχι» με ποσοστό 75 % και δεν τέθηκε σε ισχύ το σχέδιο Ανάν.
Μπορούμε να πούμε ότι αν σήμερα υπάρχει εκεί ένα ανεξάρτητο τουρκικό κράτος, αυτό το οφείλουμε στην ψήφο των Ελληνοκυπρίων.
Ας φτάσουμε τώρα στο λόγο για τον οποίο ανέφερα την Κύπρο.
Γιατί πριν από το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν ο Ντενκτάς είχε έρθει στην Τουρκία; Συνέχισε την προσπάθεια στην πατρίδα του και προσπαθούσε να πείσει τον τουρκικό λαό υπέρ του «Όχι». Για το σκοπό αυτόν πραγματοποιούσε διαλέξεις σε διάφορες πόλεις και είχε καταφέρει να επηρεάσει το λαό.
Ερντογάν και Ντενκτάς τον Φεβρουάριο του 2004 (Φωτ.: EPA)
Στο στάδιο αυτό ο Ερντογάν άρχισε να τα ψάλλει στον Ντενκτάς. Δεν είχε χωνέψει το γεγονός ότι στο θέμα της εθνικής μας υπόθεσης ο Ντενκτάς είχε αντίθετη άποψη, και είχε πει τα εξής στους δημοσιογράφους:
«Γιατί αυτή η υπόθεση που έχει μεγάλη σημασία γίνεται στην Τουρκία; Αυτό αναρωτιέμαι. Δηλαδή, αν έχεις να κάνεις κάτι, να το κάνεις στην Κύπρο. Ό,τι έχεις να πεις, να το πεις στην Κύπρο. Παρακολουθώ με λύπη το γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΤΔΒΚ έρχεται στην Τουρκία και κάνει συγκεντρώσεις με διάφορες περιθωριακές ομάδες».
Αγαπητοί μου αναγνώστες, τι θα γίνει αν μετά τα τελευταία γεγονότα, η ολλανδική κυβέρνηση απαντήσει στους δικούς μας με τον ίδιο τρόπο και χρησιμοποιώντας τα λόγια του Ερντογάν; Τι θα πει ο παγκόσμιος ηγέτης μας;
Εσύ κατέκρινες ακόμη και τον Ντενκτάς, που είχατε τις ίδιες ρίζες, ότι έκανε πολιτική στην Τουρκία για το δημοψήφισμα. Αναρωτιόμαστε γιατί τώρα εσείς κάνετε στην Ολλανδία πολιτική για το δικό σας δημοψήφισμα. «Αν έχετε να κάνετε κάτι, να το κάνετε στην Τουρκία. Ό,τι έχεις να πεις, να το πεις στην Τουρκία».
Ας μην το πούνε, όμως, μακάρι να μην το πούνε, δεν θα έχουμε τι να απαντήσουμε και θα γίνουμε για μια ακόμη φορά ρεζίλι σε όλο τον κόσμο.
Μετάφραση: Σοφία Αγγελίδου.
Επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης.
