Μια μοναδική βραδιά που θα φέρει την ομογένεια της Αμερικής κοντά με τέσσερις από τους σπουδαιότερους Έλληνες συνθέτες, με όχημα την ιδιαίτερα αισθαντική φωνή του Σταύρου Σιόλα, διοργανώνουν το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016, στις 19:30, οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί «Κερύνεια Όπερα» και «Ίδρυμα Ορφέας», στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.
Με αφορμή τη συναυλία στο Merkin Concert Hall στο Kaufman Music Center, ο Σταύρος Σιόλας που ξεχώρισε με το τραγούδι «Της Άρνης το νερό» και έκανε απίστευτη επιτυχία με τα τραγούδια «Διόδια» και «Χωρίς εσένα», σε στίχους του Πόλυ Κυριάκου, μίλησε στο pontos-news.gr.
Ο γνωστός καλλιτέχνης μάς μίλησε για τα τραγούδια των Μάνου Χατζιδάκι, Γιάννη Μαρκόπουλου, Μίκη Θεοδωράκη και Σταύρου Ξαρχάκου που θα ερμηνεύσει για το κοινό της Αμερικής, την «Προσμονή» (το καινούριο του τραγούδι), τη θεατρική παράσταση Αδαμαντία αλλά και την επιθυμία του για μια συνεργασία που δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ…
Από πού κατάγεστε;
Από την πλευρά του πατέρα μου κατάγομαι από τη Νέα Κεσσάνη Ξάνθης, και από την πλευρά της μητέρας μου από τη Νεάπολη Κοζάνης. Με βαθύτερες όμως ρίζες από την ανατολική Θράκη.
Έχω πολλούς λόγους να αγαπώ τη φωνή σας. Θα μου επιτρέψετε όμως να μνημονεύσω το τραγούδι με το οποίο σας γνωρίσαμε οι περισσότεροι, «Της Άρνης το νερό». Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας από τότε που ακούσαμε αυτό το υπέροχο κομμάτι και ποιες διαφορές έχει ο Σταύρος Σιόλας του «τότε» με του «σήμερα»;
Δεν νιώθω ότι έχει αλλάξει κάτι σημαντικά μέσα μου. Θέλω να πιστεύω ότι έχω λίγο αμβλύνει τις γωνίες μου. Κατά τα άλλα οι προτεραιότητες, οι ανάγκες, οι φόβοι κι οι επιθυμίες μου παραμένουν ίδια. Αυτό που έχει αλλάξει στη ζωή μου είναι ότι τώρα πια μπορώ πολύ πιο εύκολα και πιο συχνά να ασχολούμαι με όλα όσα αγαπώ όπως είναι το τραγούδι, το θέατρο, οι ζωντανές εμφανίσεις, οι συναυλίες, αλλά και οι συνεργασίες με καλλιτέχνες που εκτιμώ. Όλα αυτά και η επιτυχία των δύο προηγούμενων δίσκων μου Στα μισά της νύχτας και Διόδια με τροφοδοτούν για τη συνέχεια με ένα αίσθημα ικανοποίησης.
Ερμηνεύετε, γράφετε μουσική· επικοινωνείτε τη δουλειά σας σε συναυλιακούς χώρους, επενδύετε μουσικά τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραστάσεις επιπέδου κ.ά. Όμως τι αγαπάτε περισσότερο;
Κοινός παράγοντάς σε όσα αναφέρετε παραπάνω είναι η επαφή με το κοινό, η επικοινωνία. Αγαπώ όλους τους τρόπους μέσα από τους οποίους μπορώ να εκφραστώ καλλιτεχνικά και να έρθω σε επαφή με τον κόσμο. Και στο θέατρο τραγουδώ και στο τραγούδι νιώθω. Η μία τέχνη εμπεριέχει την άλλη. Όλα όσα είμαι και γνωρίζω, τα κουβαλώ πάντα μαζί μου.
Έχετε συνεργαστεί με πολύ σπουδαίους δημιουργούς. Υπάρχει κάποιος με τον οποίο οι δρόμοι σας δεν έχουν συναντηθεί ακόμα και που πολύ θα θέλετε να συνεργαστείτε;
Η αλήθεια είναι ότι υπήρξα τυχερός σε επίπεδο συνεργασίας. Όσοι εκτιμούσα καλλιτεχνικά είχαν ανοιχτές τις πόρτες τους για μένα. Δεν ανησυχώ για όσα θα φέρει το μέλλον. Όσα είναι να γίνουν, θα γίνουν.
Αυτό που με πληγώνει περισσότερο είναι αυτό που δεν μπορεί πια να συμβεί, όπως το να γνωρίσω τον
Μάνο Χατζιδάκι.
Πείτε μας για τη συμμετοχή σας στη θεατρική παράσταση Αδαμαντία του Θεάτρου Τέχνης.
Αυτό τον καιρό με μεγάλη μου χαρά παίζεται στο ιστορικό υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, η παράσταση Αδαμαντία με πρωταγωνίστρια τη Μάνια Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη και μουσική δική μου. Πρόκειται για έναν μονόλογο του Παναγιώτη Μέντη που σκιαγραφεί την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας μέσα από τα βιώματα μιας καθημερινής γυναίκας, μητέρας και συζύγου, που ερμηνεύει απολαυστικά η Μάνια Παπαδημητρίου.
Η Μάνια Παπαδημητρίου στη θεατρική παράσταση «Αδαμαντία»
Είναι έτοιμο και το καινούριο σας τραγούδι, με τίτλο «Προσμονή»…
Ο Οδυσσέας Ελύτης γράφει στο έργο Τα ελεγεία της οξώπετρας ότι «Μετρημένο τόπο έχουν οι άνθρωποι | Και στα πουλιά δοσμένος είναι ο ίδιος αλλ’ | Απέραντος»· αυτός ο στίχος έχει χαραχτεί μέσα μου σαν προφητεία, σαν χρησμός. Σε προτρέπει να μεταβάλεις εσύ το σχήμα σου όταν όλα γύρω σου είναι αμετάβλητα. Αν σε στενεύει ο τόπος, γίνε πουλί. Αν πάλι σου μοιάζει ανυπέρβλητος, μέτρησέ τον, περπάτα τον… γιατί «όσο απέραντος κι αν μοιάζει ο κόσμος, απ’ τα πόδια σου αρχινά».
Την προσμονή και «μέγγενη» τη λες και διαφυγή. Είναι πολλές φορές πιο όμορφο να προσμένεις κάτι όμορφο κι από την ίδια τη στιγμή της εκπλήρωσής του.
Συνήθως όμως ακυρώνουμε το παρόν μας προσμένοντας κάτι αγνώστου προελεύσεως και αδιευκρίνιστα σωτήριο. Σκοτώνουμε την κάθε μέρα.
Εγώ προσμένω ξεγνοιασιά, μια ανοιξιάτικη βόλτα.
Σε λίγες μέρες «συναντάτε» –και πάλι– τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Σταύρο Ξαρχάκο, αυτήν τη φορά εκτός ελληνικού εδάφους, σε έναν πολύ όμορφο συναυλιακό χώρο στη Νέα Υόρκη. Μπορείτε να μας δώσετε μια ιδέα για το τι θα ακούσουν οι ομογενείς που θα έχουν την τύχη να σας απολαύσουν;
Στις 27 Φεβρουαρίου, στην καρδιά της Νέας Υόρκης, καλούμαι να ερμηνεύσω ένα μεγάλο μέρος από εκείνα τα εμβληματικά, τα μυθικά τραγούδια τεσσάρων σπουδαίων συνθετών που διαμόρφωσαν τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Τραγούδια που συντρόφευσαν σε χαρές και παρηγόρησαν σε σκληρές κακουχίες τους Έλληνες ανά τον κόσμο και στιγμάτισαν τον ψυχισμό τους.
Τραγούδια που έχουν ποτίσει τα χείλη και την ψυχή ολονών μας.
