Τον Νοέμβριο του 2015 είχα γράψει ένα άθρο υπό τον τίτλο «Το δόγμα Δούντα, η Τουρκία και η Κύπρος». Στόχος του άρθρου ήταν να καταδείξει μέσα από την αναλυση ενός από τους πιο ικανούς διπλωμάτες του ελληνικού ΥΠΕΞ ότι η διαχρονική στρατηγική συμπεριφορά της Τουρκίας, εντασσόμενη στο πλέγμα των πελατειακών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας αλλά και άλλων μεγάλων δυνάμεων, δεν αλλάζει.
Η Άγκυρα είναι αδιάλλακτη στο Κυπριακό, και εσχάτως επί Ερντογάν επιδεικνύει έντονο αναθεωρητισμό σε όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και όχι μόνο (βλ. Μοσούλη-Ιράκ).
Ως γνωστόν ο αείμνηστος Δούντας είχε σωστά διαγνώσει τα γενεσιουργά αίτια της στρατηγικής συμπεριφοράς της Άγκυρας, και πιο συγκεκριμένα την πηγή της τουρκικής αδιαλλαξίας. Εγώ τεχνοκρατικά και μόνο αναφέρθηκα σε αυτή την πτυχή. Τότε γηραιός αρθρογράφος φιλοκυβερνητικής εφημερίδας στην Κύπρο μου επιτέθηκε σημειώνοντας ότι δεν γνωρίζω ποιος είναι ο Δούντας, υπονοώντας ότι ο Έλληνας διπλωμάτης ήταν οπαδός της διχοτόμησης. Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Ο Μιχάλης Δούντας ήταν της άποψης πως παρά μια κακή λύση, καλύτερη είναι η μη λύση. Εγώ όμως, στο άρθρο του Νοεμβρίου, αλλά και σε αυτό, επικεντρώνομαι σε μία και μόνο πτυχή, εντοπίζοντας τα γενεσιουργά αίτια της τουρκικής αδιαλλαξίας στους χειροπιαστούς συντελεστές ισχύος του τουρκικού κράτους, σε αυτό που καλείται λανθάνουσα ισχύς, αλλά και στις πελατειακές σχέσεις που είναι σε θέση να ασκεί με μεγάλες δυνάμεις που χρειάζονται τη στήριξή της στην γεωπολιτική περιφέρεια που ανήκει.
Τα περί απορριπτικών, ενδοτικών, ομοσπονδιακών-αντιομοσπονδιακών δεν με ενδιαφέρουν επιστημονικά – σε αυτό το στάδιο τουλάχιστον.
Και όπως κατέδειξαν οι εξελίξεις μετά τα ναυάγια στο Μον Πελεράν αλλά και στη Γενεύη, ο Δούντας δυστυχώς δικαιώθηκε για ακόμη μια φορά. Φαίνεται τελικά ότι ο αρθρογράφος της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας δεν έχει κατανοήσει πώς λειτουργούν οι διακρατικές σχέσεις στο άναρχο διεθνές σύστημα, οι πελατειακές σχέσεις περιφερειακών με μεγαλύτερες δυνάμεις, οι υψηλές στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων κ.ά.
Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά. Έχει μια ευκαιρία να το πράξει έστω τώρα, όπως η ίδια η πολιτική πραγματικότητα αμείλικτα το έχει καταδείξει.
Υ.Γ.: Τα πτυχία μου είναι σε κοινή θέα. Τα δικά του;
