Γνήσιος Κεμινπελής αποδείχτηκε ο κύριος Αλέκος Ακριτίδης, που στα 85 του χρόνια αποφάσισε να πάρει τα βουνά για να βρεθεί στο χωριό του πατέρα του, τη Σάργερη Νικοπόλεως Πόντου ή Σάρκιοϊ, ένα χωριό στην ορεινή διάβαση προς Ζάρα και Σεβάστεια.
«Κεμινπελήδες είμαστε εμείς», του έλεγε ο πατέρας του. Στην περιοχή έχει μια κλεισούρα (Gemin Belen) που οδηγεί στη Ζάρα, γι’ αυτό και η Σάργερη ονομάζεται και Κιαμί-πελί, με την παραφθορά, του εξήγησε ο ιστορικός-ερευνητής Νίκος Πετρίδης, που βοήθησε τον κ. Ακριτίδη να βρει το χωριό του προκαλώντας του ρίγη συγκίνησης.
Με τη βακτηρία παρά πόδα, ο κ. Αλέξανδρος Ακριτίδης πάτησε τα χώματα της πατρίδας
Αψηφώντας τις δυσκολίες μιας πραγματικής αναρρίχησης στα χωριά της Νικοπόλεως, προκειμένου να βρει τον τόπο των προγόνων του, με βέρα ποντιακή ψυχή ο κ. Αλέκος πρώτος έβγαινε στο δρόμο προς αναζήτηση των πατρογονικών αποδεικνύοντας τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος όταν το λέει το μέσα του.
Με τη βοήθεια του Νίκου Πετρίδη, ο γλυκύτατος παππούς Ακριτίδης, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα Θεοδόσια Κιλκίς και δούλεψε ως μαραγκός, βρέθηκε με την αποστολή των προσκυνητών του Πόντου στο χωριό όπου ο προπάππος του ήταν παπάς, ο πατέρας Δημήτριος, και κυριολεκτικά πηδώντας από το λεωφορείο βγήκε στους κακοτράχαλους δρόμους του χωριού.
Το κοινοτικό κατάστημα του Σάρκιοϊ
Προσηνής αλλά και ανυπόμονος έσπευσε στο σημείο όπου βρίσκεται το τζαμί, εκεί όπου άλλοτε βρισκόταν ναός. Και συνέχισε την αναζήτηση… Δείτε στο βίντεο την επιστροφή στην πατρίδα των προγόνων του.
Σύμφωνα με το garasari.blogspot.gr, οι κάτοικοι της Σάργερης είχαν χτίσει την εκκλησία της Παναγιάς, που τα τελευταία χρόνια λειτουργούσαν ο παπα-Κωνσταντίνος Παραστατίδης και ο παπα-Δημήτρης Ατματζάς. Στο χωριό υπήρχε τριτάξιο σχολείο με 130 μαθητές. Ο παλαιότερος δάσκαλος ήταν κάποιος Σάββας από την Τραπεζούντα και μετά από αυτόν ο Θεοφάνης Παραστατίδης και ο Σάββας Ακριτίδης. Η Σάργερη κατοικήθηκε κατά πλειοψηφία από μετανάστες των περιοχών Κιουρτιούν, Τορούλ και Χερίανας Αργυρουπόλεως.
Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, στο χωριό υπήρχε κοίτασμα αργυρούχου μολύβδου στο οποίο εργάζονταν πολλοί ντόπιοι.
Ένα κορίτσι στο τρακτέρ και πλάι ο εκ των νέων κατοίκων του Σάρκιοϊ χαιρετά τους Έλληνες επισκέπτες
Σήμερα στο χωριό ζουν κατά κύριο λόγο μετανάστες από το Χορασάν του Ιράν, που υποδέχτηκαν τους Έλληνες επισκέπτες με πολλή θέρμη ανοίγοντας τα σπίτια τους.
Για όλους η εμπειρία ήταν ξεχωριστή· για τον παππού Αλέκο όμως μοναδική. Με… φόντο τον άνεμο που άρχισε να πνέει εδώ στο ύψωμα, η συγκίνησή του αποτυπώθηκε στο βίντεο.
Κείμενο, φωτογραφίες, βίντεο: Έρση Βατού
