Με ένα εκτενές σημείωμα, γραμμένο σε προσωπικό ύφος αλλά με σοβαρές πολιτικές αιχμές και πνεύμα εθνικό, τοποθετείται η αντιπεριφερειάρχης Βούλα Πατουλίδου στο θέμα της αφαίρεσης του κεφαλαίου που αφορά τον παρευξείνιο ελληνισμό από την εξεταστέα ύλη της Γ΄ Λυκείου. Γράφει η χρυσή Ολυμπιονίκης:
Αναρωτιέμαι για τη σκοπιμότητα της αφαίρεσης από την εξεταστέα ύλη της Γ΄ Λυκείου, του κεφαλαίου έκτασης συνολικά 9 σελίδων, με τον τίτλο «Ο παρευξείνιος ελληνισμός κατά τον 19ο και 20ό αιώνα», στο οποίο αναδεικνύεται και το ζήτημα της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Και είναι ρητορικό το ερώτημα, αφού είναι πασιφανές ότι όταν γίνεσαι πολτός είσαι εύκολα διαχειρίσιμος, που σημαίνει ότι όταν δεν έχεις ταυτότητα, όταν δεν έχεις καλλιεργημένη μνήμη και γνώση, από πού έρχεσαι, ποιος είσαι και λογικά πού μπορείς να πας, τότε είσαι ευκολοδιοικούμενος.
Όσα γνωρίζουμε για την ιστορία μας, εμείς και η παγκόσμια κοινότητα, σήμερα ακυρώνονται; Γίνεται προσπάθεια να ξαναγραφεί μια ιστορία διαφορετική; Ποιος και γιατί το αποφασίζει; Και εύλογα αναρωτιέται ο οποιοσδήποτε εντός και εκτός των συνόρων, αν υπάρχει κάποιο σχέδιο.
Από εκδηλώσεις μνήμης του Πολιτιστικού Συλλόγου Αναγέννησης Σερρών
Δεν μπορεί ένα κομμάτι του ελληνισμού που έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα πολιτισμού, εκεί πάνω στον Πόντο, με μια ιστορία και παρουσία 3.000 χρόνων, η οποία αποτυπώνεται έστω μέσα σε 9 σελίδες (και ας είναι 9 οι σελίδες, γιατί ούτως η άλλως σε κάθε σπιθαμή γης ο ελληνικός τόπος έχει τη δική του ιστορία οπότε και οι 9 σελίδες είναι εξαιρετικά καλές), να ακυρώνεται με μια υπουργική απόφαση από έναν ανεγκέφαλο υπουργό, με ένα άψυχο ΦΕΚ!
Πόσο ακόμα αντέχουμε να υποχωρούμε, θέλοντας να διαγράψουμε στοιχεία του παρελθόντος μας, που εν τέλει δεν περιποιούν τιμή σε κάποιους άλλους λαούς; Τι είναι εκείνο που προσπαθούν οι υποστηριχτές της παγκοσμιοποίησης να μας πουν ότι είμαστε;
Η παγκοσμιοποίηση είναι ένας κόσμος αγέλαστος που εμένα δεν μου ταιριάζει και που θα προσπαθώ εσαεί να τον αντιμετωπίζω κοιτάζοντάς τον στα μάτια λέγοντάς του ότι είμαι από αυτό το κομμάτι, τουλάχιστον όσον αφορά από τη μεριά του πατέρα μου, από το κομμάτι του Πόντου, και από τη μητέρα μου από τη Μακεδονία. Επιμένω, ότι η μεγαλύτερη αρματωσιά του κάθε ανθρώπου είναι η γνώση και η μνήμη που θα πρέπει να εμπλουτίζεται όχι με αυτά που θέλουν να περάσουν, αλλά με αυτά που έχουν συμβεί.
Η Ελλάδα είναι ένα κακοτράχαλο αλλά εξαιρετικά προνομιούχο σημείο της γης. Το μόνο που μπορεί να μας σώσει και μας έσωσε έως τώρα, είναι η ενότητά μας που μας καθιστά ικανούς να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες.
Ο αφελληνισμός που επιχειρείται από ξεκάθαρα ανθελληνικά στοιχεία, πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλους τους Έλληνες, είτε είναι Μακεδόνες, είτε Θρακιώτες, είτε Κρήτες, είτε Στερεοελλαδίτες.
Όταν όμως σήμερα μιλάμε για την κατάργηση της αριστείας από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, που ήταν εκείνη που έχει αναδείξει τον ελληνικό πολιτισμό, τότε προφανώς φτύνουμε το δικό μας παρελθόν.
