Ο Μεσούτ Γιλμάζ (1947), καταγόμενος από το Μεσοχώρι (Καπτάνπασα) του νομού Ριζαίου, ήταν ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους πολιτικούς της Τουρκίας, αφού μόλις σε ηλικία 36 ετών ήταν αντιπρόεδρος του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας του Τουργκούτ Οζάλ, και σε ηλικία 40 ετών έγινε ο νεότερος υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, γνωστός στην Ελλάδα από το περίφημο Πρωτόκολλο Παπούλια-Γιλμάζ που υπογράφηκε το 1998.
Ο Γιλμάζ θα μπορούσε μέχρι και σήμερα να δεσπόζει στην Τουρκία αν δεν επέμενε να υπογράψει με τη Ρωσία τη συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου «Γαλάζιο Ρεύμα» (Blue Stream), το 1997.
Μετά την υπογραφή άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τον (γερμανοσπουδαγμένο)Μεσούτ Γιλμάζ, ο οποίος αποκαθηλώθηκε από το πολιτικό σύστημα όταν είδε το φως της δημοσιότητας το σκάνδαλο της τράπεζας Türkbank, στο οποίο φερόταν ως εμπλεκόμενος.
Σε συνέντευξη που έδωσε ο ίδιος στην εφημερίδα Radikal, στις 5 Μαρτίου 2010, αναφέρει επί λέξει τα εξής: «Ο πρέσβης των ΗΠΑ ήλθε στο γραφείο μου δύο φορές. Μου είπε “Ακυρώστε την συμφωνία για τον Blue Stream, θα προκαλέσει άσχημες εξελίξεις, για εσάς προσωπικά”. Δεν το δέχτηκα, και πλήρωσα πολιτικό τίμημα γι’ αυτό».
Μεσούτ Γιλμάζ (φωτ.: EPA / Tarik Tinazay)
Συνεχίζοντας ο Μεσούτ Γιλμάζ είπε ότι «οι ΗΠΑ και το Κατάρ δεν ήθελαν να κατασκευαστεί αυτός ο αγωγός, γιατί σκόπευαν να διαθέσουν στην τουρκική αγορά ως LPG το φυσικό αέριο που είχαν στη διάθεσή τους. Γι’ αυτό ήθελαν να κάνουν εγκαταστάσεις στην Αλεξανδρέττα και τη Σμύρνη».
Γιατί αναφερθήκαμε στον Μεσούτ Γιλμάζ και το τίμημα που πλήρωσε ο φέρελπις εκείνος πολιτικός για τη συγκεκριμένη επιλογή;
Ο Ερντογάν, για να δελεάσει τον Πούτιν και να τον πείσει να επιτρέψει στην Τουρκία να εισβάλει στη Συρία, παρεμποδίζοντας με τον τρόπο αυτόν τη δημιουργία του «Κουρδικού Διαδρόμου», πέρα από τη συμφωνία που φέρεται να έκανε για τον έλεγχο του Χαλεπίου από τις δυνάμεις του Άσαντ, έκανε και ένα τολμηρό βήμα. Συμφώνησε με τον Πούτιν να προχωρήσουν με ταχείς ρυθμούς οι διαδικασίες κατασκευής του αγωγού Turkish Stream, ο οποίος θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί παραλλαγή του South Stream, εκείνου του αγωγού που προκάλεσε την ανατροπή του Κώστα Καραμανλή και αποτελεί μια από τις αιτίες της σημερινής πολιτικής και οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα.
(Φωτ.: EPA / Anatoly Maltsev)
Μη χάνοντας καθόλου χρόνο, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Gazprom Αλεξέι Μίλερ και ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας Μπεράτ Αλμπαϊράκ συναντήθηκαν την προηγούμενη Τετάρτη και συζήτησαν για την επανεκκίνηση του έργου του αγωγού, για τη διαδικασία διαιτησίας αναφορικά με τις εκπτώσεις στις τιμές του αερίου, καθώς και για την περιφερειακή ενεργειακή συνεργασία.
Και ερχόμαστε τώρα στο «ψητό», που αφορά την Ελλάδα. Ο Μίλερ δήλωσε ότι ο αγωγός αυτός θα φτάσει στα ελληνικά σύνορα.
Και είναι φυσικό να αναρωτιέται κανείς, λαμβανομένης υπ’ όψιν της τραγικής κατάστασης που επικρατεί στο πολιτικό προσωπικό της χώρας: Από τη στιγμή που η κυβέρνηση, όπως απέδειξε με το χειρισμό της υπόθεσης των τηλεοπτικών αδειών, πνίγεται κυριολεκτικά σε μια κουταλιά νερό, υπάρχει πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα για να διαχειριστεί μια τέτοια εξέλιξη;
