Μία μέρα μετά την Ανάσταση, στο Μεσιανό Πέλλας, ένα αμιγώς ποντιακό χωριό έξω από την πόλη των Γιαννιτσών, οι κάτοικοι φόρεσαν τα καλά τους και πήγαν στην εκκλησία. Μετά τη Θεία Λειτουργία κατευθύνθηκαν στο νεκροταφείο με φαγητά, πασχαλινά αυγά, γλυκά και κρασί. Άλλοι έφτιαξαν τα φαγητά που αγαπούσαν οι δικοί τους άνθρωποι. Για μία ακόμα χρονιά ο παπάς του χωριού τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση, λίγο προτού ξεκινήσουν τα κεράσματα και ο λυράρης πιάσει να παίζει. Το κλίμα είναι εύθυμο, οι άνθρωποι ανταλλάσσουν ευχές.
Το ταφικό έθιμο αναβιώνει τη Δευτέρα του Πάσχα ή την Κυριακή του Θωμά.
Οι μη μυημένοι μπορεί να βρουν έως και… ανατριχιαστικό το συγκεκριμένο έθιμο που έχει τις ρίζες του στα ομηρικά χρόνια. Οι Πόντιοι το διέσωσαν και το έφεραν μαζί τους στα χωριά που έφτιαξαν στην Ελλάδα. Είναι μια μέρα χαράς και μνήμης, κατά τη διάρκεια της οποίας κανείς δεν επιτρέπεται να κλαίει και να μοιρολογεί. Πλέον το «’ς σα ταφία» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ποντιακής παράδοσης και μέρος της ποντιακής ταυτότητας.
Στο Μεσιανό και φέτος έφαγαν, ήπιαν, τραγούδησαν και θυμήθηκαν με νοσταλγία όσους δεν είναι πια μαζί τους. Άλλωστε η παράδοση θέλει τις ψυχές να βρίσκονται επί γης και να παραμένουν στον πάνω κόσμο έως την Πεντηκοστή.
