Κατά μία έννοια, σήμερα είναι εθνική γιορτή, όσο τουλάχιστον κυβερνάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η Παγκόσμια Ημέρα Καταλήψεων.
Ο ηγετικός πυρήνας του κυβερνώντος κόμματος, μπήκε στην πολιτική σκηνή με τις γνωστές μαθητικές, ούτε καν φοιτητικές, καταλήψεις. Υπήρξε μια περίοδος που οι καταλήψεις ήταν σημάδι προοδευτικότητας και αριστεροσύνης. Δεν εννοείτο να θεωρείσαι αριστερός και να μην είσαι υπέρ των καταλήψεων.
Με την ευκαιρία θα σας εκμυστηρευτώ τι μου είπε στέλεχος του ΚΚΕ για τον νεαρό Τσίπρα ως νεολαίο της ΚΝΕ. Επρόκειτο να γίνει κατάληψη ενός σχολείου στην Αθήνα και το ΚΚΕ διαφωνούσε με το πλαίσιο που «κατέβασαν» οι άλλες παρατάξεις. Είπε, λοιπόν, η καθοδήγηση της ΚΝΕ στον μαθητή Αλέξη Τσίπρα: πήγαινε μέσα, ανάπτυξε τη θέση του ΚΚΕ και φύγε. Ο μαθητής και στέλεχος της ΚΝΕ Αλέξης Τσίπρας, μπήκε στην αίθουσα, ενώ οι καθοδηγητές τον περίμεναν έξω από το χώρο της συνέλευσης. Περίμεναν, περίμεναν, ο χρόνος περνούσε και ο νεαρός Τσίπρας δεν φαινόταν. Κάποια στιγμή ένας από την καθοδήγηση μπήκε στην αίθουσα και βλέπει τον Αλέξη στο προεδρείο. Όχι μόνο πήρε θέση αντίθετη του ΚΚΕ αλλά εξελέγη και στο προεδρείο της κατάληψης. Ο καθοδηγητής αποχώρησε αλλά ο νεαρός Τσίπρας διαγράφηκε από την ΚΝΕ.
Αυτό βεβαίως τον ωφέλησε, διότι στη συνέχεια ακολούθησε την πορεία περισσότερο συστημικών κομμάτων και σήμερα είναι πρωθυπουργός.
Το ηθικό δίδαγμα είναι: καμιά δουλειά δεν είναι για περιφρόνηση. Όλες μπορεί να σε οδηγήσουν στον πρωθυπουργικό θώκο.
Για να μην λέμε μόνο για τους άλλους, και στη δική μας μεταπολιτευτική γενιά οι καταλήψεις ήταν στην ημερήσια διάταξη. Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ολόκληρο το Πανεπιστήμιο ήταν μονίμως υπό κατάληψη. Ακόμη και σήμερα, βιώνουμε την… αύρα εκείνων των ημερών.
Σήμερα, λοιπόν, το πρωί αρκετά σχολεία κατελήφθησαν συμβολικά από τους μαθητές, σε μερικές περιπτώσεις με την ενθάρρυνση των καθηγητών τους. Ένα από αυτά ήταν το 5ο Λύκειο Θεσσαλονίκης· βρίσκεται στο πλέον προνομιούχο σημείο της πόλης με τις χειρότερες εγκαταστάσεις, ίσως, από όλα τα σχολεία της Ελλάδας.
Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε την εικόνα που παρουσιάζει το σχολείο. Αυτή είναι μια αθλιότητα την οποία η πολιτεία τη γνωρίζει αλλά δεν κάνει τίποτε για να τη θεραπεύσει.
Συνήθως καταγγέλλουμε τις καταλήψεις. Μήπως όμως, σε μια απαθή κοινωνία και μια αδιάφορη πολιτεία είναι ο μόνος τρόπος για να δηλώσεις το πρόβλημά σου; Οι μαθητές και οι καθηγητές του σχολείου επανειλημμένως επιδίωξαν να δουν τους αρμοδίους, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των σχολικών εγκαταστάσεων. Δεν τους δέχθηκαν. Και το ερώτημα είναι: έχουν άλλο τρόπο –εκτός της κατάληψης– να δηλώσουν ότι το πρόβλημά τους είναι σοβαρό; Μήπως, προκειμένου να κάνουν μαθήματα σε ένα τέτοιο σχολείο, είναι προτιμότερο να το έχουν υπό κατάληψη;
Γι’ αυτό πριν καταδικάσετε τις καταλήψεις σε ένα, παντελώς, αδιάφορο κράτος, ρωτήστε γιατί γίνονται.
