Παρόλο που η μπέσα είναι αλβανική λέξη, οι σύγχρονοι Αλβανοί στερούνται του νοήματός της. Για να μην ισοπεδώνουμε τα πάντα, μιλάμε για αυτό που αναδύει η χώρα ως επίσημη έκφρασή της προς τα έξω και ως κυρίαρχη αντίληψη.
Διότι υπάρχουν Αλβανοί εξαιρετικοί ως προσωπικότητες, όπως συμβαίνει, με όλα τα έθνη και τις φυλές του κόσμου.
Από όσες δυσκολίες και αν πέρασαν –και περνούν– οι σχέσεις των δύο λαών, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η Ελλάδα και συμπαραστάθηκε και συμπαραστέκεται, εν μέσω κρίσης, τη γειτονική χώρα. Αν και η ανταπόδοση, σε επίπεδο κρατικό, δεν είναι μια έννοια έξω από τα διεθνή ειωθότα, δεν θα ζητούσε κάτι τέτοιο η ελληνική πλευρά. Θα της αρκούσε μια πολιτική που δεν θα ήταν εχθρική και θα τηρούσε κάποια ουδετερότητα σε σχέση με τον άλλο προβληματικό γείτονα, την Τουρκία.
Όμως η συμπεριφορά των Τιράνων κινείται στα όρια της εχθρότητας. Και δυστυχώς, η ιστορία επιβεβαιώνεται. Τη χειρότερη συμπεριφορά απέναντι στην Ελλάδα είχαν, και συνεχίζουν να έχουν, οι λεγόμενοι γενίτσαροι. Ο κ. Ράμα είναι ένας από αυτούς.
Αναφέρομαι, λοιπόν, στον σημερινό πρωθυπουργό της γειτονικής χώρας, τον Έντι Ράμα, που ορκίστηκε να ολοκληρώσει ό,τι δεν μπόρεσαν οι μέχρι σήμερα προκάτοχοί του.
Τα όσα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες στη Χειμάρρα βρίσκονται απολύτως στο πλαίσιο της φανατικής επιμονής του να εξαλείψει την ελληνική μειονότητα και να προωθήσει μια υπόθεση που όζει μεγάλης οικονομικής διαφθοράς. Το τελευταίο, βεβαίως, είναι υπόθεση του αλβανικού λαού, αλλά η καταπάτηση των δικαιωμάτων της μειονότητας είναι υπόθεση της ελληνικής κυβέρνησης και της Ελλάδας.
Διότι η Αλβανία έγινε κράτος, με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, στις 17 Δεκεμβρίου 1913, αλλά και με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας (17 Μαΐου 1914), με το οποίο ο ελληνικός πληθυσμός της Βορείου Ηπείρου απέκτησε μειονοτικά δικαιώματα. Αυτά οφείλει να τα σέβεται. Διαφορετικά, θα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες της καταπάτησής τους.
Για να γίνουμε σαφέστεροι, η Αλβανία δεν μπορεί να προχωρήσει τις σχέσεις της προς την Ευρώπη με αυτήν τη συμπεριφορά προς την ελληνική μειονότητα. Και αυτό θα πρέπει να της γίνει σαφές. Ούτε και να εγείρει, δολίως, ανύπαρκτες στην ουσία αλυτρωτικές διεκδικήσεις. Ήταν λανθασμένη η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων να αποδεχθούν, άνευ προϋποθέσεων, την απόδοση του καθεστώτος υποψήφιας για ένταξη χώρας στην ΕΕ για την Αλβανία, τον Ιούνιο του 2014.
Ας της διαμηνυθεί πως η Ελλάδα παρά την κρίση που διέρχεται, υπάρχει και έχει λόγο στην περιοχή.
Πάγια τακτική των αλβανικών κυβερνήσεων και δόγμα της εξωτερικής τους πολιτικής είναι η εξάλειψη της ελληνικής μειονότητας με ήπια μέσα. Εθνοκάθαρση με την έννοια που την έχουμε δει σε εμπόλεμες περιοχές μπορεί να μην έχει γίνει στην Αλβανία, αλλά ένας απηνής διωγμός της ελληνικής μειονότητας συνεχίζεται από τότε που η Αλβανία έγινε ανεξάρτητο κράτος. Διώξεις, εξορίες, δηώσεις, δολοφονίες, δολοπλοκίες, υφαρπαγή του βιος, διοικητικές διαιρέσεις που θα εξάλειφαν τα μειονοτικά δικαιώματα, όλα αυτά ήσαν μέθοδοι του αλβανικού κράτους κατά της ελληνικής μειονότητας που είχε την ατυχία οι περιοχές στις οποίες ζούσε για χιλιάδες χρόνια να περάσουν στην αλβανική επικράτεια με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, όπως προαναφέρθηκε.
Οι σχέσεις των δύο χωρών σήμερα είναι τεταμένες και στην ένταση αυτή συνέβαλλε –κατά καιρούς– και η πολιτική παρουσία στην αλβανική ηγεσία πολιτικών που την καλλιεργούσαν.
Ο σημερινός πρωθυπουργός εκδηλώνει μια σκληρή πολιτική κατά της μειονότητας και είναι αυτός που προσέφυγε, επίσης, στο Συνταγματικό Δικαστήριο της γειτονικής χώρας, κατά της συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες που υπέγραψαν Αθήνα και Τίρανα επί πρωθυπουργίας Μπερίσα. Το ζήτημα αυτό βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα των δύο χωρών.
Ως αντιστάθμισμα στο βορειοηπειρωτικό και την επιβεβλημένη προάσπιση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας, τα Τίρανα προβάλλουν επίμονα και δυναμικά το «Τσαμικό», αλλά σύγκριση μεταξύ των δύο δεν μπορεί να γίνει.
Το εμπόλεμο μεταξύ των δύο χωρών, που ουσιαστικά δεν έχει αρθεί με τον τρόπο που θέλουν οι Αλβανοί, αποτελεί ένα άλλο σημείο σημαντικής τριβής μεταξύ των δύο χωρών.
Η μετακομμουνιστική Αλβανία επιχείρησε να κινηθεί μεταξύ αντιτιθέμενων –φανερά η κρυφά– δυνάμεων που ήθελαν να διαδραματίσουν ρόλο στα Βαλκάνια (Ιταλία, Αυστρία, Τουρκία, Ελλάδα), και στο πλαίσιο αυτό κατά καιρούς ηγεσίες της, όπως η σημερινή, ανέλαβαν έναν ύπουλο ρόλο εναντίον της Ελλάδας.
Για μερικούς, ένας ήπιος proxy war βρίσκεται σε εξέλιξη κατά της Ελλάδας από την Τουρκία με τη χρησιμοποίηση βαλκανικών δυνάμεων, όπως η κυβέρνηση Ράμα.
Η βουλιμία όμως του Τούρκου προέδρου είναι τέτοια που δεν αφήνει περιθώρια στους εντολοδόχους του να κινηθούν –στοιχειωδώς– αξιοπρεπώς. Έτσι, τις τελευταίες ημέρες διαφαίνεται μια ενόχληση της κυβέρνησης Ράμα προς την Τουρκία λόγω της επιμονής της Άγκυρας να δηλώνει την ύπαρξη στην Αλβανία ισχυρών δικτύων του Γκιουλέν και της απαίτησής της να εκκαθαριστούν.
Το θέμα που προέκυψε με τη Χειμάρρα είναι πολύ σοβαρό για να περάσει στα ψιλά της ελληνικής επικαιρότητας. Και πολύ σωστά έπραξε ο ηγέτης της μειονότητας Βαγγέλης Ντούλε να μιλήσει σκληρά κατά του Ράμα στην αλβανική Βουλή. Ο βίος και η πολιτεία του Αλβανού πρωθυπουργού θα πρέπει να αποκαλυφθούν για να μην περάσει η προσπάθειά του κατά της ελληνικής μειονότητας.
