Οι δηλώσεις του ατόμου που κατέχει τη θέση του υπουργού Παιδείας δείχνουν τον κίνδυνο που διατρέχει ο ελληνισμός όταν μιλάνε άτομα τα οποία δεν γνωρίζουν το αντικείμενο. Σε εκπομπή αθηναϊκού τηλεοπτικού σταθμού τη Δευτέρα το βράδυ, ο πρώην συντάκτης της εφημερίδας Αυγή δήλωσε (μεταξύ άλλων): «Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία με αυστηρή επιστημονική έννοια».
Σε κείμενο στην Αυγή (20 Αυγούστου 2014), με τίτλο «Παλαιοκομματισμός και Γενοκτονία», έγραψε: «Τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας».
Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε τον τουρκικό Τύπο να δούμε τις επιπτώσεις τέτοιων ανεύθυνων δηλώσεων. Τη στιγμή που υπάρχουν πολιτικοί επιστήμονες οι οποίοι μελετούν το φαινόμενο της γενοκτονίας –έγκλημα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο–, δεν επιτρέπεται κάποιοι που δεν έχουν σχέση με το θέμα να κάνουν τέτοιου τύπου δηλώσεις.
Σύμφωνα με τους θεωρητικούς μελετών γενοκτονιών, τέσσερα είναι τα στάδια μιας γενοκτονίας:
- Πρώτον, υπάρχει μίσος που ξεκινά από τη θρησκεία (κλασικό παράδειγμα ο αντιεβραϊσμός).
- Δεύτερο στάδιο είναι όταν αυτό το παραδοσιακό θρησκευτικό μίσος γίνεται «φυλετικό».
- Τρίτον, η πολιτική βούληση, δηλαδή ο πολιτικός κόσμος και η γραφειοκρατία παίρνουν μια απόφαση για να εξοντώσουν έναν πληθυσμό που θεωρείται απειλή. Για παράδειγμα, είτε αυτός ο πληθυσμός αποκαλείται εβραϊκός, είτε χριστιανικός είτε Μάο-Μάο, πρέπει να εξοντωθεί. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση αποφάσισε την εξόντωση του πληθυσμού, ακολουθεί το άλλο στάδιο που αφορά την προετοιμασία του λαού για να εκτελέσει αυτή την απόφαση. Στην περίπτωση των Νεότουρκων και των Ναζί, υπήρξαν δέκα χρόνια προετοιμασίας, προπαγάνδας ισχυρότατης. Ο Ισραηλίτης επιστήμονας Stefan Ihrig, για παράδειγμα, παρουσιάζει πως ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν το πρωτότυπο για τον Αδόλφο Χίτλερ.
- Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο είναι η σφαγή.
Υπάρχει μεγάλη προετοιμασία, περνά πολύς χρόνος για να φθάσουμε σε μια γενοκτονία. Δεν μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο ή σε μια ομάδα «πάμε να εξοντώσουμε αυτούς γιατί είναι απειλή». Πρέπει να προετοιμάσεις το θύμα για να το δει ο θύτης όχι σαν άνθρωπο αλλά σαν κάτι άλλο.
Στην περίπτωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, έχουμε έγγραφα από το 1910 που αναφέρονται στους χριστιανικούς πληθυσμούς σαν «αγριόχορτα», «ιούς», «βακτήρια» που «πρέπει να ξεριζωθούν για το καλό της πατρίδας».
Μετά από είκοσι χρόνια, οι Ναζί χρησιμοποιούσαν ακριβώς τους ίδιους όρους για τους Εβραίους: είναι «ξένα πλάσματα», είναι «επικίνδυνοι», «πρέπει να εξοντωθούν για το καλό της Γερμανίας». Αυτό είναι το φοβερότερο, ότι μέσα σε μια γενιά είδαμε το φαινόμενο της γενοκτονίας δύο φορές!
Τα αποτελέσματα της γενοκτονίας και της «εθνοκάθαρσης» μοιάζουν μεταξύ τους. Η διαφορά βρίσκεται στην πρόθεση των εγκληματιών – τι είχαν στο μυαλό τους;
Όταν σκοπεύουν οι γενοκτόνοι στην καταστροφή μέσω μαζικής σφαγής των θυμάτων, αυτό εστί γενοκτονία. Αυτό είχαν στο νου τους τόσο οι Νεότουρκοι/κεμαλικοί όσο και οι Ναζί.
Αυτοί που κάνουν απόπειρα να ασχοληθούν με θέματα γενοκτονιών, καλό θα κάνουν να μελετήσουν τους σχετικούς (και όχι τους άσχετους).
- Ο δρ Παναγιώτης Διαμάντης διδάσκει Μελέτες Γενοκτονιών στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σίδνεϊ.
